(Weer) vaste grond onder de voeten

Een titel die ik zéker 2 maanden terug al aangemaakt heb (start aug). En die qua vissen gelukkig nog steeds de lading dekt. Dus we kunnen starten. Maar... al 2 maanden?

Waarde lezer, het lukt me momenteel gewoonweg niet om er volwaardige blogs uit te poepen, ondanks het relatieve gemak waarmee dat normaliter plaatsvindt. Ze blijven met grote regelmatigheid als idee ergens in mijn hoofd oppoppen en ook even hangen, maar tijd om eea gestalte te geven via toetsenbord en beeldscherm ontbreekt eenvoudigweg. Mijn leven heeft sinds 1 jan. 2013 (allereerste blog) klaarblijkelijk - en waarin het mogelijk was minimaal elke maand wat te plaatsen ongeacht mijn staat van dienst: vakanties, verbouwingen, verhuizingen, ziektes, werkdruk of andere vreugde of malheur, het had weinig vat op mijn scheppingsdrang - toch een u-bocht gemaakt. En daar staat geen vraagteken achter. Wat is er dan opeens zo anders dat het grote impact heeft op mijn schrijverij, klaarblijkelijk zoveel intenser dan voornoemde zaken? 

Het grootste deel van het antwoord is terug te vinden in de vorige blog; de nieuwste versterking van het A-team. 

Komt ze zomaar op bezoek, effe 35 kilometer verder, belofte waargemaakt😘

En dan krijg je andere foto's;-)

Kon níet weigeren samen even een terrasje te pakken
voor een kopje thee met dat mooie nazomerweer 

Een nieuwe echte relatie starten kost het nodige, (met blijdschap) investeren verplicht, althans als je de trein rijdend wil houden. Het heeft me dus veel moeite, energie en daarmee tijd gekost om zowel zoveel mogelijk het oude leven te behouden (werk, vissen, vrienden: al moet alles inschikken) en het nieuwe te laten integreren én floreren. Want, zo is mij afgelopen periode regelmatig voorgehouden: waarom zou je anders een relatie beginnen? En dat elke relatie anders is, daar geen vastomlijnde regels voor zijn en het product van de behoefte van 2 mensen, en als zodanig ook te modelleren naar die behoefte én óók als zodanig vrijwel altijd een compromis,  laat ik inmiddels maar achterwege op te merken in de gesprekken over dit onderwerp. Ik snap het, en mag blij zijn dat mijn wens uitgekomen is, een diepe en zinvolle relatie te hebben met iemand die onvoorwaardelijk van mij houdt, zonder issues of enige vorm van neurodivergentie (daarmee een zegen). Dat daarvoor dan wat moet afvallen is een kleine prijs. En zo verwaterde deze blog enigzins. 

Wat zéker ook meespeelde, zelden heeft iets slechts 1 oorzaak, is het bijzonder slechte visvoorjaar. Nog steeds onbegrijpelijk en niet te herleiden. In de topmaanden april, mei, juni, juli maar een letterlijke handvol vissen gevangen. En niet omdat ze er niet waren, of ik er zelf niet was, aan die waterkant. Welliswaar wat minder gevist, maar nog steeds frequent. Op een gegeven moment ga je aan alles twijfelen, zelfs jezelf. En ook relativeren. Had tijdelijk weinig te melden, al is dat niet geheel waar, want juist de strijd met de vangst en mezelf had uitermate interessant leesvoer opgeleverd. Althans voor een kleine groep. Maar omdat ik alleen voor mezelf blog maakt dat me niet uit. Dat beweerd hebbende, had er toch last van geen enkele reactie gehad te hebben over wat er aan de hand was, waarom er geen artikelen meer verschenen? Zo gewonnen, zo geronnen, ook hier? Dan ga je aan het nut van je schrijfels twijfelen en is er binnen notime een betere tijdsbesteding "gevonden". Of beter, die vond mij wel:-). Het was dan ook een heerlijke zomer.

Komt bij dat ik door het hele omslagproces dit jaar toch iets anders naar die rare bezigheid, vissen, als levenswijze ben gaan kijken. Kijk, daar heb je het relativerende: heb wat meer afstand. Niet heel ongezond. Maar gezond of niet: zal de een beslist ook vinden, maar de ander niet. Zelf sta ik daar neutraal in, het is wat het is, dagelijks. Maar ervaar dus wat afstand, die daarmee maakt dat het allemaal wat minder belangrijk is, het vissen, het vangen en het delen via deze blog. In combi met het letterlijk gebrek aan tijd voor zelfexpressie. Geeft rust, maar voelt ook wat verdoofd, als rijden in de mist, denkend, hij moet toch een keer optrekken? 

Nog een zaak die mijn recente schrijfdrang niet positief heeft vooruitgeholpen, hij moet genoemd. Ik heb weer een nieuwe auto, beetje verplicht, want de voor mij nog nieuwe Dacia was economisch total loss verklaard na een boem-is-ho in de polder. Gelukkig was het niet mijn fout. Dan komt er uiteindelijk geld vrij, maar bij lange na niet datgene waarvoor je een gelijkwaardige andere kunt kopen, los van de buitensporige kosten die ik aan de Dacia gehad heb sinds aanschaf 2 jaar terug. Het heeft mij deze zomer erg bezig gehouden al met al. En afgehouden van andere zaken.  Uiteindelijk heb ik het maar als kans gezien omdat de Dacia niet beviel: naast alle reparatie en (achterstallig) onderhoud ook nog eens 6 x een gevalletje ANWB. Dat is net zoveel als in de 40 jaar ervoor bij elkaar. En dan ben ik het stelen van de hengels door ondeugdelijk sluiten van de achterdeuren ook nog niet vergeten.

Dus nu een nieuwe visbus. Wit helaas, was geen keuze binnen de tijd die ik beschikbaar had, poen en kwaliteit meewegend. Het zij zo. Stuk minder heet in de zomer... En deze is gelijk mijn (vis) vriend. 

Spullenswap van Dacia naar VW. Vergeet ik toch nog 2 schepnetstelen...🫣

Weer bijna gelukkig

Goed, terug naar vandaag de dag; heb gedacht 'als die lange epistels niet meer 'lukken' dan maar korte maken'. En dat leidt dan vanzelf tot frequenter bloggen, of toch weer de lengte in. Aanname. Who knows? 

Ik ben al rond 17.00 uur aan het water. Verwacht Andries pas tegen 18.00. Geeft me tijd even voor te voeren, kunnen we na wat heen en weer kletsen plus wat eten direct starten. Dit najaar het derde jaar dat ik een aantal keren hier op dit watersysteem met Andries ga vissen. En dan moet ik de eerste karper nog haken, laat staan vangen. Maar heb al diverse keren fotograaf voor mijn maat mogen spelen. Al is me op gaan vallen; alle vis van maar 2/3 stekken, terwijl er hier wel het 10-voudige aan mooie plekjes te vinden is. Dus als ik wat wil vangen zonder al teveel toeval moet het van zo'n garantiestek komen. Één daarvan valt al af, daarvoor moet je brughangen, niet zo mijn ding. 

Ik voer voor beiden stekken aan, een mooie variatie: zowel vaste zwemroute, afstervende plompenbedden als mooie oeverbegroeing krijgen wat voer. Beetje de standaardstekken voor een penvisser eigenlijk, al voeren wij ook op afstand, "zomaar ergens", 10/15 ver moet kunnen. Zover ben ik wel na 3 jaar hier, heb er wel een beeld bij. Want vis zit er genoeg en als ze actief zijn zie je ze ook op veel plekken zwemmen.

Zo'n centraal deel waar je alleen in het donker vis op je voer kan verwachten

Mij was al eerder opgevallen dat de vis zich in de namiddag nog in de ondiepste delen van het polderdeel bevindt, zich volschranzend in het afkoelende water met het laatste aan natuurlijk voedsel. Tegen de tijd dat het donker wordt (en wij eigenlijk starten met vissen) zijn ze daar verdwenen als we er aankomen. Komen we ze vanzelf tegen op de stekken waar hun nacht wordt doorgebracht. Doorgaans maak je dan goeie kans langs het overdag en 's avond drukke wandelpad dat tot rust komt, voor mij doorgaans te laat omdat mijn wekker een dag later weer om 06.00 gaat en ik verplicht moet aftaaien. Voor Andries volgt een vrije dag, vandaar dat zijn kansen toenemen naarmate hij langer blijft zitten. Ik krijg dan ook nog regelmatig vangstappjes nadat ik vertrokken ben.

Dus ik doe het dit keer anders; normaliter komen de polderstekkenpas na een paar uur vissen aan de beurt simpelweg omdat die verder het gebied in liggen en wij neiging hebben vanaf de auto's te starten met voeren, dus ook afvissen. Nu eerst alleen even de garantiestek - nee niks nog, ook die heeft het donker later op de avond nodig, en ik krijg gelijk: Andries mist daar een vis als ik allang naar huis ben - maar dan gelijk die ondiepe stekken af. En ja, er ligt nog vis op. In de startende schemering net te zien. Al duurt het even (nadeel van ondiep) voor ik een positieve aanbeet krijg in de vorm van een hortend wegzakkende pen. Ja, karper, niet de zoveelste chocoladebruine megapolderbrasem. Een leuke dril volgt, en al snel zie ik een eveneens chocoladebruin schubbenkleed in mijn net glinsteren... Jahhh, ik heb er hier eentje, éindelijk, en gelijk een mooie. Andries komt in het donker naar mij toe voor wat bewondering en een foto, al opmerkend "zo ving ik ze hier 10 jaar terug allemaal, van die bonkige schubs". 

Éindelijk! En een fraaie. Geboren en getogen in het gebied.  

Na wat verdere pogingen op andere stekken zonder resultaat zit  het er voor mij op.  Andries krijgt nog diverse kansen met karper op de stekken (ja, die langs het wandelpad), maar weet niks meer te verzilveren. Ja, dat komt ook voor. Soms. 

Overigens: in dit deel van het watersysteem dus een trek in het vroege donker van de rustige polders naar een rustiger wordend centraal systeem. Dat is iets om te beseffen, want zo kun je er wat mee. Aanvankelijk dacht ik dat dit trekgedrag op hetzelfde systeem ook andersom plaatsvond. Dus vanuit het centrale deel ríchting polders (ander deel) zodra de drukte (daar een fietspad) afneemt. Maar na delen met Andries ziet hij dat anders. Ook daar ligt volgens hem de vis overdag in de rustige zijsloten om in het donker in de rust naar de hoofdvaart te trekken. Met andere woorden: ze zijn er al, in plaats van dat ze er naar toe zwemmen. Dat ga ik binnenkort eens uitzoeken. Heb een stek op het oog waar je normaal niet bijkunt, maar er is net fors gemaaid, dus prima zitten. Op die plek zal ik proberen te achterhalen of er geen trek vanuit het centrale gedeelte plaatsvindt richting polders. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En omdat kennis macht is. 

Deelde met Andries mijn nieuwe blogideeën over korter, maar frequenter. Reageerde hij met "Romboutkort?". (Rombout van Schie, zie rechtse opsomming, leuke blog, en ja Rombout is kort, geen woord teveel). Was eigenlijk wel de bedoeling, maar niet echt gelukt, of beter echt niet ...🤷‍♂️

Tot snel. 

De koning der verkeerde keuzes?

Voor de zoveelste keer deze lente loop ik ietwat gedesillusioneerd terug naar de auto door het weiland waarvan het gras al op maaihoogte komt, moeizaam dus, ondanks dat ik de uiterste rand neem. Vindt de boer namelijk fijn. 

Pijnig mijn hersens, waar ging het dit keer weer mis? Op een mooie zeelt na wéér geen karper in het net. En niet omdat ze er niet waren, zag bij voeren al diverse stofwolken in de buurt van mijn voerstekken. Moet wel zeggen; vlak in de kant, en ik ben geen vlak-in-de-kant-penvisser, houd het liever centraal, met een grotere kans vis te onderscheppen. In theorie. Met doorgaans proefondervindelijk positief resultaat. Maar wellicht heb ik het mis in deze periode van eerste opwarming en zou ik het eens moeten proberen, strak in de kant voeren? Let wel: het gaat hier om specifieke wateren, in andere polders zijn weer andere mechanismen werkzaam, maar ook die zijn bepalend voor al dan niet op de juiste plek zitten, aka al dan niet vangen. 

Langs de rand van het weiland, en daarmee automatisch langs het water

Realiseerde me al eerder deze periode dat ik het trekgedrag van de vis naar de haarvaten van het systeem niet voldoende goed inschatte. Zat dan wel in ondiepe polders te vissen (alweer zo'n theorie: het water warmt daar snel op, dus ze gaan snel los) maar dan toch in het relatief diepe deel waar in de hoofdingang 60 cm water staat en in de zijsloten slechts 40 cm. Zag zo de borggolven gaan daar, in die situatie onbereikbaar... zo was die 1/5 meter van groot verschil waar de vis zich actief voedde. In dat opzicht heb ik dit jaar diverse keren misgekleund... 

Dat miskleunen is interessant. Hoe het voor mij werkt; ik ga in mijn hoofd na waar op moment x in seizoen y met weersomstandigheden z de vis zou kunnen zijn. Mix persoonlijke ervaringen (dank lief logboek) ter plekke met algemene theoriën. Hussel dat goed, en dan komt er een plek of zone uitrollen. Dat is per water. Om het gecompliceerd te maken laat ik dat mentale proces op een aantal wateren tegelijk los (allemaal intuitie, watersense, gezond verstand, whatever) en dan komt er iets interessants uitrollen. Een dagplan. Het verleden heeft bewezen dat ik er in bepaalde periodes niet ver naast zat gezien de constante aan mooie vangsten. Die is momenteel echter ver te zoeken. Gaf dat in de vorige blog al aan mbt verkeerde keuzes... Waar februari me met een gemiddelde aan sessies me nog 13 karpers opleverde en er geen reden tot "klagen" was, bleef maart - normaliter een supermaand - miezerig achter met 2 gevangen vissen, in de start van de maand gevangen zelfs. De rest van de maand alleen maar die verkeerde keuzes (en/of bad luck?) Maakte me nog geen zorgen, want april was aanstaande.  Maar in april hetzelfde patroon. Start april even wat mooie vangsten - notabene in dezelfde polder als die in maart, ondanks de differentiatie aan bezochte wateren. En daar zit dan gelijk een gevaar in, je hebt de neiging daar dan vaker heen te gaan, maar op termijn werkt dat contraproductief, want meer druk is sneller naar de volgende fase van dressuur - maar daarna weer teveel sessies waarin ik achteraf denk "was niet de slimste keuze". Maar verder dan 4 karpers kwam ik niet in deze maand, en dat is niet omdat ik het niet geprobeerd heb... 

April startte veelbelovend

Aan mooi water geen gebrek.
Saillant detail; in het verlengde van de hengeltop een mooie beller. Vangen, ho maar. 

Zelfs op garantiewateren in de beste tijd blanks

Mei dan? Het kon nog erger... slechts 1 gevangen karper. Was dan ook in de afbouw gegaan, met nog maar een paar sessies die ook nog eens faalden, plus een zeer vroeg vallende "zomervakantie". Zomers was het ter plekke zeker, geen dag onder de 25 graden, maar we moesten er ver voor tuffen. "Was aan de Costa del Azur, tingelingeling". 

Gaan we naar juni, de vis inmiddels goed afgepaaid en ik na de vakantie wat minder werkdruk. Heb met heel veel moeite zeggen en schrijven 1 karper op moment van typen, een mooi beschubd maar verder door diezelfde paai zwaar gehavend exemplaar. Verder deze maand drie zelfvertrouwen aanvretende lossers plus talloze missers (slaan op een lijner - al weet je dat dan nog niet - daardoor missen, vervolgens een grote kolk en een daarmee gemiste kans). Om je haren uit te rukken. Niets bleef mij dit voorjaar, en naar het zich laat aanzien deze zomer ook inmiddels, bespaard. 
Zal dat eens benoemen: 

08 juni: 1 x slaan op een lijner, dus mis
14 juni: 2 x misslag op een lijner, en een losser
15 juni: 1 x losser
18 juni: niks
20 juni: niks

22 juni 1 x spiegel (ja die van hierboven...🙏)
24 juni: 1 x losser
25 juni: 1 x misser
28 juni: niks, 1 x beet (heel langzame wegtrekker naar links), niet geslagen
29 juni: 2 x lijner, niet geslagen

(Een misser is voor mij mislaan en duidelijk constateren dat het om karper ging door een bellenspoor, een kolk en/of een boeggolf. En ik sla niet bij het minste of geringste, wacht lang, heel lang voor ik de hengel hef.)

Qua vissen ben ik het zelfvertrouwen wat kwijt, niks werkt, zelfs niet naar plekken waar ik normaal 3/4 karpers mag bijschrijven, zonder moeite of strategie. Dat doet wat met je, maakt nederig. Je beseft weer; elke (aan)beet is bijzonder, elke gevangen vis nog meer. 

Ik keek nergens meer van op: van uitgebaggerde polders zonder vis tot niet bereikbare stekken

Mijn ervaringen; na baggeren wordt het op korte termijn nooit beter

Er zijn mensen die dat beter doen. Maat Andries bijvoorbeeld heeft een prachtige constante in vangsten. In een appwisseling stelde ik dat hij bij zijn keuzes maken waar te gaan (zie boven, vergelijkbare afstreeptechniek) meer parameters beschikbaar had, en daardoor makkelijker fijngeslepen tot plannen maken en uitvoeren kwam, met inschatbaar beter resultaat. Hij was dat niet met mij eens, maar voorlopig blijft híj ze vangen; solo's, duo's of triples. 
En Andries is niet de enige, de dubbele cijfers vliegen om mijn oren; vrijwel iedereen heeft een goed voorjaar. Wat wordt mij hier duidelijk gemaakt, forcefeeded? 

Ken je mij niet, denk je wellicht: gaat alles dan alleen om vangen? Ja en nee. Natuurlijk niet, maar zodra er in negatieve zin een (weliswaar heel breed uitgezet) verwachtingspatroon doorbroken wordt kom je toch heel langzaam op een glijdende schaal naar beneden terecht en krijgt al dan niet vangen de overhand op al dan niet genieten. Voor wie daar nooit geweest is slecht voor te stellen. 

Vangen of genieten, that's the question. En wat dan bij te vaak niet vangen? Dan ook niet genieten? 

De titel is een beetje een instinker, want ik kan mezelf qua vissen absoluut tot de koning van de verkeerde keuzes kronen dit voorjaar. Tot een echte visdip toe ergens in mei. Had ook echt eventjes geen zin meer; motivatie weg en zingeving onder nul. 

Maar of dat zo is over de hele levenslinie? That's the question too?! Vandaar ook het vraagteken in de titel. In het stukje over de de al gehouden gezamenlijke zomervakantie hierboven staat heel onopvallend "we". Zoals dat de afgelopen 149 blogs tussen zomer 2014 en januari 2025 vaak te vinden was in mijn schrijfsels, inclusief de destijds regelmatige voornaam  van de helft van we (Helen). Alleen is sinds enige tijd die "we" niet meer dezelfde. 

Na een mij extern opgelegde alleenzaamheid in start 2025 (een eufemisme voor gedumpt worden, zie eerdere blogs, al heb ik het nooit zo vermeld) is het lot (in het Oudgrieks is het woord voor lot en toeval hetzelfde, ik zou zeggen een nadenkerje) mij alsnog goed gezind geweest - of correcter, daar zeker Koning! - ik heb de mogelijkheid gekregen een andere WE te bekomen. En dat voelt als thuiskomen, na al die complexe jaren. And it fits like a glove, en wederzijds. Met karakters die goed in elkaar grijpen. Inclusief naar mijn kant interesse in natuurbeleving en die maffe hobby van mij. Ze, laat ik haar voortaan Anja noemen - welkom in the A-team, naast Arend, Andries en Aaron - is ondanks liefdevolle eerste toezeggingen nog niet mee op avontuur geweest, maar nadat ik op vakantie in Fr aangegeven had een rare tik te hebben mbt bepaalde rioolputten, (die van PAM met het merkteken van St Gobain, de romeinse brug, heb ze al óveral in Europa gevonden en gefotografeerd. PAM staat voor Pont-a-Mousson, langs de Moselle, voor mij de koningin aller stromen) omdat ik in de 90er jaren regelmatig vlak naast de fabriek viste en elke paar minuten midden in de nacht moest ervaren hoe er een verse putdeksel gegoten en gestanst werd - wilde ze die fabriek wel eens zien. Dat geluid ga ik nooit vergeten. Weet je nog, Leon? Naast het nachtspoor vol internationale treinen en tenders met eeuwenlang gedenggedeng, gedenggedeng... ook nog. Die fabriek staat er dus nog steeds, al is 'ie gemoderniseerd, en op weg terug naar NL zouden we er via Metz/Nancy zo'n beetje langs rijden, dus een kleine detour was obligaat. Fijn dat samen te mogen delen en echt te voelen dat je er als nieuwe partner toe doet. Dat deze dame daarna zegt - we waren daarna even in P-a-M zelf iets verderop gestopt bij de beroemde brug - "jij moet in NL zo snel mogelijk weer vissen, ik snap dat je dat nodig hebt" - toen ze mijn gezicht zag en las starend naar dat heerlijk stromende water, zegt voor mij voldoende, zo niet alles. 

In Lyon, in de haven aangevreten door het zeewater,
hoog in de bergen op 1800 meter, of zomaar ergens onderweg, overal de PAM-deksels

Welkom Anja

Zelfs twee voor de prijs van één!

Trots op samen!

Dit voorjaar ook eens genoten van mijn maten, zonder hengels, maar met eega's. Eens wat anders, moeten we meer doen. Klein feestje bouwen zo nu en dan. Goed voor de verbinding. Al heeft dat nog niet voor de zoveelste mooie vissessie geleid, de vorige stamt uit alweer een voorjaar terug. En ook nog niet tot een nieuw klein feestje. Wanneer gaan we? 

Zijn er dan geen leuke zaken te melden? O, jazeker wel.

Dit voorjaar mijn hengelserie gecompleteerd, niet in exemplaren, dat is wel klaar, maar in de afwerking ervan, inkorten handvatten en op naam brengen. Heb het al eerder aangekondigd. Jeroen van Straalen van JvS rods heeft goed werk verricht: die nieuwe stokken voelen nu ook echt als van mij. Nu nog vis ermee vangen😋.

Zal de rest van de leuke zaken in fotovorm brengen. 

Bestaat echt

Nieuw record

De zonnewende kwam met een BIG beng

Een half uurtje Dobberrob maakt mij altijd blij

Ik heb ze toch maar laten liggen...

Om me even flink te zieken

Is het dan qua vissen echt alleen kommer en kwel? 

Ja, eigenlijk wel, het lukt gewoon niet, zelfs in juli al drie blanks; ik zie zat karpers tijdens de sessies, azend en wel, eerlijk gezegd meestal niet op de stek, en als dat wel het geval is gaat het steevast ergens mis... soms zelfs meerdere anecdotes in 1 sessie. Hilarisch voor een ander doorgaans. 
Daarom begrijp ik ook niet goed dat toen ik op 8 mei wat nog steeds moet doorgaan voor de vis van dit voorjaar, and aint he a beauty, ik ook twee spoorbielzen van grassers ving, zomaar opeens alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En binnen een paar uur. Maar dat was achteraf slechts om mij verder te kwellen, want meer dan dit werd het niet, en is het niet. Nog steeds niet. 

De vis van dit voorjaar

 

Een ouwetje

En een jonkie; zat maar 1 ons verschil tussen

(Pffff, this eagle has landed... denk dat ik er 3 maanden over gedaan hebt, nog nooit zo moeizaam een blog uitgepoept.  Heb mezelf ook nu moeten dwingen. Dat moeizame liep parallel met het niet meer kunnen vangen, zo lijkt het, vangbang = writersblock. Laten we hopen dat ik ergens de negatieve spiraal daarin ga doorbreken. Hopelijk tot over een maand? Ondertussen feesten we vrolijk verder). 

Ondertussen feesten we vrolijk verder💥💥💥

(Nieuwe) herinneringen maken

Met enige regelmaat lees ik mijn eigen blogs terug, deel ter (her)inspiratie, deels om weer even het moment te pakken van een eerder geleefd leven. 
Soms lastig, meestal mooi. En het kan ook samensmelten. Zo'n jaar geleden overleed mijn moeder. Op (en rond) de dag van overlijden ben je daar dan wel mee bezig, en hoewel zelf verder behoorlijk nuchter, er zijn dan toch klaarblijkelijk krachten aan het werk die het even voor je onderstrepen. Zelfs als je even hersenloos TV kijkt. 

Zoiets komt binnen

Al hoewel dus al met al behoorlijk nuchter, ik bezit wél een geluksamulet. In de vorm van een Canadese (one) dollar. Met daarop een Common Loon, zo'n beetje de nationale vogel van Canada. Het toeval wil dat ik daarover al eerder wat heb geschreven, juist ja, in de blog Een Vlucht Regenwulpen een jaar geleden toen ik het overlijden van mijn ma beschreef na eerst al die bijzondere vogels en hun geluiden aangehaald te hebben. Syncronicity. 

Best bijzonder hoe die dollar in mijn bezit kwam. Met mijn ega uit die periode, Eveline, was ik in Nova Scotia (Canada) terecht gekomen, september 1998. Nova Scotia is een schaars bewoond schiereiland langs de oostkust van Canada, ruig gebied. Het westerlijk evenbeeld van Schotland, waar het ooit aan vastgezeten heeft. Wij sliepen daar op de meest oosterlijke punt van het eiland in een klein tentje tussen de beren en de elanden, onvergetelijk. Naast dat we een keer midden in de nacht uit dat tentje gehaald zijn door de eigenaresse van het terrein, storm op komst, om binnen in de schuur verder te slapen, hebben we ook een whalewatch gedaan. Met een man of 10 in een zeilboot met hulpmotor, gevaren door de spouse van die terreineigenaresse. In elk geval een ruwe bolster, maar zijn blanke pit is mij niet zichtbaar geworden. Vond zichzelf in elk geval erg belangrijk, en zijn opstappers zag hij allemaal als stadsmensen. Hij hield een dollar omhoog en die was voor degene die als eerste walvisspuiten zou zien. Die moest dan roepen "Thar she Blows!" De arme man had niet op mij gerekend, gewend als ik was om overal karper te spotten - "Als je nou langs mijn vinger kijkt zie je onder water een grijze schaduw, nee daar, ja hij beweegt, zwemt van ons af, ja?" Hoe vaak ik dat al niet tegen nietvissers gezegd heb en ze werkelijk niks zien onder water... herkenbaar? - en ik had echt niet langer dan een kwartier op zee nodig om de eerste spuiter te zien, Thar she Blows roepend. De expert geloofde me niet, ik moest echt aandringen. En warempel, uiteindelijk in de richting waar ik wees vonden we een groepje met kleinere walvissen. De schipper gaf me echt met tegenzin die dollar, ik zie 'm nog zuur kijken. Hij had 'm nog liever overboord gegooid. Maar ja, er zaten nog 8 man als getuige aan boord... En zo was ik een herinnering rijker. Sindsdien heeft die dollar mij op elke vistrip vergezeld. 

Hij heet niet voor niks A Loony in Canada,
(Terzijde: een Loony is ook wat wij een gekkie noemen)

Zullen we het maar weer eens over het weer hebben? Toch een centraal thema in mijn epistels, en hoe kan het ook anders, in de vangsten?

Zelf heb ik het als een koude winter ervaren, ondanks dat de week sneeuw me bespaard gebleven is. Veel oostenwinden, veel nachtvorst met regelmatig dichtgevroren polders. Nee, ik vond er niet veel aan. Resulteerde in januari in maar 3 sessies. Februari ging het al iets beter met 7 sessies en 13 gevangen karpers, en recentelijk vroege dubbele cijfers celsius. Die eerste warme dagen kon ik niks verkeerd doen, de vis was echt los, maar zodra het klaarblijkelijk wende zakte de aasactiviteit gelijk terug naar veel minder, tot op warme windstille dagen zelfs nul. En niet alleen bij mij. Dat maakt het ook spannend, het moet niet voorspelbaar zijn. Zelf kleun ik er nog wel eens naast; jaargetijde, weersomstandigheden, bestand en lokatie. Ter plekke besef ik dan "verkeerde keus vandaag". Andries is beter in staat de verschillende puzzelstukjes juist aan elkaar te leggen, zoveel valt me wel op. 

Al hoewel nog winter toch (richting) noordelijke bewegingen, het begin is er

Met soms een heerlijke voorbode van wat ons in de lente weer staat te wachten

Nadat ik met Bas op een veel te koude avond in Gouda roemloos geblankt had voelde ik me toch voldoende gesterkt in mijn ideeën  - na toetsing bij hem - om een paar avonden verder eens de proef op de al veel eerder bedachte som te nemen. Een zwoele onstuimige avond, en zie, binnen 5 minuten kwam er een beet. Het leuke, half Gouda rijdt daar dag en nacht langs, niet bedenkend dat er een heus karperhol onder hun voortsuizende auto ligt. Ik genoot met volle teugen van die dril op het scherp van de snede, want overal takken in mijn omgeving. De zware stok mee en er in hangen. 

Bas Pauw, organisator van de Goudse penvisdagen en fijn gezelschap, koud of niet

En als je vermoedens dan worden bevestigd wil je daar ook een lakmoesproef op loslaten👌

En soms is er zo'n dag dat je weet; ik moet dáár nu echt naar toe. En als dat dan samenvalt met voldoende mogelijkheid (lees vrije tijd op het juiste moment, tegenwoordig veel schaarser dan in het eerdere uitsluitend fotografische leven), want dat is cruciaal, kun je erg leuke resultaten bereiken, eigenlijk alleen door er te zijn, en niks verkeerd te doen. Met soms een verrassing; zo is de eerste grasser al binnen, op een echte 'herfstdag', veel wind en regen uit ZW, en toen ik dat trucje nog een keer wilde herhalen mèt zon kwamen er zelfs 2 schubs op de kant, en voor Andries ook nog zo'n één verderop in de zelfde polder, met een bestand aan 70% spiegels. Ik snap er regelmatig niks van, maar blij was ik wel. 

Totaal onverwacht deze reuzenvisstick, die desondanks niet kinderachtig aan mijn hengel trok

Met enige regelmaat ga ik vreemd, dus niet in Gouda vissen, maar elders, in een andere stad. En niet naar DH nee, dat staat meer voor sex met je ex, wellicht een keertje leuk, maar op termijn sterk af te raden, en ik kan het weten... De stad in kwestie is pas een jaar of wat interessant, want er zijn pas sinds een jaar of 5 regelmatig uitzettingen. Andries vist er ook, en die heeft de begintijd meegemaakt, toen de vissen bekant de kant opklommen voor meer voer, en groeiden als een malle. Nu vier/vijf uitzetwinters verder is goed te zien wat er gebeurd als je zonder verstand elk jaar weer uitzet, de groei loopt sterk terug. En toch is het er leuk vissen, de variant is schitterend om te zien en sterk als een beer, je vangt er vrijwel altijd, ennnn je maakt kans op een eerste uitzet, die zijn wel iets groter nu, al moet ik zeggen dat ik niet geloof dat er al 20ponders zwemmen (en dat dan ook met dank aan de verder goed bezig zijnde HSV, want voor het mooie hadden ze de laatste twee jaar rustig kunnen overslaan).  En ik vermoed dat dat ook niet heel snel; gaat gebeuren, er zwemmen er simpelweg teveel, ze hebben de ruimte niet. Ik zeg dat omdat ik de variant ken en die doet in onze schrale polderwateren (qua bestanden) mij echt soms verbaasd staan, kiloknallers. 

Hoe leuk is het nou om toch te proberen zo'n grotere te vangen? Ik heb daar in dit geval geen andere methodiek voor dan in een bepaalde zone vissen. Wat mij eerder opviel is dat die groteren niet ad random zomaar overal gevangen worden, ze zoeken toch die stukken op waar ze zover mogelijk op afstand van verstorende elementen kunnen blijven als wandelaars, hondenuitlaters, fietsers, vissende jeugd. En als je er dan eentje vangt (waarschijnlijk toch toeval😎) die voor de situatie ter plekke groot genoemd mag worden heb je voor heel even het gevoel dat je het snapt en is een nieuwe herinnering gemaakt. Op naar de echte lente!

Geen monster, maar voor mij in de situatie een meer dan beste

Van eindslot naar startschot

Februari is alweer een feit; ook januari mocht zich niet verheugen in een blog. Kijkend naar 2025 kan ik niet anders dan constateren dan dat dat ronduit magertjes was, slechts 8 stukken kwamen via Walkabouts jullie kant op, en met hangen en wurgen vanaf deze kant. Het is niet anders; door een combi van ongewoon weinig tijd, niet al teveel inspiratie, en een hele boterham aan te verwerken emoties zal 2025 voor mijn blogfrequentie geen highlight zijn. Ben wel voldoende de diepte in geweest; kwaliteit voor kwantiteit sus ik mezelf dan maar mee. En het kan zomaar zo zijn dat die trend zich in dit jaar (2026) gaat doorzetten, je bent alvast gewaarschuwd. Al hoewel het belaste emotionele deel van mijn hoofd weer aardig leeg is, heb ik toch nog geen echte ausdauer om mijzelf via deze weg ruim te uiten. Daar zal het vele ziek zijn vanaf de nazomer zeker zijn aandeel in gehad hebben, al heeft me dát dan weer niet weerhouden te gaan vissen. Met 125 gevangen vissen in NL was het een super jaar, en met 78 gevangen vissen in Frankrijk zelfs ultiem. Zo uitkomend op gezamenlijk 197 vissen... en geloof me, heb de laatste week van 2025 serieus gas gegeven om de gewenste 200 te halen, met wateren al dan niet al dichtgevroren, maar laatste 6 sessies geen beet gehad... (Iets wat zich eveneens nu doorzet in 2026, maar dat is voor later.) Deze winter is zeker anders dan de 5 voorgaanden, je ziet duidelijk een trendbreuk: de ene kou is klaarblijkelijk de ander niet? Durf niet te zeggen waar 'm dat in zit, voor mij is 4 graden watertemperatuur toch echt 4 graden. 

Mijn achterbuurvrouw Maaike begreep precies hoe ik mij voelde.
Met zekerheid vissend op een berg vis, maar er net tussenin blijven...

Dat een van de serieus memorabele karpers van 2025 - en ja, inderdaad, size mattered here - tegelijk de laatste van het jaar zou zijn had ik ten tijde van de vangst niet bedacht, zag mezelf nog wel een keer of wat in trofeepose zitten. Al dan niet in slechts een trui, want die dag driekwart december dubbele cijfers en de laatste zw-winden, al wist ik dat toen nog niet, maar dat was buiten koning winter gerekend. Pats boem, opeens ging het karperlicht uit. Wellicht dat ik deze penvisgevangen superkarper nog aan het rijtje Parelpracht-spiegels hieronder toevoeg. Eerlijk is eerlijk, ben er nog steeds trots op. (Al is dat egostrelen flauwekul, al dan niet vangen van grotere vissen is voor 80% prijsschieten. Als ik zie hoe weinig Andries en ik dubbelen, echt bizar, en dat in polders waar we de bestandshoeveelheden aardig van in kaart hebben. Dus zijn pengevangen 20 ponders kunnen voor eeuwig aan mij ontsnappen. Andersom is het niet anders: ik heb een van de grootste vissen uit de regio al drie maal, en hij vist eigenlijk veel langer in het systeem, maar hij is hem nog nooit in het net tegengekomen.)

Wilde in december 2025 eindigen met zo'n Parelprachtparade, voor mij een wezenlijker doel dan slechts het formaat. Wat een juweeltjes weer overal en nergens. Al valt mij op dat de rijenachtigen de overhand hebben, maar dat kwam er niet van, had andere blogbehoefte dus dan maar hier als eerste 'wapenfeiten". In volgorde van vangen gedurende het jaar. Dus lekker eventjes meegenieten met deze beautysalon.

Kan niet kiezen, beide kanten awesome

Ontsnapte voor de echte manvisfoto... Even in het water voor statief en camera, net liften en leeg?

Start april, een vis met een verhaal, ik had 'm 8 weken (mid winter dus) eerder ook al, een goede 15 km verderop...

Onverwachte kroonjuwelen

Wat nou geen parel? Wellicht wel de mooiste van allemaal, een superoverlever. 

We raken er aan gewend...

... net zoals drie dagen per week biefstuk ook gaat wennen

Walcheren's mooiste. Maar of deze ooit uit de haringstand komt?

Een Frans juweel; kleur, beschubbing, prachtig. 

Inderdaad😎

Kwam laatst iets tegen"Rijker dan ooit ... en toch ontevreden". Dat zou de Nederlander tegenwoordig typeren. Notoire klagers in de Lage Landen, hoe beter het gaat? Wellicht klopt dat, kan niet ontkennen dat we en masse wel stevige klaageigenschappen hebben ontwikkeld, en ja, hoe beter het gaat, hoe erger het wordt. Met dank aan alle sociale podiums (?). In die zin juichde ik destijds (en alleen daarom) de bankencrisis van 2008 toe, in de hoop dat we wat meer onderling solidair en sociaal zouden worden. Maar nee, de ik-eerst-individualisering en bijbehorende verrechtsing zijn alleen maar toegenomen. Zelf herken ik daar weinig in, met dank aan die prachthobby, of beter levenswijze. Eentje waarin je alles kwijt kunt van jezelf. Stoom afblazen, opladen, contact met de natuur, met jezelf. Doelen stellen, en halen, of niet. En... relativeren. 

Zo'n doel in 2025 was vier keer naar Frankrijk gaan. En het kostte wat moeite, maar ik heb dat gered. En dat niet alleen, het waren heerlijke uitstapjes (tot 3 weken toe) die me op visgebied veel brachten. Elke sessie wel iets van belang gevangen, en zonder al teveel ellende of ander onvoorziens.  Zelfs de auto bleef het doen, mijn grootste angst nadat er in de periode december 2024 tm mei 2025 4 x de ANWB bij moest komen. De Franse sessies drie keer met Arend, en één keer solo.

Zaken die voor zo'n terugblik het vermelden waard zijn? 

Trip 01 een kanaaltrip naar onbekende visgronden. Twee grotere vissen vangen, binnen een paar uur van elkaar, blij zijn, en die twee grote vissen 36 uur later opnieuw vangen, ook een paar luttele uren van elkaar en het opeens veel minder leuk vinden? Van de grootste vis alleen nog maar een matfoto gemaakt, om het zeker te weten. 

Hier zijn we duidelijk verkeerd

... maar hier niet! Het gekke, er toch niet gevist👻

Met dit soort sferen heb je me, dus we gaan terug in 2026

Blij

Blijer

30 uur later: hmmmm jammer

Tot geen moeite meer doen voor de manvisfoto, en toch ligt daar de vis van het jaar

Of tijdens Trip 03 in een bloedmooie en uiterst fotogenieke omgeving terecht komen, alsof ik zo een Engels watercomplex als Hortons of Savay binnengedroomd was, maar verder o zo Frans? En dan ook nog karpers vangen, de laatste 2 etmalen zelfs 18 karpers waarvan zeven hoge 20-ponders en twee 30ers, alles werpend omdat mijn voerboot kuren had. 

Ontmoette er twee setje mannen; twee prima gasten die letterlijk 100 meter van mijn huis op Scheveningen woonden, één zelfs in dezelfde straat (de ander er vlak achter), de namen zijn mij even ontschoten, maar echt jongens waarmee ik voldoende kon levellen en er respect was voor elkaars ruimte. Het tweede setje heren bestond uit Ray en zijn vader Mart, echte vissers, van nature, clever, serieus, vasthoudend, heb er menige minuut mee van gedachten gewisseld en nadien ook wat contact gehouden. Wie weet ooit nog eens samen vissen, dat kan zomaar, want ook lokaal wonend, m.a.w. in de buurt. Ray kon zeker aardig fotograferen, dus daar ook een klik. Dat is goed te zien aan hun selfie, prima foto waar alles in zit. Dank voor jullie gezelschap. 

Topplaat jongens, bedankt voor jullie gezelschap!

Of Trip 04 naar een kanaaltje rijden waar ik zomers al eerder was tijdens Trip 02 en waarvan we nu eens zeker wisten dat we goed zaten, met kans op 20 kilo. Al hadden we niet op het zeer tegenvallende weer gerekend, eigenlijk waren we voor het mooie een week te laat. Al met al toch productieve dagen, in elk geval voor mij. Ging met mooie vis naar huis. Arend had iets minder geluk, maar als ik naar zijn 2025-moyenne kijk heb ik geen medelijden. 

Ik kom zeker terug, alles waar ik van houd in het Franse is hier te vinden

Inmiddels al een 12de deel van 2026 voorbij en slechts vier keer op pad geweest, tussen de koude dagen door. Gelukkig werd mij de koudste eerste week bespaard, kon nèt nog vertrekken op Rotterdam The Hague Airport tijdens het vallen van de letterlijke eerste sneeuw richting het uiterst zuidwestelijk deel van Europa. De daarna aangebroken zeer kortstondige opleving van het betere weer was niet genoeg om de karpers echt te activeren. Slechts 1 aanbeet, en een goede twee weken later voelt het nog steeds als een toevalstreffer... gelukkig wel een prachtvis, straalde in alles OERRRRR uit. 

Niet veel gedeelde inzichten dit keer, of fijne romantische beslommeringen van het waterkantgevoel. Slechts wat opsommingen, ik realiseer mij het, jij en ik moeten het er even mee doen. 

Voor mij nummer 01, maar deze telde niet voor de maten,
met de bol gevangen of niet

Zomaar een warme dag tussendoor, maar het mocht niet baten

In Gouda ben ik deze winter ook wat mijn karperkompas kwijt, dus op zoek

Startschot!!