Het regent snoeken

November is nog steeds zachter dan zacht en anders dan verwacht bij deze temperaturen is de snoek helemaal los. Gewoon een kwestie van naar ondiepere wateren gaan. Het regent grote snoeken bij mij en mijn snoekmaten. Aan de snoek van bijgaande foto zit een klein verhaaltje vast.

Deze vis kwam al na een goed half uurtje vissen op wat wij 'de eigen kant' noemen. Een groot water met een monotoon diepteverloop, op wat kuiltjes na her en der over het water verspreid en gemiddeld maar iets dieper dan de rest. En toch is het hier te doen. Telkens weer.
Ik kon aan een aardige partij verse grote horsmakreel komen en vrijwel al mijn vissen dit najaar kwamen op deze horsmakrelen, ze hebben een beetje een 'zeiklucht' bij zich. In elk geval anders dan andere zeevissen. Van de paar gekochte kilo heb ik de mooisten uitgezocht om te gaan inzetten als aasvis en de rest 'aan bonken' gesneden om als (bij)voer te dienen. Prima te voeren met een voerboot. Ik ben van de kleine snippers, wel de lucht maar niets om echt te eten behalve die ene vis met een dreg. Prachtig om te zien hoe zelfs de sterkste golfslag tot bedaren komt als er een maaltje van die vettige visshit is gedropt, vaak een stilteplek in de golven van diverse meters doorsnee.

Een sterke vis, deze prachtsnoek, het leek wel een karperdril. Als de vis in het net zit zien we dat het (weer) een behoorlijke is, maar het is toch niet De Grote. Ik zeg nog tegen David; "die is straks voor jou, let maar op". (En ja hoor:-). Wel een snoek om heel blij mee te zijn, dus op de foto ermee. Net als David een keertje heeft afgedrukt gaat zijn pieper af, en valt zijn pike-swinger naar beneden, ook daar een aanbeet. David direct weg...
Eén foto is me wat te weinig van zo'n brute snoek, dus ik wil de vis even tijdelijk weghangen. David zegt nog; "hang maar in mijn weegzak" en ik-zei-de gek doe dat zonder te checken of de zijkanten dichtgeritst zijn. Nee dus... en de vis ziet direct zijn kans schoon, wegwezen... ik zie haar door het heldere water de veiligheid zoeken, mij een beetje beteuterd achterlatend.

Ik moet het met deze ene foto doen, maar zeg nou zelf, mooier zie je ze toch zelden?
Henri Cartier Bresson zou zeggen "Le Moment Décisif!"

Happy days are here again

King for a day

Met Arjan Snoeij afgesproken dat we samen het najaar zouden bewaren voor onze regelmatige barbeelvisserij op de gekende stroompjes in het zuiden van het land, zomers bleek er toch te vaak een blank voor te komen. In een eerder vroeg najaar was heel goed te merken dat de vis zich aan het groeperen was om de winterzones te gaan opzoeken. En met veel verkassen waren die dan wel te vinden en zo kon een (grotere) vangst ons deel zijn. Tot zover de theorie. Toch wel een 'vereiste' als je er 500 kilometer op een dag voor maakt.

Dus op donderdag 18 september gezamenlijk afgereisd. Veel te vertellen onderling, wel belangrijk als je samen wat uren in een auto moet doormaken. Ook vandaag beloofde het een warme dag te worden, al vroeg ik me af of we het droog zouden gaan houden, er gold een weerswaarschuwing voor het gebied. Gepland was een aankomst bij zonsopgang en dan moet ik altijd eerst even fotograferen. Vissen komt dan later wel. De sfeer spat er vanaf.

Goed te zien is dat de herfst vroeg is dit jaar, aan de bomen en planten , maar zeker ook aan de dieren. De spinnen lijken wel al groter dan anders. Wij starten altijd op dezelfde stek, een beetje een ritueel, meestal wel goed voor een vis. Maar dit keer niet, geen stootje, helemaal niks, nada. Ik niet op kaas en voor Arjan met speciaal deeg net zo goed niet. Het lijkt wel of er geen vis in deze zone zit. De omstandigheden zijn echt ideaal. Na een flinke periode van droogte en daarmee samenhangende lagere waterstanden is het onlangs weer flink losgebarsten en stroomt de boel goed door, lekker chocoladebruin.

De bomen kleuren al vroeg dit jaar...

... en de spinnen lijken groter

Ik vind het even best, laat Arjan lekker zitten in zijn kuil en rijd even naar een andere zone, met maar 1 goede stek (vandaar dat ik er even alleen langswip), maar ook hier geen actieve vis. Het schepnet blijft droog en wordt bespikkeld met afvallend blad. Tijd om te veranderen van plan, want de dag is inmiddels al weer bijna half voorbij en het beste deel hebben we net gehad. Daarbij ziet het er naar uit dat het verwachtte slechte weer echt gaat losbarsten. We rijden naar een hele andere zone, wel wat meer bevist door anderen, maar ook altijd goed voor een barbeel. Zonder onderlinge afspraak hebben we ook hier ieder een eigen voorkeursstek. Arjan kiest hier altijd voor makkelijk en ik bevis vanaf een heel steil talud een struik, althans het water eronder. Eigenlijk geen echte stek, en ook niet als zodanig te herkennen, maar omdat ik eerder bij oeververstevigingswerkzaamheden gezien heb hoe een en ander hier loopt durf ik de gok wel te nemen. Essentieel is een hele lange schepnetsteel. Plus een beetje moed om naar beneden te gaan, heel voorzichtig.

Eigenlijk geen stek

Mijn ervaring; als de vis er ligt heb je binnen een paar minuten al de eerste tikken, vaak snel uitmondend in een echte aanbeet. En soms komt die aanbeet uit het niets, beng en moet je naar je hengel grijpen. Zo ook nu... en zeker omdat ik erg hoog zit te vissen kan het snel gebeurd zijn met je hengel... hij hoeft alleen maar naar beneden, niet ook nog naar voren te schuiven. Ik vang een barbeel, en nog een, en nog een, uiteindelijk zelfs vijf van die prachtige vissen. In een tijdsbestek van 1,5 uur. Geen monsters, maar wel prachtbarbelen, het vangen waard, die ieder voor zich vechten wat ze waard zijn en duiken gelijk stroomafwaarts, richting onderwaterellende. Tussen de regenbuien door, want ook die zijn gearriveerd. Ook Arjan heeft een vis, maar het overgrote deel bleek toch onder 'mijn boom' te liggen.
Nog even over haken; de al eerder in een andere blog aangehaalde Drennan Specimen Plus haken zet ik hier in in maatje 8, met een hair en een plastic schroefje dat ik in de kaas schroef. Alle barbelen vandaag zijn op dezelfde haak gevangen. En die behoud zijn puntje, essentieel. Ik heb, gezien de snelheid waarmee de beten telkens komen, ook sterk het idee dat het met indraaien wel goed zit. Ook hier zou ik bijna zeggen, want dat was me al eerder opgevallen. En zeker zo belangrijk; de haak buigt niet uit of komt anderszins los, want anders had ik dat deze sessie wel ervaren, elke vis moest ik blokken om te voorkomen dat de bomen gehaald zouden worden. Vast is vast.

En als je maat dan ook nog kan lachen heb je een goeie!

Na een paar uur is de koek op. En omdat ik mezelf heb opgelegd elke sessie ook een nieuwe stek te bevissen gaan we weer op pad. Connaisseur Arjan weet nog wel wat. Ter plekke blijkt er nogal wat veranderd, de oever is goeddeels verdwenen, maar ik laat me niet tegenhouden en daal af richting het Paradijs. Want zo voelt het hier, achter elke rivierbocht liggen weer nieuwe avonturen te wachten.
En ook hier hetzelfde, ik zit nog niet of er hangt al een barbeel aan, zomaar zonder enige inleidende tikjes...

Wat zijn ze toch schitterend

King for a day...

Dat zijn al zes barbelen, voor mij een record. En ik ben er blij mee, erg blij.
Langzaam aan gaat de avond naderen. Doorgaan of stoppen? Ik vis in mijn eentje nog heel eventjes door, while you see a chance take it. Maar het mag niet baten, ik vang verder niks meer. Hoeft ook niet, ben meer dan tevreden met zes pareltjes. Verderop in de lucht hangt weer een schip met zure appelen, dus we gaan moven hier. Achteraf terecht, want het blijkt later die avond weer noodweer te zijn geweest, maar dan zijn wij al thuis.

Two kings, want we hadden het weer meer dan geweldig

Bommen los!

13 september 2014.

Dit keer een trip die ik al een keer of wat uitgesteld heb; naar een privéwater in Duitsland. Nou ja, privé... voor de Hollanders dan toch. Wel een soort van hengelsportvereniging, maar dan één zoals er zovele in Duitsland zijn, met een strikt en streng vol is vol 'deurbeleid' (zeker aangaande karpervissers;-)) van maar een paar leden en maar 1 te bevissen watertje. Naast de verplichte € 100,00 inschrijfgeld elk jaar een contributie van € 180,00. En wij maar klagen in Nederland over die dure VISpas... Of nog erger, dat je eventueel eens een keer een tweede moet aanschaffen om op nog meer water te mogen vissen en dat je dan maar de helft terugkrijgt... tsss...
Anyway, de reden dat ik er toch vis is omdat er ooit hele grote grassers zwommen. Niet dat ik die ving, al ben ik vele malen erg dichtbij geweest. Ik denk dat ik al te laat was. Ik heb het over GROTE grassers. Ik weet wel meer wateren met monsters, maar het zijn er altijd maar een paar, op een schier oneindige watermassa, en altijd vissen met 'aangepaste' voedselpreferenties en -als het tegen zit- aastijden, m.a.w. bijna onbegonnen werk, en daarvoor is het leven me toch te kort. Ik wil gewoon een kansje kunnen maken en niet dat eindeloze blanken voor een paar vissen per jaar. Doe eens normaal, joh!
Op dit specifieke water had het mogelijk geleken, mits ze er nog zouden zwemmen... en zeker ook deze sessie maakt dat ik er zeer sterk aan twijfel of die monsters er nog wel zitten. Maar nu loop ik vooruit.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar er zijn van die sessies dan schieten de voorbereidingen maar niet op, ik loop dan maar te rommelen thuis met mijn visspullen (eigen viskamertje hè). En al helemaal niet als ik alleen ga en er geen druk om op tijd te zijn van buitenaf is. Al hoewel ik het grootste deel van de zaterdag heb om in te pakken en te rijden, kom ik toch pas even na 19.40 aan bij het water, en ja, dan is in deze periode de zon al een aardig eind richting horizon.
Eerst even gaan kijken, op het fietsje. Twee dingen vallen mij op; op het eerste gezicht niemand anders vissend te zien en ook geen sporen van tenten -heeeeel gunstig zo vlak na de Duitse vakantie in augustus, te vergelijken qua massaliteit met die van de Fransen- dus er zal de afgelopen zes weken niet heel veel serieus gevist zijn. Gunstig!!
En... het water staat ongekend hoog voor de tijd van het jaar, dus ik kan niet vissen vanaf het centrale punt, omdat de weg ernaar toe onder water staat.  Er zijn eigenlijk geen regels die mij hier binden -goed voeren geen probleem, tenten en nachtvissen getolereerd, bootje en visvinder inzetbaar, en drie hengels ook- behalve dan dat deze punt alleen maar bevist mag worden als hij met droge voeten te bereiken is. Echt een regel uit het Ministry of Silly Walks, maar ja, ik heb me er aan te houden. Ik kies eieren voor mij geld en blijf voorin bij het zwembad, mede omdat dit ondiepe deel meer dan zijn aandacht van de onderwaterbevolking krijgt bij warmer weer en het dat nòg steeds is. Daarbij, het wordt te snel donker om alles helemaal naar achterin te sjouwen.

Drie hengels uitvaren kent zijn tol qua tijd, dus ik zit pas rond 21.15 weer op mijn gat. Heerlijk zwoel weer, een nazomer waardig. Sterrenkijken met een biertje en een zakkie chips. Het zal me benieuwen hoe vaak ik er uit moet, drie keer is mogelijk, alle drie de hengels liggen op strategische plekken. En op verschillende dieptes. Variërend van 3 tot 6 tot 8 meter. Inderdaad (al) aardig diep, mijn ervaring is dat hier toch de grotere karpers zwemmen, ook zomers. "Karpers? En je had het tot nog toe over graskarpers?" Ja, je hebt gelijk, die graskarpers waren de aanleiding hier te gaan vissen, maar dit keer heb ik het op karpers gemunt. Prachtige vissen, de ene helft van de populatie spiegel, de andere helft edelschub. Met een gemiddelde van 25plus pond. Een paar behoorlijke uitschieters daargelaten. "Maar dat soort wateren zijn er toch voldoende in Nederland?" Ja en nee, ik hou er van alleen te vissen en te kunnen verkassen mocht dat moeten. Op voor mij onbekende vissen zonder dat de hele goegemeente er al overheen gepiest heeft... En dat kan hier prima en in NL niet (voldoende).
Klein bijkomend nadeel; de eerder best lopende stek, ooit een voor anderen verboden te betreden oefengebiedje van de Feuerwehr, is volledig prijsgegeven aan nieuwbakken Feriënchalets en daarmee eigenlijk een soort van ter ziele. Ik zie de nodige gezellige vakantiewoning-interieurtjes oplichten in het donker als ik dichterbij vaar, in plaats van de verwachtte ondoordringbare bomenrij. Dobberend in het donker maak ik een foto. Het is niet anders. Vorig jaar (toen ik helaas niet geweest ben) waarschijnlijk ploeps uit de grond gestampt met Duitse voortvarendheid.

Een beetje techniek; ik vis met een regionaal (in ZH) zeer succesvolle boiliemix met extra additieven bedacht door vismaat David en genaamd naar een vliegtuig (klinkt als een raadsel en dat is het ook; meer een geintje entre nous dat ik niet kan delen, sorry) en het zal mij benieuwen of het instant aanslaat. Dat doet het in NL wel, maar hier heb ik er al eens een meerdaagse sessie geen beet op gehad, en met de readymade's die ik ook mee had destijds wel, en hoe! Formaat 15 mm, mijn favoriet, een prachtig maatje als je geen ander gespuis verwacht. Daadwerkelijk gevist wordt met een wafter, speciaal vervaardigd als haakaas, mooi uitgebalanceerd. Rigs niet al te ingewikkeld. Als haak een Specimen plus van Drennan, haakmaat 6. Een haak die ik de hele zomer al uittest, en met tot nog toe mooie resultaten. Geen losschieters, geen uitbuigers, prima indraaiend (zonder ligne-aligner, maar wel inwaarts geknoopt) en een blijvend scherpe haakpunt. Vooral dat laatste is een 'puntje' bij de meeste hedendaagse haken. Aan de haak ± 15cm combilinkmateriaal, vandaag Mantis 25 lbs, deels gestript. Op drie puntjes een stipje heavy metal. Lood 75 gram vast lood, of beter semivast, wat nu tegenwoordig modieus de shockerrig heet. Gewoon een kwestie van een safetyclip waarin de wartel maar nèt blijft hangen samen met een goed schuivend stoppertje achter het lood voor de eerste klap  die een daalder waard is, maar niet voor het kopschudden. Zwaar lood gebruik ik niet met kleine haken, geeft veel te veel losschieters.
Gezien de afstand (meer dan 100 meter) vissen met zinkende gevlochten lijn, voorzien van 20 meter X-line 'voorslag'. En om het verdere gebrek aan rek op te vangen als hengels soepele Armalights 2,25 Lbs. Een ideale combinatie. Als klap op de vuurpijl de vorige jaar al aangeschafte Daiwa's Tournament (ik weet niet welk type, boeit me eigenlijk nooit zo). Kocht er vier omdat ik ook voor deze afstandsvisserij baitrunners wilde hebben... en heb ze tot nog toe nooit gebruikt. Wat me overigens opvalt vanavond bij afstellen is dat de slip niet net zo smooth kan worden afgesteld als bij Shimanomolens, zowel niet van de echte slip als niet van de baitrunnerslip, echt een minpuntje (al valt het in de praktijk weer wat mee, nèt voldoende om ze niet weer te verkopen, maar toch...). Verder belangrijk is dat ik mijn lijnen behoorlijk laat afzinken, kwestie van strakdraaien, flink wat meters geven en pas een kwartier later de swinger er aan.

Om kort te gaan, het is meer dan rustig die nacht. Zo'n stille nacht waarin de hele natuur op stok gaat. En dan weet je, "het wordt niks vannacht". En inderdaad. Los van een enkele piep helemaal geen runs, niets. Ik ben vroeg wakker, heerlijk in het eerste ochtendlicht. Genieten met een kopje thee. Als rond 09.30 de tegenoverliggende steiger (normaliter verlaten...) ingenomen dreigt te gaan worden door twee locals pak ik gelijk het boeltje op en vertrek naar achterin. Dat was de prikkel die ik nodig had om in actie te komen. Niet wetend dat de twee heren deze steiger slechts gaan gebruiken voor het te water laten van hun boot en achterin ook tegenover me komen vissen, daarmee de helft van mijn mogelijkheden blokkerend.

Verkassen die hap!

Achterin aangekomen bij wat in de volksmond het 'achterste bankje' heet is het weer opbouwen geblazen. Rustig aan, want het moet ook een beetje leuk zijn. De bodem is in dit deel onder water net een maanlandschap, vol kuilen en heuvels. In die zin is het hele gebied interessant, maar een specifiek goeie plek springt er nooit echt uit. Al heb ik wel mijn voorkeuren. Ik houd van 'oksels'. Oksels? Bleuhhh?!
Daarmee bedoel ik die specifieke plek waar op een water twee haaks op elkaar staande taluds samenkomen, meestal ook de plek waarop de vis omhoogkomt om de zandrug of grindbank te passeren als ze langs het talud zwemmen. Door zo'n oksel te bevissen en te bevoeren over een strook van verschillende dieptes gaat de hoeveelheid runs prettig omhoog. De truc is echter wel de lijn van ondiep naar diep te kunnen laten lopen over het talud, want een lijn dwars door het water heen als een vliegertouw recht naar die zone laten lopen lijkt af te schrikken. Maar hier kan dat mooi op de door mij gewenste manier. Dus... bootje in het water, visvinder mee, voer mee, hengel mee. Ik vaar altijd mijn hengels uit vanaf de visplek tot aan de visstek. En niet andersom. Veel meer controle over alles. Bijvoorbeeld door via het talud op aangeven van de visvinder terug te varen en daarmee zeker te weten dat de lijn goed ligt t.o.v. de aanzwemroutes. Ik vergeet er bij te vermelden dat het water hier werkelijk glashelder is. In de zone aangekomen valt me opeens een hengel-setup op aan de overkant tussen de bosjes. En ja hoor, ook een tent en een bootje...  Gatver! Daar was tot voorheen alleen maar aaneengesloten bos. Met een iets dieper geultje voor de grootste struik. Goeie stek! Toen... Even polshoogte nemen. De kerel slaapt natuurlijk nog ondanks dat het dik 10.30 is. Denkt dat het Gutemorgen vanaf zijn eigen kant komt en ziet mij aanvankelijk helemaal niet drijven... want verwacht me daar niet. Blijkt een nieuw gemaakte stek te zijn, tussen de bosjes, speciaal op verzoek van de vissers. Hij heeft alleen maar Zwei Grasser gevangen.
Als het zo doorgaat zijn stilaan alle oevers geschikt gemaakt om vanaf te vissen en wordt het echt een recreatieputje... jaja, ik weet het, Panta Rhei. Afijn, het bootje gebruikt hij alleen maar om er te komen, niet om uit te varen... hij gooit uit, zomaar ergens in het rond, met wat bollen er om heen. Dat zou ik op vele plekken ook zo doen, maar zeker niet hier. De verschillen in diepte zijn te groot en daarmee wordt het prijsschieten, dat vissen. Voor mij op zich gunstig deze methodiek, maar ik vind toch dat 'mijn oksel' te dicht bij zijn zone ligt dus ik laat het zo, ik ga wel meer aan mijn kant op het talud vissen, in de hoop dat hij vanmiddag (inmiddels zondag) inpakt en ik alsnog even los kan.
Tijdens dat proces nemen de twee collega's die ik eerder zag ook plaats op een der oudere steigers en is daarmee de door mij geliefde overkant 'vol'. Ik ben nu verplicht alleen mijn eigen taluds te bevissen. En zo gezegd zo gedaan. Ook mijn kant kent een oksel, maar daarvan komt doorgaans minder vis. Nu zal ik het ermee moeten doen. En wat een geluk achteraf, want zo leer je weer bij. Ik moet aan het verhaal van Co Sielhorst denken die van zijn stek verdreven wordt door een boer met landbouwtrekker en daardoor wèl op een anders niet beviste plek een bak vangt.

Je begrijpt het al, de stek gaat onverwacht lopen, en hoe. Het wordt serieus werken. Binnen het uur twee hengels op de kant door aanbeten. Feestje! En het loopt maar door, de hele middag eigenlijk. Maar geen karpers, allemaal graskarpers. En niet alleen dàt, ze zijn ook nog eens kleiner dan gemiddeld, van de 11 grassers tikt er 1 de 20 ponds-grens nipt aan. De rest zit tussen een pond of 17 en 19. Allemaal lookalikes. Prachtige vissen voor aan een penhengel. Waar komen die beesten opeens vandaan? Ik weet niet beter of de vereniging wilde destijds dat met name de grassers zouden worden meegenomen. Dat werd me al met klem verteld zes jaar geleden door de ballotagecommissie. Maar dan zetten ze toch niet weer opnieuw uit? Het water kent geen overvloedige plantengroei dat een en ander zou kunnen rechtvaardigen. Iets om uit te vissen.

Allemaal verschillend en toch allemaal hetzelfde

Tussendoor nog een spiegelkarpertje, bijzonder in die zin omdat deze van de allereerste uitzet ooit is, een karpermonumentje van 40 jaar en een beetje oud. Zo'n beetje de kleinste karper van het water. In elk geval de kleinste spiegel. En als het over achievements gaat wellicht een grotere prestatie dan het vangen van de allergrootste, die is niet voor niks zo groot geworden. Ook hier niet. Gek eigenlijk dat we met zijn allen alleen achter 'hoe groter hoe beter' aanhollen. En toch, it's in our nature... anders liepen we nog in berenvellen. Alleen jammer dat zo'n gemeenschappelijke drive de hobby zo kan banaliseren.

Als klap op de vuurpijl die avond nog een van de grotere grassers, en ook deze lijkt wel van plastic, zo als nieuw uit de doos. Ik ben er blij mee, schoonheid van een vis. Maar wat ik mij nu afvraag, "waar zijn de karpers? Want vanaf alle dieptes komen de grassers, zelfs vanaf acht meter. Zou het net als twee jaar geleden gaan, en komen de karperberen pas op het eind van de sessie morgenochtend? Twee jaar geleden had ik zo in een ochtend drie dertigponders op rij, met recht een Red Letter Morning, na eerst een heel weekend graskarpers onthaakt te hebben. Tot vervelens toe eigenlijk.

Het lijk wel een opblaasvis, zo strak. (Het onnatuurlijke blauw is de reflectie van de avondlucht.)

De avond valt en de rust neemt opnieuw de overhand, in het donkeren van de avond  nog een laatste grasser plus als toetje een megabrasem van 65 cm. En dan weer stilte, net zoveel als de nacht ervoor.

Laatste licht

De volgende ochtend bij het eerste krieken van de dag rond 07.00 uur gaat het vangen weer vrolijk verder, van grassers wel te verstaan. Ik heb geen idee waar de karpers gebleven zijn, want die hadden in de rustige nacht die in deze periode lang zat duurt alle kans gehad om ook even een kijkje te komen nemen. Er zit niets anders op, ik zal nog eens terug moeten.

SNOEK(baarzen?)

Vismaat Desmond had een goed idee, eens wat eerder op grote snoekbaars gaan vissen met dood aas. Hij had het goed voorbereid; het juiste water, onderlijn van nylon en kleine dode blankvoorntjes. En zijn idee werd verstevigd met een vangstverhaal dat stond als een huis. Meerdere aanbeten in een paar uur, en vrijwel alle aanbeten verzilverd. Kijk, daar houden we van, dat inspireert. Normaliter krijg ik het gevoel daarvoor pas tegen half september, met als gevolg dat vanaf oktober veel in het teken van het roofvissen staat, maar waarom niet nu al eind augustus eens proberen?

Een solosessie alleen naar desbetreffende stek leverde naast een gesprek met een goed geïnformeerde local (nooit weg) geen visactiviteit op, ondanks ideaal lijkende omstandigheden. En verkassen naar de veel diepere winterzone ook al niet. Vissen was daar vrijwel onmogelijk door de hier straffe zijwind en het loskomende wier... gefrustreerd taaide ik af.
Maar omdat thuis momenteel ook niemand op mij wacht (als het om vissen gaat een gelukkige omstandigheid, niets zo lekker als gaan en staan waar en wanneer je maar wilt... als het om vissen gaat hè, voor de goede verstaander...) kan ik de avond ook benutten. Kwestie van ergens ad hoc wat te eten scoren -in mijn geval meestal een maaltijdsalade- en door naar het volgende water, waar het zou kunnen dat ik er een snoekbaars zou kunnen haken. In het verleden hebben we al veel aanbeten op raadselachtige wijze gemist op een bepaalde plek, meestal het signaal dat er ook snoekbaars huist. Temeer daar deze er met een opvissing ook uitkwamen. Die gaan 's winters wel met je voor snoek bedoelde bakharing van 30plus cm aan de haal, maar die krijg je met dat haaienmateriaal niet gehaakt.
Gek idee om zomers aan een stek te staan waar ik eigenlijk alleen maar winterervaringen aan heb.
Maar het voordeel van ervaring is wel dat ik de diepere en daarmee nu wiervrije zones ken. Hengel links en hengel rechts. Wachten. Heerlijk weer, behoorlijke zw-wind, beetje zwoel, beetje zon en wat sluier.

Ideaal visweertje

Ik hoef niet lang te wachten, tjakkkk gaat de pikeswinger, eerst razendsnel de lucht in en dan er vanaf, en daarna niks. Losgelaten snoekbaars? Strakdraaien, contactzoeken en slaan. Raak! Ik zit met licht materiaal dus de inderdaad gehaakte vis voelt behoorlijk aan, zal geen snoekbaars zijn. En als het gehaakte echt gaat zwemmen weet ik het wel zeker. Een snoek en een behoorlijke ook. Ik vis met nylon als onderlijn en een enkele haak met elastiek. Heel vaak zit juist zo'n enkele haak in het scharnier en kun je je vis vangen, maar zeker is dat niet. Het blijft spannend... na wat nemen en geven zie ik de vis voor het eerst in het hier altijd troebele water. Inderdaad in het scharnier. Een behoorlijke snoek, de magische meter plus een beetje. Het beest oogt wat mager, maar ik denk dat dit door de zomer komt. Ik ben er blij mee!

Mooie dame

Latere sessies kort daarop bevestigen de ijver van Desmond, diverse mooie snoekbaarzen komen aan wal voor een korte periode. En ik? Ondanks samen vissen, hengels om en om, en dezelfde dooie blankvoorntjes... ik zie helemaal niks. Er uitgevist door een karpervisser, en als zijn vismaat "Paap" er ook nog wat vangt er ook nog nog eens uitgevist door een vliegvisser... 

Rainman rules!

Hoogzomer hoog tijd

Augustus is al aangebroken als ik uit een rare droom wakker wordt, letterlijk en figuurlijk, heb privé wel wat te verstouwen gehad lately en daarmee is het vissen naar de achtergrond gedrongen, maar op deze zondagochtend 3 augustus lijkt alles even normaal. Ik neem het er maar direct van.

Het water is echter bijna 25 graden, dus wat zijn de opties? Ik heb er maar twee; graskarpers en iets met Grote Stromen; windevissen in het Rivierenland. Vismaat John wijst me de specifieke weg via wat smsjes. Een paar wittebroden zijn zo gekocht bij de inmiddels ook op zondag gewoon geopende supermarkt. En nog in de aanbieding ook, vooruit, ik neem een extra zak mee.
En dan? Dan moet je aangekomen  je auto ergens kwijt... vergeet het dus maar, inmiddels zijn de dijken vrijwel allemaal zo ingericht dat stoppen al lastig is en parkeren helemaal onmogelijk. Maar ik was gewaarschuwd, heb normaliter voor dat doel een opvouwfietsje in de auto, alleen... vandaag niet. Wacht nog op een nieuw bandje. "Elk fietsje zijn eigen maatje en dat moet besteld worden, meneer."
Ik begin dus niet aan de kant van waar ik had gewild en dan is lopen in die hitte al snel een beproeving. Zo goed en kwaad als het gaat drie kribben bevoerd en bevist, ondertussen een prachtwinde vangend. Supercool gevoel. Behalve dan de vele jetski's en speedboten die het water schijnen te moeten bevolken, bestuurd door wat ik alleen maar als volwassen pubers kan bestempelen. Tjongejonge, gek wordt je er van. Net als zo'n neurootje op een scooter naast je bij het stoplicht dat zijn handje niet kan bedwingen, en je zelf op de fiets zit, vroomvroomvroom, ja lekker zinvol joh...
Heen en weer gaat het maar. Boot na boot. Ik heb er al snel genoeg van en wanneer niet één, maar twee keer uitgelaten honden bedacht hebben exact tussen mijn korsten te moeten gaan springen, is de maat vol. WEG HIER!

Ogenschijnlijk rustig en leeg, maar schijn bedriegt hier vandaag, BIG way

Voor de duidelijkheid, eigen schuld he, het grote water is op zo'n zondag tijdens een long hot summer in de zomerperiode natuurlijk net zo druk als de Kalverstraat de week voor kerstavond... ik ga maar eens in alle stilte ergens mijn wonden likken. Nadeeltje, niet al teveel relevant water in de buurt. Het enige water dat telt heb ik als acht sessies mijn tanden op stuk gebeten (een blog aan het eind van deze zomerperiode waard) dus dat sla ik even over.

Dan maar eens kijken of in 'mijn' polder de uitgezette graskarpers (uiteraard door de HSV hè) het èn hebben overleefd èn eventueel ook gegroeid zijn.
Deze polder ken ik op mijn duimpje. En dat moet ook, anders kom je nooit aan het water. Vanaf de kant van de boerderijen is niet goed te zijn welke lange stukken weiland doorlopen tot aan de slootkant. Als je het niet goed doet, moet je weer helemaal terug. Maar rond 16.00 uur zit ik dan. Drie stekken aangevoerd ook. Voor het mooie zou ik de hark moeten hanteren, om te schonen, er groeien toch wel wat veel planten om de zaak goed te presenteren. Maar na het schoonharken hoef je er even een paar uur niet te zijn begrijpelijkerwijs en die tijd heb ik niet, dus we doen het maar zo.
Ik had eea aardig ingeschat, de rest van de polder ligt dicht met kroos en een groot deel van de vis heeft zich hier verzameld. Ik heb dus al snel leven op de stek (en op alle stekken daarna idem) maar beet krijgen is er niet bij, de vis heeft teveel last van de planten. Het zal het geduld moeten zijn dat een vis in het net brengt. Om je nagels bij af te bijten, overal bellen, kringen en stofwolken en toch een roerloze pen. In een situatie als deze (bij zeer actieve vis) gebruik ik twee methoden. De overgelode pen waarbij tussen het laatste loodje en het haakaas minimaal een meter lijn zit is een goeie, maar die is nu door de vele planten juist niet inzetbaar. Of de (bijna) staande haak. Door mijn kennis van de diepte kan ik dan direct zien of het aas de bodem heeft bereikt of niet. Beet is vaak een opsteker. Nadeel bij actieve vis is de toegenomen kans op lijnzwemmers die je voor beet aanziet, maar in de praktijk is het vaak zo dat als de vis zo dichtbij je pen komt dat een lijnzwemmer mogelijk wordt ze ook dichtbij het aas zijn en het weglopen van de pen vaak toch een aasopname betekend. Hoe vaak ik al niet dacht vertwijfeld te moeten slaan op een vermeende lijnzwemmer en na de succesvolle dril toch het haakje in de bek vond? Dat geeft wat vertrouwen in deze methode op dit moment.
Anyway, het duurde toch nog even voor de eerste aanbeet, maar toen ik de haak mocht zetten was het gelijk spektakel in de sloot. Overal boeggolven. Wegwezen jongens... De graskarper -want dat was het- wist van geen ophouden. Qua bouw vond ik het eigenlijk meer op een gewone karper lijken. Vrijwel zeker is dat dit een uitzetvis is, dus ik zie de toekomst redelijk rooskleurig tegemoet.