(Weer) vaste grond onder de voeten

Een titel die ik zéker 2 maanden terug al aangemaakt heb (start aug). En die qua vissen gelukkig nog steeds de lading dekt. Dus we kunnen starten. Maar... al 2 maanden?

Waarde lezer, het lukt me momenteel gewoonweg niet om er volwaardige blogs uit te poepen, ondanks het relatieve gemak waarmee dat normaliter plaatsvindt. Ze blijven met grote regelmatigheid als idee ergens in mijn hoofd oppoppen en ook even hangen, maar tijd om eea gestalte te geven via toetsenbord en beeldscherm ontbreekt eenvoudigweg. Mijn leven heeft sinds 1 jan. 2013 (allereerste blog) klaarblijkelijk - en waarin het mogelijk was minimaal elke maand wat te plaatsen ongeacht mijn staat van dienst: vakanties, verbouwingen, verhuizingen, ziektes, werkdruk of andere vreugde of malheur, het had weinig vat op mijn scheppingsdrang - toch een u-bocht gemaakt. En daar staat geen vraagteken achter. Wat is er dan opeens zo anders dat het grote impact heeft op mijn schrijverij, klaarblijkelijk zoveel intenser dan voornoemde zaken? 

Het grootste deel van het antwoord is terug te vinden in de vorige blog; de nieuwste versterking van het A-team. 

Komt ze zomaar op bezoek, effe 35 kilometer verder, belofte waargemaakt😘

En dan krijg je andere foto's;-)

Kon níet weigeren samen even een terrasje te pakken
voor een kopje thee met dat mooie nazomerweer 

Een nieuwe echte relatie starten kost het nodige, (met blijdschap) investeren verplicht, althans als je de trein rijdend wil houden. Het heeft me dus veel moeite, energie en daarmee tijd gekost om zowel zoveel mogelijk het oude leven te behouden (werk, vissen, vrienden: al moet alles inschikken) en het nieuwe te laten integreren én floreren. Want, zo is mij afgelopen periode regelmatig voorgehouden: waarom zou je anders een relatie beginnen? En dat elke relatie anders is, daar geen vastomlijnde regels voor zijn en het product van de behoefte van 2 mensen, en als zodanig ook te modelleren naar die behoefte én óók als zodanig vrijwel altijd een compromis,  laat ik inmiddels maar achterwege op te merken in de gesprekken over dit onderwerp. Ik snap het, en mag blij zijn dat mijn wens uitgekomen is, een diepe en zinvolle relatie te hebben met iemand die onvoorwaardelijk van mij houdt, zonder issues of enige vorm van neurodivergentie (daarmee een zegen). Dat daarvoor dan wat moet afvallen is een kleine prijs. En zo verwaterde deze blog enigzins. 

Wat zéker ook meespeelde, zelden heeft iets slechts 1 oorzaak, is het bijzonder slechte visvoorjaar. Nog steeds onbegrijpelijk en niet te herleiden. In de topmaanden april, mei, juni, juli maar een letterlijke handvol vissen gevangen. En niet omdat ze er niet waren, of ik er zelf niet was, aan die waterkant. Welliswaar wat minder gevist, maar nog steeds frequent. Op een gegeven moment ga je aan alles twijfelen, zelfs jezelf. En ook relativeren. Had tijdelijk weinig te melden, al is dat niet geheel waar, want juist de strijd met de vangst en mezelf had uitermate interessant leesvoer opgeleverd. Althans voor een kleine groep. Maar omdat ik alleen voor mezelf blog maakt dat me niet uit. Dat beweerd hebbende, had er toch last van geen enkele reactie gehad te hebben over wat er aan de hand was, waarom er geen artikelen meer verschenen? Zo gewonnen, zo geronnen, ook hier? Dan ga je aan het nut van je schrijfels twijfelen en is er binnen notime een betere tijdsbesteding "gevonden". Of beter, die vond mij wel:-). Het was dan ook een heerlijke zomer.

Komt bij dat ik door het hele omslagproces dit jaar toch iets anders naar die rare bezigheid, vissen, als levenswijze ben gaan kijken. Kijk, daar heb je het relativerende: heb wat meer afstand. Niet heel ongezond. Maar gezond of niet: zal de een beslist ook vinden, maar de ander niet. Zelf sta ik daar neutraal in, het is wat het is, dagelijks. Maar ervaar dus wat afstand, die daarmee maakt dat het allemaal wat minder belangrijk is, het vissen, het vangen en het delen via deze blog. In combi met het letterlijk gebrek aan tijd voor zelfexpressie. Geeft rust, maar voelt ook wat verdoofd, als rijden in de mist, denkend, hij moet toch een keer optrekken? 

Nog een zaak die mijn recente schrijfdrang niet positief heeft vooruitgeholpen, hij moet genoemd. Ik heb weer een nieuwe auto, beetje verplicht, want de voor mij nog nieuwe Dacia was economisch total loss verklaard na een boem-is-ho in de polder. Gelukkig was het niet mijn fout. Dan komt er uiteindelijk geld vrij, maar bij lange na niet datgene waarvoor je een gelijkwaardige andere kunt kopen, los van de buitensporige kosten die ik aan de Dacia gehad heb sinds aanschaf 2 jaar terug. Het heeft mij deze zomer erg bezig gehouden al met al. En afgehouden van andere zaken.  Uiteindelijk heb ik het maar als kans gezien omdat de Dacia niet beviel: naast alle reparatie en (achterstallig) onderhoud ook nog eens 6 x een gevalletje ANWB. Dat is net zoveel als in de 40 jaar ervoor bij elkaar. En dan ben ik het stelen van de hengels door ondeugdelijk sluiten van de achterdeuren ook nog niet vergeten.

Dus nu een nieuwe visbus. Wit helaas, was geen keuze binnen de tijd die ik beschikbaar had, poen en kwaliteit meewegend. Het zij zo. Stuk minder heet in de zomer... En deze is gelijk mijn (vis) vriend. 

Spullenswap van Dacia naar VW. Vergeet ik toch nog 2 schepnetstelen...🫣

Weer bijna gelukkig

Goed, terug naar vandaag de dag; heb gedacht 'als die lange epistels niet meer 'lukken' dan maar korte maken'. En dat leidt dan vanzelf tot frequenter bloggen, of toch weer de lengte in. Aanname. Who knows? 

Ik ben al rond 17.00 uur aan het water. Verwacht Andries pas tegen 18.00. Geeft me tijd even voor te voeren, kunnen we na wat heen en weer kletsen plus wat eten direct starten. Dit najaar het derde jaar dat ik een aantal keren hier op dit watersysteem met Andries ga vissen. En dan moet ik de eerste karper nog haken, laat staan vangen. Maar heb al diverse keren fotograaf voor mijn maat mogen spelen. Al is me op gaan vallen; alle vis van maar 2/3 stekken, terwijl er hier wel het 10-voudige aan mooie plekjes te vinden is. Dus als ik wat wil vangen zonder al teveel toeval moet het van zo'n garantiestek komen. Één daarvan valt al af, daarvoor moet je brughangen, niet zo mijn ding. 

Ik voer voor beiden stekken aan, een mooie variatie: zowel vaste zwemroute, afstervende plompenbedden als mooie oeverbegroeing krijgen wat voer. Beetje de standaardstekken voor een penvisser eigenlijk, al voeren wij ook op afstand, "zomaar ergens", 10/15 ver moet kunnen. Zover ben ik wel na 3 jaar hier, heb er wel een beeld bij. Want vis zit er genoeg en als ze actief zijn zie je ze ook op veel plekken zwemmen.

Zo'n centraal deel waar je alleen in het donker vis op je voer kan verwachten

Mij was al eerder opgevallen dat de vis zich in de namiddag nog in de ondiepste delen van het polderdeel bevindt, zich volschranzend in het afkoelende water met het laatste aan natuurlijk voedsel. Tegen de tijd dat het donker wordt (en wij eigenlijk starten met vissen) zijn ze daar verdwenen als we er aankomen. Komen we ze vanzelf tegen op de stekken waar hun nacht wordt doorgebracht. Doorgaans maak je dan goeie kans langs het overdag en 's avond drukke wandelpad dat tot rust komt, voor mij doorgaans te laat omdat mijn wekker een dag later weer om 06.00 gaat en ik verplicht moet aftaaien. Voor Andries volgt een vrije dag, vandaar dat zijn kansen toenemen naarmate hij langer blijft zitten. Ik krijg dan ook nog regelmatig vangstappjes nadat ik vertrokken ben.

Dus ik doe het dit keer anders; normaliter komen de polderstekkenpas na een paar uur vissen aan de beurt simpelweg omdat die verder het gebied in liggen en wij neiging hebben vanaf de auto's te starten met voeren, dus ook afvissen. Nu eerst alleen even de garantiestek - nee niks nog, ook die heeft het donker later op de avond nodig, en ik krijg gelijk: Andries mist daar een vis als ik allang naar huis ben - maar dan gelijk die ondiepe stekken af. En ja, er ligt nog vis op. In de startende schemering net te zien. Al duurt het even (nadeel van ondiep) voor ik een positieve aanbeet krijg in de vorm van een hortend wegzakkende pen. Ja, karper, niet de zoveelste chocoladebruine megapolderbrasem. Een leuke dril volgt, en al snel zie ik een eveneens chocoladebruin schubbenkleed in mijn net glinsteren... Jahhh, ik heb er hier eentje, éindelijk, en gelijk een mooie. Andries komt in het donker naar mij toe voor wat bewondering en een foto, al opmerkend "zo ving ik ze hier 10 jaar terug allemaal, van die bonkige schubs". 

Éindelijk! En een fraaie. Geboren en getogen in het gebied.  

Na wat verdere pogingen op andere stekken zonder resultaat zit  het er voor mij op.  Andries krijgt nog diverse kansen met karper op de stekken (ja, die langs het wandelpad), maar weet niks meer te verzilveren. Ja, dat komt ook voor. Soms. 

Overigens: in dit deel van het watersysteem dus een trek in het vroege donker van de rustige polders naar een rustiger wordend centraal systeem. Dat is iets om te beseffen, want zo kun je er wat mee. Aanvankelijk dacht ik dat dit trekgedrag op hetzelfde systeem ook andersom plaatsvond. Dus vanuit het centrale deel ríchting polders (ander deel) zodra de drukte (daar een fietspad) afneemt. Maar na delen met Andries ziet hij dat anders. Ook daar ligt volgens hem de vis overdag in de rustige zijsloten om in het donker in de rust naar de hoofdvaart te trekken. Met andere woorden: ze zijn er al, in plaats van dat ze er naar toe zwemmen. Dat ga ik binnenkort eens uitzoeken. Heb een stek op het oog waar je normaal niet bijkunt, maar er is net fors gemaaid, dus prima zitten. Op die plek zal ik proberen te achterhalen of er geen trek vanuit het centrale gedeelte plaatsvindt richting polders. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En omdat kennis macht is. 

Deelde met Andries mijn nieuwe blogideeën over korter, maar frequenter. Reageerde hij met "Romboutkort?". (Rombout van Schie, zie rechtse opsomming, leuke blog, en ja Rombout is kort, geen woord teveel). Was eigenlijk wel de bedoeling, maar niet echt gelukt, of beter echt niet ...🤷‍♂️

Tot snel.