woensdag 19 september 2018

RONde cirkels

Lang leve het pleonasme. In zo'n titel met meerdere lagen, kan ik zowel de hoofdpersoon an sich opvoeren als datgene wat ik met hem ervaar; een niet te vermijden, elke keer weer terugkeren naar het begin, iets cyclisch, iets speciaals. Helemaal mijn ding voor  wie mij kent, en dat gelardeerd met vele keren syncronicity. Zie daar het recept voor een onverbrekelijke band.
En... belofte maakt schuld, waarvan akte, al is het dan weer een half jaar terug, dus die blog moest er komen.



Deze blog zal ik een ode brengen aan mijn geestelijke visvader, (Aa)Ron Fresco. Ook in de hedendaagse karpervisserij geen onbekende. Iedereen elkaar tegenwoordig via Facebook of andere social media, waarbij leeftijd steeds minder een rol speelt.
Ik wil hiermee mijn beeld schetsen van een man die in het prille begin van de "moderne" op Engelse leest geschoeide karpervisserij al aan de waterkant zat, met voor die tijd ook uiterst moderne ideeën. Ik vermoed dat hij als huidig wandelend karpermonument een van de oudste nog 'praktiserende' karpervissers van dat eerste uur is. (Naast Frans Frentrop, ook zo'n karpermonument, die ik onlangs nog telefonisch sprak en die zelf ook over Aaron begon, waarbij het hem verbaasde dat deze zo bij bleef in het moderne -statische- vissen. Zelf viste hij, mede door zijn leeftijd alleen nog maar met de pen, hetgeen ik volkomen begrijp. Maar goed, Frans heeft zijn moment de gloire al van me gehad in De Karper nr 61 uit 2003, met de pakkende titel Vive le Frans, dus die laten we verder.)
Ron was er bij, destijds in dat zaaltje in Wilnis in 1974 toen de KSN (KarperStudiegroep Nederland, inmiddels is de S vervangen door "sportvisserij") geboren werd en er karpergeschiedenis geschreven werd in Nederland. Dat is inmiddels ruim 44 jaar geleden. Ik ken hem niet anders dan vissend op karper, die eerste jaren had hij voor mij een meer dan normale status, ik keek huizenhoog tegen hem op. Was nog een kind, dus op zich is dat begrijpelijk. En hij heeft eind van de jaren 70 en begin 80 zeker mijn karpervisserij gevormd. Eigenlijk veel eerder al, als gewoon vissertje van drie turven hoog, want hoe ken ik Fresco (voor intimi) eigenlijk? Hij was destijds zo'n beetje de 'protegé van mijn vader bij de PTT, de Centrale Directie aan de Kortenaerkade in Den Haag. Ze scheelden flink wat jaren, denk net zoveel als Aaron en ik weer schelen, maar dat mocht hun vriendschap niet deren. En als zodanig kwam ie ook bij ons thuis, ik herinner me nog een kerstboom en de binnenkomst van Ron als vriend van mijn vader, want zo heette hij toen nog. Dat zal ergens 1970 zijn geweest. Was ik een snotneus van acht. Wij kwamen ook wel bij hem thuis, zaterdagmiddags, in een zijstraat van de Leyweg. Zie ons - mijn vader, broertje en mezelf - naar zijn huis lopen. En Ron viste vrijwel zeker toen al op karper. In de Haagse verwarmde grachten, aan het Verversingskanaal. Op 200 meter van mijn geboorteplek, onder 'de pijpen" bij de gasfabriek, waar hij heel vernuftig een mobiele trap had gemaakt, zodat hij aan het water kon komen. En later aan de Plas van Van der Ende langs de A12 richting Utrecht. En vissen deed ik ook, vanaf het moment dat ik kon lopen, maar samen vissen zat er toen nog niet in, het gat was nog veel te groot, dat begrijp ik wel, maar Ron adviseerde mijn vader wel om de eerste echte werphengel met molen die ik kreeg bij Lou Lap (dump, wat ze tegenwoordig outdoorwinkel noemen) te kopen in de Haagse Schoolstraat. Wie weet was hij zelf er wel bij? Dat zal ook begin jaren 70 geweest zijn.

De bewuste Lou Lap hengel en molen, en ook mijn allereerste eigen "visfoto"

Zie je wel, al in 1971 viste Ron al op karper, op de Haagse kades (Bron A.F)

De "Verversing"; vissend vanaf de achterkant van het terrein van Academie de Laan, waar ik vanaf 1982 vijf jaar zou studeren, en er zelf nooit gevist heb... vraag me niet waarom (Bron A.F.)

Bij Gistbrocades in Delft, ook zo'n stek met karpergeschiedenis (Bron A.F.). Met de Boron Boosters.

De Put van van der Ende, bij mijn weten met een megadobber op diep water, Best een aparte benadering, maar succesvol. (Bron A.F.)

Want Ron ving er prima, Heidemij's. Extra detail; het jasje. Ron besteed vanaf dag één al veel aandacht aan echte viskleding, daarmee vooruit lopend op de meute. Inmiddels is het lifestyle, maar we zijn wel 35 jaar verder (Bron A.F.)

Bij de pijpen van de Gasfabriek in Den Haag, op 200 meter van mijn geboorteplek verderop aan het kanaal (Bron FB)

Dat niet alleen, ik kreeg van mijn vader een boek van Jan Schreiner, het Groot Sportvissersboek, en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat bij Ron vandaan kwam*. Dat boek was voor mij magistraal, opende de poort naar vele visserijen, maar aanvankelijk nog niet de karpervisserij. Kon na verloop van tijd elke letter spellen. (Schreiner mag zeker niet ontbreken in de lijst met beïnvloeders.)
Ik moest destijds met mijn vader meelopen 'naar achteren', we waren toen bij mijn oma en opa in de Bommelerwaard die daar een grote boerderij hadden. 'Naar achteren' was achter de grote schuur, daar waar onze auto mocht staan, onder de enorme walnotenboom. In die boerderij hadden nog soldaten van Napoleon geslapen, zo oud was hij al. Mijn vader opende de achterklep van de auto en daar lag dat boek te glimmen, wat was ik blij! Blij met dat boek, en blij met mijn vader. Nou moet je weten dat mijn vader helemaal geen visser was en ís, in tegendeel zelfs, maar mij stimuleerde hij wel met mijn hobby, onder andere via dat boek. Hij reed me dan ook overal naar toe met de auto, zo jong als ik was, als ik weer eens ergens wilde vissen. En het kon mij niet gek genoeg zijn. Daarin kreeg ik de ruimte. In die zin is dit net zo goed een ode aan mijn vader.

Heb 'm nog steeds, koester 'm nog steeds

Voordat er echt samen gevist werd ging ik al met Ron op pad, samen naar een postzegelbeurs ("Opa, wat is dat?) in het o zo sjieke Scheveningse Kurhaus. Ik kan niet ouder dan 12 geweest zijn. Mocht nergens aankomen, alleen kijken. Ron ging dan ook voor de hoofdprijs, postzegels van ettelijke honderden euro's... Kan me nog een blauwgrijze postzegel van Koning Willem III herinneren, zonder kartelrandje, koop je nu een auto voor. Niet dat ie die nou direct kocht, maar hij wist er alles van. En heel vaag staat me ook nog iets van een eerste Visma bij, in Rotterdam.
Ergens in 1977 besloot ik via vriendjes in de buurt echt op karper te gaan vissen, we woonden in een water- en visrijke buurt, aan de westkant van Den Haag. Aanvankelijk met een telescoophengel en aanverwanten, daar hoefde je je in die tijd niet voor te schamen. Waarschijnlijk ook weer via Ron kwam ik samen met mijn vader op een donderdagavond in april, want bijna jarig, in de Molenstraat bij Erik (Bansberg) en Anja terecht. Ik ging daar weg met een heuse karperhengel (van Shakespeare) en de bekende blauwe Ambidex 2400 (inmiddels spijt dat ik die weer verkocht heb!)**. In no time volgden er andere hengels en molens, waaronder ook een Abu 44 - die moest je toen hebben om er bij te horen - van (natuurlijk) Ron. Die had waarschijnlijk allang door dat het eigenlijk - qua slip dan - rotmolentjes waren😀. Maar zolang je met hele lichte lijntjes viste, en dat deden we toch, merkte je er niet zoveel van.  Plus de bekende Pakaseat en het Balcombe schepnet. Pateke Morton, Gerry Savage, Alan Brown, Jack Hilton, Tony Fordham, Abu's 33 en 44, Mitchell 300, Ambidex 2410 (naast die 2400), ik had het allemaal als blaag van 17. Voor optonics moesten we toch naar Amsterdam, naar Peeters hengelsport. Inmiddels al winter '81/'82. Niet zo'n slimme zet van Erik, want daarmee waren we gelijk de Molenstraat vergeten. Bij Peeters moest je voortaan zijn!

De nieuwe karperhengel en de bekende blauwe Ambidex, bij het bijzonder visrijke "slootje" achter de Hugo de Groot
Maar ik loop op de zaken vooruit. In 1979 mocht ik met Ron mee naar de vesting bij Hellevoetsluis, de tijd van de aardappels en trouvitballen. Mijn niveau was klaarblijkelijk voldoende gestegen, met dank aan het boek Karper*. We vingen helemaal niks, al had ik wel een mooie oploper, die ik miste (wisten wij veel wat het verschil tussen lijnzwemmers en echte aanbeten waren... plus dat de weggestopte haak in het aas ook niet meewerkte). Ron had toen bij mijn weten al Rini Groothuis-hengels, van die grijze met paarse wikkelingen van naar ik meen Bruce & Walker. Denk de Boron Boosters, al kan dat ook weer later geweest zijn, begin jaren '80. Volgens mij zijn er diverse varianten uitgekomen. In elk geval het summum van het summum. Op de terugweg, toen we weer de provinciale weg opdraaiden, knalde Nutbush City Limits van Ike&Tina keihard uit de speakers op de hoedenplank. Die Ron was ook nog eens een coole gast! De vele keren dat ik daarna dat nummer hoorde voerde het me regelmatig terug naar die voor mij toch onvergetelijke eerste 'mannen'sessie.

* Rini Groothuis is een verhaal apart, en zeker ook van grote invloed op mijn visserij geweest, maar die laat ik verder hier buiten beschouwing.

De Hellevoetsluissessie in de vesting,

Al snel was ik ook een "echte"...

Via mijn vader kwam ik op landgoed Voorlinden in Wassenaar terecht, ook in 1979, een landgoed met een vijver, en bij de PTT hengelsportvereniging met de visrechten, Water en Riet. Voorlinden is inmiddels helaas een museum in contemporary art. Het kon natuurlijk niet anders dan dat daar destijds ook Ron bij zat, bij die vereniging. Al hebben we er nooit samen gevist, vreemd genoeg. Wel veel over gepraat. Wat was ik nog naïef in die tijd, dacht dat er wel 150 karpers zwommen... maar het door Ron genoemde getal kwam dichter in de buurt, 15 à 20... In later jaren ben ik daar visstandbeheerder geweest voor die vereniging, als zodanig bouwend aan een uniek bestand, voor een jaar of 25 al met al. Het was mijn eigen paradijs. Er mocht niemand komen, en dat gebeurde doorgaans ook niet. Met een meer dan mooi opgebouwd (spiegel)karperbestand, waaronder dezelfde variant die Joris Weitjens ook had gekregen in 1998 van Viskweekcentrum Valkenswaard, hetgeen tot veelvuldig contact daarover leidde... Maar voor dat allemaal zover was moest ik van de vereniging op cursus, we leven ondertussen 1984, voor twee dagen zelfs. Met weer diezelfde Ron... Overigens was de cursusleider Ton van der Spiegel, de huidige voorzitter van hengelsportvereniging GHV - Groene Hart, waarvan ik nu al meer dan 16 jaar medecommissie en -bestuurslid ben. Ook daar een ronde cirkel.

De voorste karper ving ik in dezelfde periode ook, en daarna nog vele malen... tot heel groot toe, maar dat was pas in 2006. Een verhaal op zich voor een blog, of beter nog een artikel... wellicht ooit.

Halverwege de jaren '80 verliezen we elkaar uit het oog, hetgeen vrijwel zeker aan mij te wijten zal zijn geweest, de enige periode dat iets anders (uitgaan en) belangrijker was dan vissen. Maar vanuit de eerder aangehaalde onvermijdelijke gedachte moesten we elkaar wel weer kruisen, dit keer in een iets andere constellatie/ rolverdeling. Ik was volwassen geworden. Ron heette inmiddels Aaron, dus zo gaan we nu verder, het waarom daarvan is persoonlijk, en hier niet relevant, niet aan mij. Het hernieuwde contact vermoedelijk dit keer via de KSN, voor een lange periode ook zo'n rode draad in mijn karpervissersleven.

Vanaf 1995 zagen we elkaar weer zeer frequent,  maar inmiddels was er op vissersgebied zeer veel veranderd. Boilies, nachtvissen en serieuze piepers hadden hun intrede gedaan. Iets wat (in mijn onbescheiden ogen) Aaron minder goed afging. Hij deed wat er gebeuren moest, maar het was toch niet hetzelfde als de jaren 70 en 80, hij zat er minder in.
In die jaren ving ik ook mijn eerste echte monster, en wie dacht je dat die mocht komen fotograferen; Aaron. Al hoewel de stek voor hem nu niet meer 'geheim' was en hij er zeker niet al te ver vandaan woonde, heeft hij bij mijn weten deze kennis nooit gebruikt voor zichzelf, of richting anderen. Voordat iedereen zich ernaar toe wil spoeden, deze vis is dood en de anderen die er zwommen ook, jaren geleden al na een herfststorm die het water 'deed omdraaien'. En zo'n soort lot is Voorlinden ook beschoren geweest, in die zin dat er in de jaren voor de verkoop (2011) veel gesleept is met vissen, niet erin maar eruit, zowel door Polen als door 'vissers' uit de regio, op het spoor gezet door praatjes in een lokale hengelsportwinkel...

Goed gedaan, Aaron, elk beeld was raak


De volgende beelden komen uit mijn jaarlijkse fotoboeken, en voor het begrip heb ik die op de eerste na integraal opgenomen. Tussen 1995 en 1997.

De eerste karper samen in 1995. Westerhonk. Kon ie goed gebruiken. Een blij man.

De uniek stek van Zwolsman op de kop van de Neherkade, 1995

Amsterdam, allebei met nieuwe hengels van Co Sielhorst

We hebben wat afgelachen... Meijepolder bij Willem Peeters en Michel Delsink.

Ons eigenste "Frankrijk in Nederland", bleek er geen karper op te zwemmen

1997, ik kom er nog steeds zo nu en dan. Redelijk intact, nog wel...

Al vissend hebben we drie jaar volgemaakt, korte trips met de pen, en ook langere richting oosten van het land (Meijepolder en Millingerwaard) of Amsterdam. Dat was leuk, maar op de een of andere manier niet geheel en al bevredigend, want het stopte weer vanzelf. De vriendschap ging wel gewoon door. In de jaren dat ik getrouwd was (vanaf 2004) kwam hij lekker eten, en werd er wel over vissen gepraat, maar niet meer dan dat. Wel zag ik dat Aaron eindelijk het nieuwe vissen goed oppakte, met andere vismaten en daarmee ook naar Frankrijk toog voor avonturen. En nog steeds! Du moment (september 2018) lees ik via de app dat er voor dit jaar nog twee Frankrijksessies gepland zijn... *** Zijn facebookpagina staat er vol mee, en het zijn wederom geen kleintjes. Goed gedaan Aaron, je blijft eeuwig jong én eeuwig vissend. En inmiddels (ook) weer gelukkig getrouwd. Alles op zijn plek gekomen.

Recentelijk. Kijk ook even naar het jaargetijde, in elk geval geen hoog zomer. Petje af! (Bron FB)
Zonder Aaron had mijn leven er heel anders uitgezien, dat weet ik zeker, want het is een vissersleven geworden, waar ik me rijk me voel. En daar heeft hij zeker zijn bijdrage aan geleverd. Het is dan wel de meest belangrijke bijzaak, maar daarmee toch ook vanzelf weer hoofdzaak. Aaron bedankt!



* Bij de voorbereiding van deze blog heb ik even de tekst laten lezen aan Aaron, toen bleek dat hij het boek van Jan Schreiner dus zelf gekocht had voor mij, het was dus nieuw toen ik het kreeg. Dat maakt het in zijn geheel nog specialer.

** Aangezet door deze blog ben ik gaan zoeken op Marktplaats naar de bewuste Ambidex 2400, ik moest er toch nog eentje bezitten. Had nog een lichte penhengel zonder vaste molen. Mooi excuus. Vinden bleek eigenlijk niet al te lastig, en de prijs was ook goed te doen. Viel me beiden erg mee, een beetje zoals bij de huidige karperboeken, als de markt oververzadigd is daalt de prijs weer. Komt bij dat er een dag komt dat ook voor mij slechts het penvissen, a la Frans F, is weggelegd en tegen die tijd zijn ze wellicht niét meer te krijgen. Goed regeren is vooruit zien.

*** Op de dag van online publicatie gaat Aaron zijn eerste sessienacht in, en het duurt maar een paar uur voor hij meldt per app "44 rijen". En het waren geen centimeters...


donderdag 30 augustus 2018

Work in progress

🎵En het werd zomer, zooooomer...🎵 Ja, die Rob de Nijs wist het wel in 1977. We hadden toen net de hitte van 1976 achter de rug. Afgelopen zomer kan daar zo tegenop bieden, pfff, wat een hitte. Alles en iedereen stopte even met vissen. Zo ook ik, grotendeels dan toch, want een beetje rommelen in de marge zonder het heilige moeten is ook wel eens lekker. Eigenlijk een slow motion voortgang van de zaken die ik in de vorige blog beschreef. In het kader van een dag niks beleefd is een dag niet geleefd, en dat beleven kan al in het hele kleine zitten.

Geen zomer zonder de Tour de France!

Of zonder North Sea Jazz... hier Marcus Miller voor de ingewijden

Of zonder lekker zomers eten vanaf eigen balkon...


... waaronder BBQ. Zo'n heerlijk mannetjesding.


En eens niet met hengels erbij, te heet, slechts sfeerproeven. Maximaal.

De temperatuur liep maar op...
De polders bleven ondanks het warme weer aardig wiervrij, dus ik had de ruimte om mijn ding te doen. Zowel weer karpers als graskarpers, helaas voor mij (achteraf) wat dubbelvangsten, maar ach, dat mag de pret niet al te veel drukken. Al heb ik er een hekel aan eigenlijk. En wat een toeval, zwemmen er toch voldoende vissen in de wateren die ik bevis, moet ik tot twee maal toe op rij eenzelfde grasser als eerder vangen.

Fanclub

Dank je wel, Ed. Jouw karperstam is een ware aanwinst voor onze polderwateren.

Got you twice, zie de vorige blog. Maar ach, wat een schoonheid, dus niet zeuren.
Aan al dat mooie weer moest een einde komen, en de dag dat dat ging gebeuren moest en zou ik vissen. De vis zou los gaan! Nou, dat viel wel tegen... heb niet het idee dat de vis in een vreetstuip raakte. Dus als we dan toch mogen kiezen, dan maar weer wat mooier weer. Hebben we in elk geval dát!

Langzaam bouwt het onweer op

Wel nog even een grasser landen voor die tijd

Tijd om te moven, de wind steekt op... kan nooit meer lang duren...

... en als ik bij mijn auto sta, breekt de pleuris uit. Krakend komt een tak naar beneden, mij en de auto nét missend...

Heuse wolkbreuk. De natuur zegt "dankubeleefd!"

Thuisgekomen blijk ik deze grasser ook al gevangen te hebben, een paar jaar geleden... op exact hetzelfde gewicht
De weken meanderen verder, en zo nu en dan kan er gevist worden, telkens wel met een mooie vis in het net, zo blijf ik een tevreden mens... En die monsters? Ach, die komen wel weer eens. Voor je het weet gaan we weer snoeken, achter ver gelegen horizonten. Al zou ik een najaarszeelt ook nog wel zien zitten, daar heb ik nog niet genoeg van geproefd deze zomer. Zat nog midden in mijn gevoel toen hitte en daarmee de paai de zaak bedierven. Wie weet😎.

Oerholland(s)



Je voelt het 's ochtends bij ontwaken, we gaan de herfst weer tegemoet

zaterdag 30 juni 2018

Summer(blues)!

Die titel hebben we toch al eens gezien? Close, maar niet helemaal. Het verschil is subtiel. Maar toch, je hebt een punt. Want Hans zou Hans niet zijn als er met de gezondheid niet weer eens iets was hartje zomer, in elk geval iets dat het kleine vakantietje in Frankrijk zou kunnen gaan dwarsbomen. Een plotseling opkomende griep (schijnt te heersen?) in combi met een verplicht bezoek aan een dry needlingartist door een geforceerde rug...
Genoeg gezeurd; wat zijn we verwend de laatste maanden, het kan niet op met het lekkere weer. En vanwege het heel laat in het jaar plannen van een gezamenlijke vakantie ook nog zo ontzettend lang genietbaar hier in ons kikkerlandje. Uiteraard prive in onze Haagse oase Moolenaar-van Velden, maar ook aan de waterkant. De vis is al vroeg uitgepaaid en weer op vreetkoers. En daar wil ik dan mijn deel van hebben.

Ik ook van jou


Ik sta altijd zo, maar nu gaf het toch problemen achteraf...

Gelukkig heb ik wel rust met vissen ondertussen, heel veel weggeweest en plannen verwezenlijkt. Graskarpers, karpers en zeelten. Van alles wat en lekker rommelig door elkaar. Het past bij me. Net als net zo vaak verkassen zolang ik daar vertrouwen in heb.
Graskarpers gevangen waar ik op karper uit ben en vice versa, alleen de zeelten hielden zich aan de onderwaterbordjes met aanwijzingen.


Nèt toen ik ging inwerpen, ging de wind draaien, het aanvankelijk opgehoopte kroos weer terugvoerend over mijn stek, grrrrr

De nieuwste generatie groeit, het geeft (wat) hoop voor de toekomst.

Heb ook behoefte aan wat kennis over het wel en wee van de laatste GHV-uitzettingen, en daar kom je maar op 1 manier echt achter. Er op vissen dus. Ondanks de input van sommige leden, bedankt Andries! Waarvan akte. Hoe klein ook, het gros was allemaal mee afgepaaid, kon er aardig wat vangen. Allemaal mooie hoge vissen. Dat beloofd nog wat. Er was er echter ééntje nog niet afgepaaid, althans dat hoop ik, en die had me toch een BMI, ongekend! Bij een schuchtere 59 cm kon ik 18 pond exact op de unster aflezen. Niet normaal. Laten we het maar op kuit houden, want anders kan alleen een lintworm deze ballonvorm verklaren. En het visje was meer dan springlevend en gezond.


Zijaanzicht kogelrond, en van  boven gezien ook kógelrond



Ook al een aantal nachtjes gemaakt, valt niet mee tegenwoordig. Als het geen muggen zijn, zijn het wel kikkers, of legio lijnzwemmers. En in het beste geval aanbeten. Maar wat ze gemeen hebben is mij telkens uit mijn slaap rossen en me een jetlagachtig gevoel gevend, dat echt een paar dagen nodig heeft om te zakken. Argeloos een nachtje pakken, omdat het past in de rest van de weekplanning, is er zo steeds minder bij. Logisch gevolg van ouder worden. Maar... vismaat Arend die tegen de 60 gaat lopen heeft nergens last van. Het zal mijn voorland zijn dat ik slechts vergezeld van een hengel, een net en een tasje mijn ding moet gaan doen. Niks meer specimenhunting... Tot die tijd maar even maximaliseren die hap. "Schatje, ik ben vissûh!"


05.00. Ik zag 'm komen, pieppppp, ik zat er pal naast. Dacht eigenlijk aan de zoveelste brasem.

Maar het bleek een mooie grasser. Onverwacht, maar zeer gewaardeerd

Jurassic wasteland

Ergens in deze periode zei Arend "ik ben eigenlijk nog helemaal niet klaar met dat zeelten". Tja, dan is er werk aan de winkel, want op de plekken waar nog wel zeelt te vangen is, door de hogere concentraties zeelten blijf je op bepaalde wateren grotere groepen houden, waan je je Jezus. Over het water lopen geen probleem. En al helemaal niet met deze temperaturen.
Ik moet eerlijk bekennen, door toch niet geheel en al te sturen professionele werkzaamheden, want de klant is keizer, kwam ik te laat aan de waterkant. Arend met al het harkwerk opschepend. Vanuit zijn grote Vortex met motor. Op zich wel luxe. Leek wel een militaire raid op zo'n watertje. Hij had er bijna twee uur opzitten, toen ik eindelijk arriveerde, maar nu dan was de plek toch echt schoon. En met plek bedoel ik ook plek! Tjesus, mij ging het om slechts was stukken van zeg 10m2 groot. Hij echter had zichzelf tot taak gesteld een zone van 100 bij 50 meter open te leggen. Wat een werk. Mafkees. Goeiigerd. Overal dreven de waterplanten... Gelukkig had hij het niet allemaal alleen hoeven te doen. Er blijkt zomers een maaiboot actief (en niemand die dat weet, want zomers zie je geen vissers meer, die denken allemaal dat het onbevisbaar is, maar vanaf nu dus wel) en die had er al een paar dagen op zitten om alles aan te pakken. Nadeel, zijn messen komen maar tot 1,5 meter diep, dus daarmee maak je het hier tot op de bodem niet schoon. De combi maaiboot, die nog wat extra rondjes voor onze stek maakte, en Arend, die wel juist dat bodemdeel kon bereiken, maakte dat wij prima konden vissen met statische bodemmontages. Mooie zeelten waren ons deel. Eerste keer samen, daarna ieder nog een keer of wat terug, waarbij Arend de beste zaken deed qua formaat. Opvallend, ik ben hier naar weten indertijd ooit de állereerste geweest die gericht op zeelt is gaan vissen, en ben van diegenen die ik zelf ken de enige die geen echte grote zeelten (boven 56) heeft mogen vangen, niet één, terwijl ze er echt zitten. Niet veel, maar er een treffen is ook geen wereldnieuws. Sprak nog een local, kwam buurten tijdens het inpakken, en die vertelde me en passant dat er hier een snoek van 121 cm zou zwemmen, had hij van "horen zeggen" eerder die week. Of ik geïnteresseerd was? Van een gozer die hij verder helemaal niet kende, maar die verder wel als betrouwbaar overkwam... vandaar het nu weer delen. Het zijn ook net ouwe wijven die vissers onderling. "Blablabla". "Blablabla". Dat van die 121 cm snoek wist ik gelukkig al, dus ik had er geen nieuw target bij, namelijk dezelfde snoek als waarover wordt gememoreerd in het verenigingsblad van (toen nog) de GHV. Nummer 22-04 (dec 2017), stuk van John Hoogervorst, aka vismaat John, met als titel "Het gelijk van..." Het gelijk van wie? Ja juist, het gelijk van mij, want ik voorspelde dat die monstervis die dag voor John zou zijn. Er staat ook in datzelfde artikel dat hij niet voor mij is, want ik ga die snoek nooit vangen, dat weet ik, voel ik. En zo zal het met die grote zeelten ter plekke wel eens net zo kunnen verlopen. Mind my words. Kijk, nu is het verhaaltje weer rond:-).

Na een goeie week was het visfeest weer voorbij. Door dat mooie weer was in elk geval de bodem weer in no time onbevisbaar. En het nog een keer over doen voerde te ver. Maar wie weet, ik heb nog een IOY openstaan bij Arend😁.

Bedankt!!!




Stuk voor stuk mooi van formaat en het vangen waard
Dit keer weer eens weinig tekst en veel beeld, zoals bedoeld. Zo blijft het leuk, voor jou en voor mij. De zomer zal meer van hetzelfde te zien geven, of wellicht wel helemaal niet, ga ik lekker klussen. Dat geeft dadelijk in het najaar ook weer rust en daarmee ruimte.
Merk wel dat de stijl wat meer verhalend mag worden, ipv een opsomming van vangsten en  hersenspinsels. Kost meer tijd vrees ik.

De blogteller staat op 87, nog 13 en dan zijn we bij 100. Zal ik maar eens uit eten gaan met mijn dame. En er misschien wel mee stoppen? Of niet. Kan ook nog. Ik heb altijd gezegd dat ik het voor mezelf doe en kan er dus voor mezelf ook gewoon mee stoppen. Het is en blijft grotendeels het luchtledige waarin je je creatie werpt. Into the great wide open... En gelukkig maar. Want... als ik zie dat zomaar een willekeurig 'trip down memorylane'-verhaaltje van een van mijn FB-contacten 87 reacties geeft, de meesten goed bedoelde, maar zonde van de tijd-geneuzel, dan ben ik blij dat ik voor deze stille presentatieplek gekozen heb. Get alife!
Ook valt me op dat de meeste van mijn medebloggers  (zie lijst met favorieten rechts) of gestopt zijn of nauwelijks nog actief met nog maar een paar blogs per jaar. Zit er echt een houdbaarheidsdatum op? We gaan het zien. Zolang het leuk is.

De dit voorjaar aangeschafte Nikon D7100 voldoet goed. Zeker in combi met de nieuwe (bedrade, dus niks met batterijen) afstandbediening van drie meter. Het nieuwe zit hem in de makkelijker en secuurder in te pluggen aansluiting. Daarbij een erg trefzekere AF (wel even van te voren in verdiepen en afstellen naar behoefte), en een nog prettiger korte afstandbedieningstimer van 2 seconden. Dat gecombineerd met de vertrouwde Nikon-kwaliteit maakt dat ik er weer voor jaren tegen kan.

In de lappenmand zijn heeft ook voordelen, of eigenlijk het enige voordeel dat ik kan bedenken, dan heb je tijd voor zaken waar je anders aan voorbij gedenderd zou zijn. In dit geval het bericht dat Rod Hutchinson overleden is. Ik heb geen enkel idee waaraan, al zijn speculaties (te) makkelijk gezien de om hem heen ontstane mythe van Engels Bourgondiër. Maar nogmaals, weten doe ik het niet.
Zonde! Voor mij een held. Heb twee van zijn boeken in bezit, en beide stuk gelezen. Plus vele artikelen uit die tijd. Vele van zijn, door hem als eerste gepubliceerde, ideeën heb ik direct overgenomen en zijn inmiddels vaste onderdelen van mijn vis(sers)denken geworden. En als ik voor jullie spreek; van ons collectief denken. Rod, namens ons bedankt voor al je wijsheden. En je humor! Juist die mist teveel de laatste jaren. Veel te serieus al die huidige generaties vissers! Incluus mezelf.

Brings back memories...
... sweet memories