Walkabouts Visavonturen: Van eindslot naar startschot

Februari is alweer een feit; ook januari mocht zich niet verheugen in een blog. Kijkend naar 2025 kan ik niet anders dan constateren dan dat dat ronduit magertjes was, slechts 8 stukken kwamen via Walkabouts jullie kant op, en met hangen en wurgen van deze kant. Het is niet anders; door een combi van ongewoon weinig tijd, niet al teveel inspiratie, en een hele boterham aan te verwerken emoties zal 2025 voor mijn blogfrequentie geen highlight zijn. Ben wel voldoende de diepte in geweest; kwaliteit voor kwantiteit sus ik mezelf dan maar mee. En het kan zomaar zo zijn dat die trend zich in dit jaar (2026) gaat doorzetten, je bent alvast gewaarschuwd. Al hoewel het belaste emotionele deel van mijn hoofd weer aardig leeg is, heb ik toch nog geen echte ausdauer om mijzelf via deze weg ruim te uiten. Daar zal het vele ziek zijn vanaf de nazomer zeker zijn aandeel in gehad hebben, al heeft me dát dan weer niet weerhouden te gaan vissen. Met 125 gevangen vissen in NL was het een super jaar, en met 78 gevangen vissen in Frankrijk zelfs ultiem. Zo uitkomend op gezamenlijk 197 vissen... en geloof me, heb de laatste week van 2025 serieus gas gegeven om de gewenste 200 te halen, met wateren al dan niet al dichtgevroren, maar laatste 6 sessies geen beet gehad... (Iets wat zich eveneens nu doorzet in 2026, maar dat is voor later.) Deze winter is zeker anders dan de 5 voorgaanden, je ziet duidelijk een trendbreuk: de ene kou is klaarblijkelijk de ander niet? Durf niet te zeggen waar 'm dat in zit, voor mij is 4 graden watertemperatuur toch echt 4 graden.

Mijn achterbuurvrouw Maaike begreep precies hoe ik mij voelde.
Met zekerheid vissend op een berg vis, maar er net tussenin blijven...

Dat een van de serieus memorabele karpers van 2025 - en ja, inderdaad, size mattered here - tegelijk de laatste van het jaar zou zijn had ik ten tijde van de vangst niet bedacht, zag mezelf nog wel een keer of wat in trofeepose zitten. Al dan niet in slechts een trui, want die dag driekwart december dubbele cijfers en de laatste zw-winden, al wist ik dat toen nog niet, maar dat was buiten koning winter gerekend. Pats boem, opeens ging het karperlicht uit. Wellicht dat ik deze penvisgevangen superkarper nog aan het rijtje Parelpracht-spiegels hieronder toevoeg. Eerlijk is eerlijk, ben er nog steeds trots op. (Al is dat egostrelen flauwekul, al dan niet vangen van grotere vissen is voor 80% prijsschieten. Als ik zie hoe weinig Andries en ik dubbelen, echt bizar, en dat in polders waar we de bestandshoeveelheden aardig van in kaart hebben. Dus zijn pengevangen 20 ponders kunnen voor eeuwig aan mij ontsnappen. Andersom is het niet anders: ik heb een van de grootste vissen uit de regio al drie maal, en hij vist eigenlijk veel langer in het systeem, maar hij is hem nog nooit in het net tegengekomen.)

Wilde in december 2025 eindigen met zo'n Parelprachtparade, voor mij een wezenlijker doel dan slechts het formaat. Wat een juweeltjes weer overal en nergens. Al valt mij op dat de rijenachtigen de overhand hebben, maar dat kwam er niet van, had andere blogbehoefte dus dan maar hier als eerste 'wapenfeiten". In volgorde van vangen gedurende het jaar. Dus lekker eventjes meegenieten met deze beautysalon.

Kan niet kiezen, beide kanten awesome

Ontsnapte voor de echte manvisfoto... Even in het water voor statief en camera, net liften en leeg?

Start april, een vis met een verhaal, ik had 'm 8 weken (mid winter dus) eerder ook al, een goede 15 km verderop...

Onverwachte kroonjuwelen

Wat nou geen parel? Wellicht wel de mooiste van allemaal, een superoverlever.

We raken er aan gewend...

... net zoals drie dagen per week biefstuk ook gaat wennen

Walcheren's mooiste. Maar of deze ooit uit de haringstand komt?

Een Frans juweel; kleur, beschubbing, prachtig.

Inderdaad😎

Kwam laatst iets tegen"Rijker dan ooit ... en toch ontevreden". Dat zou de Nederlander tegenwoordig typeren. Notoire klagers in de Lage Landen, hoe beter het gaat? Wellicht klopt dat, kan niet ontkennen dat we en masse wel stevige klaageigenschappen hebben ontwikkeld, en ja, hoe beter het gaat, hoe erger het wordt. Met dank aan alle sociale podiums (?). In die zin juichde ik destijds (en alleen daarom) de bankencrisis van 2008 toe, in de hoop dat we wat meer onderling solidair en sociaal zouden worden. Maar nee, de ik-eerst-individualisering en bijbehorende verrechtsing zijn alleen maar toegenomen. Zelf herken ik daar weinig in, met dank aan die prachthobby, of beter levenswijze. Eentje waarin je alles kwijt kunt van jezelf. Stoom afblazen, opladen, contact met de natuur, met jezelf. Doelen stellen, en halen, of niet. En... relativeren.

Zo'n doel in 2025 was vier keer naar Frankrijk gaan. En het kostte wat moeite, maar ik heb dat gered. En dat niet alleen, het waren heerlijke uitstapjes (tot 3 weken toe) die me op visgebied veel brachten. Elke sessie wel iets van belang gevangen, en zonder al teveel ellende of ander onvoorziens. Zelfs de auto bleef het doen, mijn grootste angst nadat er in de periode december 2024 tm mei 2025 4 x de ANWB bij moest komen. De Franse sessies drie keer met Arend, en één keer solo.

Zaken die voor zo'n terugblik het vermelden waard zijn?

Trip 01 een kanaaltrip naar onbekende visgronden. Twee grotere vissen vangen, binnen een paar uur van elkaar, blij zijn, en die twee grote vissen 36 uur later opnieuw vangen, ook een paar luttele uren van elkaar en het opeens veel minder leuk vinden? Van de grootste vis alleen nog maar een matfoto gemaakt, om het zeker te weten.

Hier zijn we duidelijk verkeerd

... maar hier niet! Het gekke, er toch niet gevist👻

Met dit soort sferen heb je me, dus we gaan terug in 2026

Blij

Blijer

30 uur later: hmmmm jammer

Tot geen moeite meer doen voor de manvisfoto, en toch ligt daar de vis van het jaar

Of tijdens Trip 03 in een bloedmooie en uiterst fotogenieke omgeving terecht komen, alsof ik zo een Engels watercomplex als Hortons of Savay binnengedroomd was, maar verder o zo Frans? En dan ook nog karpers vangen, de laatste 2 etmalen zelfs 18 karpers waarvan zeven hoge 20-ponders en twee 30ers, alles werpend omdat mijn voerboot kuren had.

Ontmoette er twee setje mannen; twee prima gasten die letterlijk 100 meter van mijn huis op Scheveningen woonden, één zelfs in dezelfde straat (de ander er vlak achter), de namen zijn mij even ontschoten, maar echt jongens waarmee ik voldoende kon levellen en er respect was voor elkaars ruimte. Het tweede setje heren bestond uit Ray en zijn vader Mart, echte vissers, van nature, clever, serieus, vasthoudend, heb er menige minuut mee van gedachten gewisseld en nadien ook wat contact gehouden. Wie weet ooit nog eens samen vissen, dat kan zomaar, want ook lokaal wonend, m.a.w. in de buurt. Ray kon zeker aardig fotograferen, dus daar ook een klik. Dat is goed te zien aan hun selfie, prima foto waar alles in zit. Dank voor jullie gezelschap.

Topplaat jongens, bedankt voor jullie gezelschap!

Of Trip 04 naar een kanaaltje rijden waar ik zomers al eerder was tijdens Trip 02 en waarvan we nu eens zeker wisten dat we goed zaten, met kans op 20 kilo. Al hadden we niet op het zeer tegenvallende weer gerekend, eigenlijk waren we voor het mooie een week te laat. Al met al toch productieve dagen, in elk geval voor mij. Ging met mooie vis naar huis. Arend had iets minder geluk, maar als ik naar zijn 2025-moyenne kijk heb ik geen medelijden.

Ik kom zeker terug, alles waar ik van houd in het Franse is hier te vinden

Inmiddels al een 12de deel van 2026 voorbij en slechts vier keer op pad geweest, tussen de koude dagen door. Gelukkig werd mij de koudste eerste week bespaard, kon nèt nog vertrekken op Rotterdam The Hague Airport tijdens het vallen van de letterlijke eerste sneeuw richting het uiterst zuidwestelijk deel van Europa. De daarna aangebroken zeer kortstondige opleving van het betere weer was niet genoeg om de karpers echt te activeren. Slechts 1 aanbeet, en een goede twee weken later voelt het nog steeds als een toevalstreffer... gelukkig wel een prachtvis, straalde in alles OERRRRR uit.

Niet veel gedeelde inzichten dit keer, of fijne romantische beslommeringen van het waterkantgevoel. Slechts wat opsommingen, ik realiseer mij het, jij en ik moeten het er even mee doen.