zaterdag 31 maart 2018

Zomaar lente?

En dan opeens zit het koude weer in de lift. Ik neem mijn kansen waar en ga gelijk vissen, gelukkig kan het weer na alle zaken die mij van vissen afhielden. Korte trips met leuke resultaten, zowel de zeelten als de karpers geven acte de presence. En hopelijk de brasems ook binnenkort, dat moet dit jaar erop of eronder worden, ik ga voor een 7 kilo vis.

De zeelten zijn in deze periode nog wel wat magere latjes, ze komen net uit de winter, nog veel bloedzuigers op sommigen, maar dat mag de pret niet drukken, ik heb er lol aan. De lente is voor mij de mooiste tijd van het jaar. Met twee hengels en boltrigmadenkorven, plus een heel kort onderlijntje en een minihaakje Drennan Super Specialist barbel nr. 14. Dat voorzien van een mini-line alignertje draait als een malle. Perfect haakje, dat pas sinds heel kort onder mijn scope kwam. Al in 2010 maakte ik kennis met de grotere varianten, maar daar zag ik destijds geen meerwaarde in (beetje onterecht), maar met het aanschouwen en inzetten van maatjes 12 en 14 was ik om. Klein, subtiel, maar beresterk.

Sessie een geeft nog geen leven te zien onder het wateroppervlak, althans niet via mijn wakers. Sessie twee is al succesvoller. Zowel Arend als ik hebben ieder twee aanbeten. Hij vind het magertjes, maar vergeet dat we eerder gestart zijn, en dat de winter een paar weken later doordendert, dus ik ben heel tevreden. Echte series maken is nog even niet het motto. Elke vis is er eentje.

De eerste van het jaar
Als de zon doorbreekt, krijg de vis zin in lekkers

Het vasthouden gaat al een stuk beter, Arend

Bij de karpers is hetzelfde te zien, ook daar de eerste keer nog niks, behalve een veel te koude oostenwind, maar de keer er op heb ik beet. Prachtige mooie schub van een pondje of 15. Op twee meter uit de kant, op een homemade wafter en wat kapot geknepen boilies. Hij wist niet wat 'm overkwam:-). Kon ik gelijk mijn nieuwe camera (Nikon D7100) uitproberen. Niet dat ik zo nodig 24MP nodig heb, de jarenlange ingezette D200 had minder dan de helft en voldeed prima, maar een beetje meer goeie iso's is wel handig, plus een groter scherm achterop. Pictures for dummies. Maar de warme kleurweergave van de D200 zal niet gehaald gaan worden, ik zie veel neutralere (saaie) beelden. Zal er nog wel wat mee gaan 'spelen en stoeien'. Heb de kleurbalansknop nog niet kunnen vinden. Jammer, maar helaas. Desondanks ben ik er blij mee.

Ja, hij doet het! Lang leve het 3 meter kabeltje en een knieknop

Poldervriendje

In deze periode ook The Big Year afgesloten, en bijna mijn streven van 100 vogelsoorten gehaald. Nummer 92, een slechtvalk, kwam een dag te laat. Maar dat mag de pet niet drukken, het heeft een extra dimensie aan de vistrips toegevoegd. Wie weet tel ik wel gewoon door... wie doet me wat?

De laatste trip op zeelt ging het nog beter. Expres naar wat dieper (en daarmee wellicht stabieler?) water uitgeweken. Met goed resultaat, samen (met Arend) vijf zeelten en een verdwaalde uitzetspiegel (die overigens daar ter plekke voor geen meter groeien). Mijn laatste zeelt kwam in het laatste half uur, na wisseling van maden als haakaas naar een opvallende wafter, ooit een idee van John, met de bedoeling de eventueel toch aanwezige, maar niet zo hongerige, vis te triggeren met een opvallend aasje. En dat lukt regelmatig. Hier binnen 10 minuten een aanbeet na drie uur geen stoot.


Al wel de lengte

Prachtig baasje, kwam van bijna 4 meter...

De gewaardeerde nabrander op een pop-upje
Niet teveel tekst, en teveel ander afleidend ge-oh. Alleen wat vissen. En de muts en bril zijn ook nieuw:-)). Voor mij is de lente begonnen.



donderdag 15 maart 2018

De laatste klap een daalder waard

Begin februari krijgt koning winter een beetje grip op ons deel van de wereld. Vind ik nooit zo heel erg, hoort er een beetje bij eigenlijk. Daarbij komt het de snoekvangsten ten goede, zeker niet overal, maar er zijn wateren die goed reageren op een beetje koude, en nog beter op het vertrek ervan.

Toen ik nog niet wist dat het ijs wat langer zou blijven, op balkon tijdens een mooie ochtend, gewoon voor de gein

Getijdewater


De snoeken moeten nog maar even wachten, eerst een plaatje

Dus van thuiszitten kan geen sprake zijn, er moet gevist worden. Niets is mooier dat 's ochtends vroeg aankomen en alles bevroren vinden, op een klein windwakje na precies op de punt waar je gedacht had het te zullen proberen. En met het actief en expres wat rondjes draaien van de voerboot in dat windwak het aanvankelijk kleine gaatje steeds groter zien worden. Groot genoeg om er een hengel in kwijt te kunnen. Heb eens wat gelezen van Tony Miles (bekende Engelse allround/specimen visser) over hoe hij met dobbers op de rand van het smeltende ijs viste, meebewegend met het verdwijnen van dat ijs, en daar keer op keer juist daar langs het randje beet kreeg van jagende snoek, hem een Red Letter Day bezorgend. Kijk dat kan ik ook, maar dan statisch. We vissen dichtbij, dus verplaatsen is geen moeite. Weet niet wat het is, maar dat dobbervissen op snoek krijg ik maar niet van de grond, terwijl ik standaard een extra hengel bij me heb waarmee dat prima kan... Met karpervissen is het geen probleem. Denk dat het ligt aan het actief moeten vissen en opletten, is voor mij een voorjaarsding, dan voel ik me het meest de jager. In de winter liever meer laid back hangen in je stoeltje onder een plu en vooral niet te veel actie, anders dan die wanneer je beet hebt. Zal wel tussen de oren zitten.
Tony Miles had het destijds goed begrepen, want er komen in korte tijd twee mooie volle snoeken op de kant, geen monsters, maar na zoveel pech de afgelopen maanden is elke gevangen snoek er één!
Met allebei de snoeken is wat aan de hand. De eerste heeft iets raars rond zijn kop achter de kieuwen gewikkeld zitten. Het blijkt een takel gemaakt van waslijn, bijna letterlijk, want het ijzerdraad in de kern stelt echt niks voor. Een Poolse takel wellicht? Die vissen hier stiekum, ik geloof er niet in dat een normale Nederlandse snoekvisser deze rotzooi zou inzetten. Je hoort mij nu niet zeggen dat Polen niet goed vissen, dat is grotendeels lulkoek en stemmingmakerij, maar er zitten er zeker tussen die hun zaakjes niet voor elkaar hebben. Van de paar nu gevangen snoeken in 2018 heb ik er dus al twee bevrijd van een piercing... De andere, vandaag gevangen, iets grotere snoek, maar nog steeds geen monster, heeft nog een zeelt in de strot steken. Naar schatting een vis van 30/35 cm. Terwijl de snoek zelf even 90 centimeter is. Bij het onthaken zie ik dat een zeelt is omdat de gehele staartwortel met die prachtige goudgroene kleine schubbetjes nog uit het keelgat steekt. Direct na het verwijderen van de haak, in een paar seconden gefixt, pak ik mijn telefoon en maak een foto. Ben maar nèt op tijd, want de zaak is zowat al ingeslikt... slokop! Die had dus aan die zeelt alleen niet genoeg, want ook mijn haring was een forse 20 cm.

De voerboot als multitool, en dan mag de zon de rest doen

Hans, de snoekenbevrijder? Nummer twee al dit korte jaar.

Wat een rotzooitakel!

Wordt ik blij van

Middenin de snel naar binnen glijdende samengeknepen staart van een aardige zeelt, de staartwortel inmiddels al verdwenen

Het voedt me, en ik krijg zowaar weer wat snoekfever. Jammer helaas dat de tijd ontbreekt om er echt wat mee te kunnen doen én Koning Winter nog even zijn verlate dingetje komt doen. Oostenwinden, nacht- en dagvorst, laat in het winterseizoen. Ik laat me in het weekend niet kisten en weet daar een prima plek voor, in de luwte, lekker weggestopt in een woonwijk. Er zit snoek, want die hebben we al gevangen. Dat ik er desondanks dit jaar nog niet gevist heb komt omdat de inmiddels in eigen gelederen ontstane "rotary" me niet heel erg bevalt, het is me gewoon te druk, en dan blijf ik er tegenwoordig liever weg. En omdat er meer dan genoeg ander water in Nederland is, schept dat ook weer kansen. When one door closes, another one opens. Lekker mijn eigen ding doen waar niemand komt, en dat de snoeken dan minder groot zijn is jammer maar helaas. Maar deze dag blijf ik niet weg, de vangsten vallen over de gehele linie tegen en we zitten tegen het einde van het seizoen, dus het is wat rustiger geworden. Ter plekke en aan de gehele waterkant. Een beetje een dooie periode. Ik voel dat ik een goeie kans maak. Ferry, de 'local', is al een twee keer een praatje komen maken. Leuke gozer, die ik nog ken van de goeie ouwe KSN-tijd. Altijd in voor een goed gesprek of een actuele tip. Ergens die middag zien we beiden een tik op de top, maar geen enkele andere beetregistratie. Ik ben niet gek, weet inmiddels van de dressuur hier, debet aan de hengeldruk, loop direct naar mijn hengel en pak 'm op. De lijn schokt een heel klein beetje, en ik sla direct aan, eigenlijk verwachtend mis te meppen. In dit geval beter een halve kans dan geen. En raak! En hoe, voel al direct dat een beste is. Een paar keer serieus lijn nemend. Maar hoe best blijkt pas de mat, eindelijk weer een monster. Ik ben er euforisch van. Voor heel even ben ik De Man. Maar heel even hoor, want deze vangst hangt verder van toeval aan elkaar. Maar gevangen is gevangen, dat kan niemand mij afpakken.

At your service?!
Het zal een der laatste roofvissessies blijken, want Koning winter zet door en door, tot schaatspret toe voor velen. Niet voor mij; hier geldt het adagium 'de duvel schijt altijd op een hoop'. Heb geen zin er al te veel op in te gaan, maar het zorgt voor weinig vreugde en geen tijd voor mezelf, inclusief hengelavonturen. Die moeten maar even wachten, het voorjaar is voelbaar.

Schaatsdorp Hoogmade

Geboortedorp van vele illustere helden op het ijs, met als meest recente Kai Verbij

Bijschrift toevoegen

IJs, ijs en nog eens ijs

Rust zacht Tante Aaf, het is goed zo


dinsdag 6 februari 2018

#MC13 Fishues; reasons to be cheerfull part 3

Gio Vanhooren (oprichter, uitgever, eigenaar, en uiterst sympathieke karpervisser) ken ik al sinds de oprichting van Monkey Climber, hét lifestyle magazine voor karpervissers, en dan niet alleen in het Nederlandstalig taalgebied. De Engelsen kunnen het niet lezen, maar ze zijn desondanks toch abonnee. Ik ben niet heel goed geïnformeerd meer wegens te veel jaren van desinteresse in de karperscene, maar denk dat het het eerste blad was wat 'alternatief' ging. Zelfs nog vòòr Subsurface. En of het de hipsterlifestylekarperscene in NL en B heeft voortgebracht òf dat het door een toch niet tegen te houden symbiose van verschillende ontwikkelingen in de karperwereld (it's okay NOT to pay) van seconde 1 af aan is meegereisd, durf ik niet te zeggen, al neig ik naar het eerste, maar dat MC toonaangevend is staat voor mij als een paal boven water. En dat de fans ook gelijk FAN zijn blijkt ook uit alles, de lifestyle komt uit al hun poriën. Heerlijk om zo'n tegenbeweging te zien op bijvoorbeeld de laatste Carp Zwolle (2018).

Vandaar ook dat ik het een eer vind om er weer (in issue #1 ook al eens, jawel, maar dat was een artikel over gericht op grote snoekbaars vissen. Het hele blad stond zelfs vol met specimenverhalen, ipv dat het al een carp only magazine was... de ommekeer kwam overigens al direct bij het tweede nummer) een artikel in geplaatst te zien hebben.

Stunning cover!

Een artikel over een periode (2010-2013) in mijn Duitse visserij, die nu wat tanende is. Het lijkt me onbedoeld een mooie afsluiter. Alhoewel, ik weet nu recent twee wateren vlak over de grens met NL waar 18 ponds brasems zwemmen. En eindelijk heb ik gegevens over 12 ponds zeelten... echte ponden. In datzelfde Duitsland. Maar toch wel een afsluiter omdat het Franse land weer trekt, zelfs zodanig dat wij er een extra huisje gaan kopen in de nabije toekomst. De streek is al zo'n beetje bepaald, en we hebben al een aardig inzicht wat we willen. "Maar eerst dít huis af!!" heb ik al een paar keer met klem aangegeven. (Zie blogs vanaf sept 2016) In eerste instantie als uitlaatklep, dat Haagse wonen midden in de drukke binnenstad laat bij mij zijn sporen na, maar wellicht ook wel als semi-permanente woning (te vergelijken met semi-dood aas voor de begripvollen). De toekomst zal het leren... in elk geval heb ik mijn vrouw mee, die kan niet wachten, wil zelfs leven van de wind ter plekke. En dat er dan weer volle bak op karper gevist gaat worden kan eenieder begrijpen.

En laat ik nou ook wat aardige vissers op eerder genoemde beurs, Carp Zwolle, treffen die mij geheel belangenloos wat mooie toch nog wat relatief onbekende wateren met prachtige vissen in dat immense Franse land toeschuiven. Wateren die me geheel en al op het lijf geschreven zijn omdat ik dat soort al juist begin 90-er jaren opzocht. To be continued! Want geloof me, het karperbloed kolkt. Kan er momenteel maar slecht van slapen. Weet niet of ik het kan indammen, het kan zomaar zijn dat ik aan dezelfde ziekte als vriend Luc lijdt. Ik heb het zien gebeuren; eerst wat jaren op andere vissoorten jagen. Om bij te komen leek het wel, in de luwte, maar toen stak het karpervissersvirus toch weer de kop op. And gone with the wind... niet te stoppen was 'ie. Heb het niet eens geprobeerd, en waarom zou je ook?

Carp Zwolle verdient nog wat aandacht, voor we aan het artikel toekomen. Ik stond op die beurs om ESP te promoten. ESP is onderdeel van Drennan, en dat kennen we allemaal. Een jaar of vier, vijf geleden begon vismaat Arend Termorshuizen aan een letterlijk zakelijk nieuw leven als agent van Drennan-ESP. Met de bedoeling het in NL net zo groot te maken als in Engeland. En natuurlijk gaat het om geld verdienen, dus beïnvloeding, maar dat doen we allemaal toch? Je hebt overigens geen idee wat een verschil er is tussen de Engelse markt en pakweg het continent qua marketing, maar dat terzijde. Ik heb 'm daar die jaren in ondersteund, met adviezen en andere zaken. Natuurlijk ook producten uitgeprobeerd en gepromoot. Soms wat gepost op de officiële Engelse of NL-sites of op mijn blog vermeld, maar altijd met mate. Sommige mensen noemen dat 'gesponsord worden', ik zie dat anders. Irene Wust, Sven Kramer of Tom Dumoulin, die worden gesponsord. En daar hoor je ze nooit over, want het is bijzaak, het gaat om de sportieve prestatie. Je moet jezelf niet belangrijker maken dan je bent als karpervisser. Een miniradertje in een ingewikkeld klokkenspel. Ook niet als je een paar kilo extra van een aasfirma krijgt of wat zakjes haken, of voor mijn part de hele range, of een beetje geld, het blijft klein bier. Maar het werkt wél, je smoel trekt wel mensen over de streep, marketing is een wetenschap. Nu kon ik niet om hulp op deze specifieke beurs heen, niet echt mijn ding, door Marco K als eens genoemd een open TBS-inrichting, maar voor wat hoort wat. Zo gaat dat. En het viel me niet tegen, vooral die hipsterscene waait als een frisse wind door kaalkoppencamouland. Wat me overigens ook opviel is dat bijna al mijn gewaardeerde karpercontacten van indertijd intussen áchter de balie van stands staan i.p.v. ervoor, wat even bijpraten lastiger maakte (sorry Roelove, heb je nog gezocht...). Allemaal ingelijfd, in de marketing heet zo iemand inmiddels een influencer. De KSN jaren '90 en '00 heeft er heel wat voortgebracht... mooie jaren. Het was een beetje mijn extra familie.



De stand van ESP was relatief klein en bescheiden, zeker als ik kijk naar de directe concurrenten, die hebben allang begrepen dat het continent anders moet worden aangepakt. Agressiever. Meer blingbling. Groot. Ter vergelijk; alsof Jaguar maar twee auto's wil tonen op drie vierkante meter op de Frankfurter Autoshow, en Seat, Volkswagen, Mercedes en Peugeot halve hallen hebben geannexeerd, met daaraan gekoppeld ook de aandacht van het koopvolk. Het is jammer, want de potentiële markt is er echt wel hier in NL voor ESP. En dat boegbeeld Terry Hearn* er niet stond zie ik ook als gemiste kans, de man is een mythe en helemaal niet onterecht. Maar ja, mede een mythe omdat hij juist wars is van imagebuilding en marketing. Geen "Get in the net!" of "Spot on!"-gebrul van zijn kant, maar een ingetogen superengelse film in het verlengde van Passion for Angling**. Ik voel een hele grote verbondenheid***. En me daarmee ook vereerd dat ik een mooi merk met kwaliteitsproducten mag 'vertegenwoordigen', waar ik volledig achter sta. Alleen al de kwaliteit van de kleding... ik heb er al eens over geschreven****. Het jacket bijvoorbeeld, 25K quilted waterproef jacket heet dat nu. 25K, was dah? Dat betekend in gewoon Nederlands dat dit jack 5 x zo waterdicht is als een gemiddelde goeie bivy (van 5K). En dan moet het wat kosten inderdaad, zgn 'technische' kleding is duur. Duur? Ja, duur. Maar ach, weet je wat ik duur vind, je visdag laten verregenen (jaja being rainman, ik heb dan ook wat extra's tegen tov van jullie). Het zijn dat niet alleen weggegooide centen maar ook idem levensminuten, en die zijn het allerkostbaarst. In mijn ogen.  Zo, en nu hou ik er over op, als je het nu nog niet begrijpt, dan...



*ESP staat voor extra sensory perception, zoiets als buitenzintuigelijke waarneming. Hetgeen Peter Drennan aan Terry Hearn toedicht als het gaat om het bepalen van waar de karpers zijn, of hoe te vissen. Hetgeen de vangsten onderstrepen. Terry is daarmee dus ESP.

**http://esp-carpgear.com/news/  en dan de video rechts onderin: old friends ans Mr Fox. (Geen actieve link helaas). Terry gaat terug naar het estate lake waar hij twintig jaar eerder gevist heeft. Sfeer, sfeer en nog eens sfeer.

*** Ik kon mijn ogen maar niet afhouden van deze video op de beurs. Ten eerste omdat de opnamestijl heel dicht bij de mijne ligt, zou het zo ook doen (en kunnen uiteraard:-), maar ook omdat ik met net zo'n verhaal in mijzelf rondloop. Het gaat over Voorlinden, een landgoed in Wassenaar waar ik 30 jaar gevist heb, en er destijds zo'n sterke band mee had dat mijn as er uitgestrooid had mogen worden. Helaas, de liefde is voorbij, eerst leeggetrokken door Haags rapaille (ja jij!) en daarna weggerukt door de megalomane ideeën van een Rotterdamse grootindustrieel... inmiddels dus zijn museum van weinig importantie. Wellicht eens tijd voor een mooi terugblikkend artikel. Ik heb er stapels dia's van, vissen van toen al 25/30 jaar oud. Zou zomaar in MC kunnen, past perfect bij hun sfeer. Wellicht nogmaals, ooit?

**** Gods water over gods akker, een blog uit juni 2016. Toevallig ook mijn best gelezen blog:-). Veel vragen kwamen er toen over dat jack en broek, maar iedereen vond het toch te duur. Hetgeen voor alle partijen jammer is.

Terug naar MC. Ik weet niet of het te lezen is hier beneden, denk het niet als je een telefoon of pad gebruikt, maar wellicht zet dat dan aan tot kopen van het blad. Het is het waard. En wellicht koop je daarmee dan ook een collectors item. Er staan geen foto's in het artikel, al heb ik die natuurlijk wel aangeleverd. Wellicht dat ze nog worden ingezet in de blog van MC. Om die reden zal ik ze hier niet plaatsen, dat houdt voor hen de exclusiviteit. En we weten tegenwoordig allemaal hoe 30-ponders er uit zien toch?
Slechts en alleen de plaat van de acrobaat zal ik plaatsen, als bewijs dat eea niet aan mijn fantasie ontsproten is.

Gosh, wilde slechts en alleen maar even de pagina's van mijn artikel in MC plaatsen en dan komt bovenstaande er in één grote eruptie uitstromen...  het moest er blijkbaar uit. Nu ben ik rustig en kan ik gaan vissen. Voorlopig nog even op snoek:-). Fijn dat je tot hier gekomen bent.










dinsdag 30 januari 2018

Slecht voor mijn snoekenmoyenne, maar o zo gelukkig

En dan heb je weer een maand nodig voor de volgende blog, hetgeen op zich een mooi gemiddelde is, want niet alles hoeft verteld of gedeeld te worden. Maar in dit geval is er niet veel te delen, het begint gewoon te voelen, al dat klungelen en niks op de mat. Maakt me wel een stuk nederiger en ontvankelijker, relativerender voor andere zaken rond het vissen.

Op 1 januari ging de (vis)kop er direct af. In figuurlijke zin. De nacht ervoor - Oud en Nieuw- niet zoals ik gewild had samen met mijn lief, maar helaas ieder voor zich bij de eigen eenzame moeder. Het kon niet anders. Met dank aan de resterende naaste familieleden... Resulteerde in een verlaat gezamenlijk geheven glas en dito welterusten. Plus een daar uit volgend later gestarte ochtend. En ja Desmond zat al natuurlijk. Die hard!
Kon daardoor niet helemaal vissen waar ik wilde, al had dat denk ik niet veel uitgemaakt, want het waren toch - weer - Desmonds vissen waarmee roofvis aan de haal ging. De eerste liet los - op sommige wateren heb je daar nooit last van, maar op andere wordt het een zorgwekkend fenomeen - en de tweede schoot los na een minuutje of twee. Treurig voor hem was dat deze vis zeer serieus aanvoelde... en lijn nam op 80 meter afstand. Ik lijd met je mee, Desmond.

Gelukkig Nieuwjaar!
De sessies erna was een zelfde beeld te zien. Stumperen en struikelen. Vang ik zomaar op een water een snoek van even in de 90 cm, feestje, is even daarna David aan de beurt met een snoek van dik in de meter en zeker 25 pond. En dat terwijl onze aasvissen relatief dicht bij elkaar lagen, zo'n beetje in dezelfde zone, puur prijsschieten. We hadden beiden binnen een kwartier ieder eerst een loslater, en dan alsnog een loper. Dezelfde bedachtzame vissen voor beiden, of vissen die elkaar gekruist hebben? Dan weer een sessie met een losschieter vlàk voor het net. Daarna een sessie met nietsnoeker Arend, die zomaar twee lopers krijgt en beiden vangt, en ik niks, nada, noppes.
Er volgt nog een totale blank met regen, plus een sessie met twee loslaters (van het aas) en een op drift geraakte voerboot met de wind van ons af op een grote plas.... billenknijpende momentjes gehad. Genoeg ellende? De buurman vraagt al niks meer als hij mij thuis ziet komen, die hoort al een paar maanden hetzelfde.

Hèhè, eindelijk weer eens een snoek, magertjes of niet, het voelde weer eens als vanouds

Maar geef toe, het verschil is groot. Ach, weet ik wat er nog te vangen is...


Kwam nog als extraatje uit de bek van mijn snoek. Gevlochten lijn vlak boven de takel doorgesneden. Iemand?

Het beloofde een mooie dag te worden, voor Arend dan...

Verzopen sessie

Totdat er een week aanbreekt die verlichting kan brengen, een week waarin ik kans zie twee dagen in het Hoge Noorden door te brengen. Bij Willem Barnas, de karpervissers onder jullie kennen 'm hoogstwaarschijnlijk wel. Gevoelig verteller én verbeelder van mooie bevlogen stukken in diverse artikelen. Wimpie is een ex-Hageneesje, opgegroeid in de wijk (Bohemen) waar ik heel veel viste tijdens mijn pubertijd. Dat was niet zo moeilijk, ik zat er op de middelbare school, de Haagse Dalton. Hij werd zo'n beetje geboren in de periode dat ik tegenover zijn huisdeur mijn allereerste optonics (1980/81) 's winters uitprobeerde. Dus we moeten elkaar toen al gekruist hebben in die jaren, hij in de kinderwagen en ik met mijn korsthengel. Tegenwoordig woont mijn broertje er in een deftig huis. Aan diezelfde stadssloot.

Wimpie aan zijn stadssloot rond '90. De karper heb ik waarschijnlijk 10 jaar eerder ook gevangen.

Tegenwoordig woont 'ie hoog weggeborgen in Groningen (of beter, de rand van Drenthe). Tjonge, wat een blafeind rijden is dat. 2,5 uur en daarvoor moest ik me nog haasten ook. In diezelfde tijd rijd ik ook naar Noord Frankrijk... ik geef toe, alleen naar de grens, maar toch...
Maar goed, we deden het ergens voor, want Willem zou me meenemen naar een prachtige bosplas waar niemand met een voerboot viste op snoek, en waarvan hij vermoedde dat dit wel eens andere vissen dan al bekend (dieper zwemmend) op de mat zou kunnen brengen. Ik zou de aasvissen meenemen en vroeg in de voorbereiding nog "hoeveel aanbeten verwacht je?". "Maximaal zes" was het antwoord. "Voor beiden?" "Ja, voor beiden". Phoe, is dat afzien daar, twee man twee volle dagen vissen en niet meer dan zes aanbeten verwachten? Dan hebben we het in het westen van het land beter, an sich dan hè, want ik moet momenteel blij zijn met elke vis op de mat. Nederig blijven, Hans. Willem voorspelde echter dat de omgeving veel goed zou maken.





Wimpie B, ex-Hagenees! Pikgoofknakworst!!!

Rockin' Robin, mijn vriendje voor twee dagen

Maximale sfeer

Het deerde allemaal niks

Waarvan akte, want wat een prachtwater. Geheel geen anderen gezien, op een eenzame wandelaar met hond na. Aan de overkant. Vredig vissen, en lekker ouwenelen over nu en verleden. Over vissen, over het leven. Van de storm en de winterse buien geen last gehad, of het moet iets zijn geweest met een extra dimensie aan de ambiance. Het maakte allemaal geen ruk uit. Het was er heerlijk.

Door de winterse sferen is de kleur van zo'n beboste plas veel intenser, en niet alleen de plas, maar ook alles wat er omheen staat. Het gaf me inspiratie om weer wat beeld aan mijn serie boomstammen toe te voegen. Zo'n boomstam dichtbij gefotografeerd is een wereld op zich, en elke boom helemaal anders. Een microkosmos. En gewoon met de nieuwe koning.







Dag één was Wimpie spekkoper, want hij ving een hem onbekende snoek van een mooie meter. Maar hij had ook een losser, zonde! Ik daarentegen had ook een snoek, resulterend in een van de mooiste manvistrofeeshots die ik van mezelf heb (het helpt gewoon als iemand weet wat een camera kan) maar wel eentje die slecht voor mijn "moyenne"  was. Of beter zou zijn geweest mocht het winterseizoen normaal zijn verlopen. Daarbij had ik bij het laatste licht ook nog een loper, resulterend in een misser/losser. In iets in elk geval, maar niet in een gelande vis. Sloeg door de te losse slip heen, met als resultaat dat ik de aasvis niet afsloeg en dan gaat het vaak mis... Deze moet direct losgemept worden, anders wordt het een hefboom die de haak weer loswrikken kan. Gewoon een kwestie van niet voldoende concentreren. Alles moet kloppen. Zonde!
Dag twee begon opnieuw voor Wimpie goed. In dezelfde zone weer beet, en dezelfde snoek als gister! Dus hoe goed is goed? Ik weet het niet, lastige vraag. Zelf houdt ik niet van dubbelvangsten zo kort op elkaar.
Rond het middaguur ga ik er voor zitten. Gister was het ook prime time. Heerlijk van die voorspelbare snoeken, want ik krijg op beide hengels lopers en vang ze voor de verandering ook nog eens. A happy man went home.

Two days stand

Oehhhh, wat een prachtplaat

Ik maak me klaar voor de aanslag bij de tweede aanbeet, en mis...

Dag twee. Ook al zo mooi

A happy man went home!

Maar wat klaag ik, het is allemaal maar vissen. Een paar dagen later al weer vlak voor het podium bij DM. Awesome.