zaterdag 8 juli 2017

R.I.P.

Dacht ik de vorige blog nog een grapje te maken met het opgekomen riet dat mij letterlijk de weg naar het water versperde, mij tot het "tot hier en niet verder" brengend, de Limboland-sessie korte tijd later deed dat letterlijk. Blijkbaar hing er al iets onvermijdelijks in de lucht, maar had ik de signalen nog niet goed geduid...

Al bij aankomst loop ik tegen een tot hier en niet verder aan; de door mij geliefde steiger waarmee ik "om een hoekje kan vissen" is verdwenen. Verwijderd wegens houtrot? Kan het me enigszins voorstellen, want de laatste keer dat ik hier was stond ie onder water... Da's mooi klote dan, want zo is door het niet kunnen bevissen van deze zone niet goed vast te stellen of de bulk van de zeelt zich in deze paaizone heeft verzameld. En moet ik het doen met de zone aan de andere kant van het watersysteem. Maar daar staat mijn naam niet op (letterlijk en figuurlijk niet, want in de volksmond ter plekke 'Luc's stek', nog steeds... zoiets als een Nederlands Kevin Ellis Point op lokale schaal), ik krijg het daar nooit zo lekker lopend, ben altijd teveel van solitair passerende vissen afhankelijk, terwijl het hier op dit water juist bij het vinden van de hoofdgroep oneerbiedig gezegd serietjes draaien kan zijn, met statistisch dan gelijk de meeste kans op een grote(re). Eigenlijk een beetje hetzelfde als bij grote brasems vangen, hoe meer je er kan vangen in de goede periode, hoe groter de kans op een grote. Al zwemmen beide soorten ook in jaarklasses, maar niet zo sterk als bij karpers. Selectief bevissen is in algemene zin nauwelijks mogelijk. Toeval en geluk spelen een grote rol, een minstens zo grote rol als kennis van zaken en water.

Einde oefening voor rechts af vissen

Ik kan er niet meer bij, letterlijk niet
De avond levert mij niks op, en de nacht qua vangsten ook niet. Wel ben ik onderdeel van de natuur geworden ("dat wil je toch altijd zo graag?"), in die zin dat ik niet kan slapen wegens het meer dan oorverdovende geluid van de kikkers. Tientallen en werkelijk overal, en het gaat maar door...
Had de wekker om 05.00 uur gezet, om bij eerste licht te kunnen voeren en ingooien. Die wekker hoeft niet... ben nog wakker... Ik ga 1 hengel links bovenop het parallel van mij lopende talud vissen (op zeg 1,5 meter diepte) en de andere, rechter hengel dieper, op 2,6 meter. Om er zo achter te komen waar dit keer de voorkeur ligt (en die is er elke keer!). Al na 10 minuten gaat die diepe hengel 'lopen', resulterend in een prachtige lange zeelt van 55 cm. Volgens een recent artikel over zeelt in een van de magazines zou dit dan een vis uit de gouden categorie zijn? Wellicht, in 2013 had ik er 27 van deze lengte en langer, maar dit jaar niet, dus vooruit, een gouden plak voor Hansie. Dat ze hier echt sterk zijn is terug te zien aan de zware vinpartijen en staart. Helaas is de vis recent afgepaaid. Was er al bang voor. Van nog alle tijd wegens lang aandurende te koude watertemperaturen naar in een paar dagen tijd warmterecordhoogtes, resulterend in een extreem vroege paai (eind mei!) voor zeelt. Het is niet anders, het zeeltseizoen gaat kort zijn. Wat als deze vissen de omvang van die Engelse vissen zouden kunnen bereiken? Dan hadden we hier ook recordgewichten, want aan de lengtes ligt het niet, maar helaas, op het continent is de zeelt niet in staat tot zulk opblaasgedrag vlak voor de paai. Niet bij mijn weten, in elk geval.

Gouden plak (?)



Met de toppen altijd richting water, richting het beverhol
Ik moet lang wachten voor de tweede aanbeet, en dat ondanks wat rollen en springen vlak na het voeren bij eerste licht. Dus ze waren er wel eventjes, maar of ze gevreten hebben? Had nauwelijks lijnzwemmers, meestal wel een aanwijzing voor zeelt (of brasem) vlak bij de bodem.
Die tweede zeelt wil helemaal naar rechts, pffff... zo de bocht om en de kant in. Lastig. Zit al met zwaardere hengels en lijnen te vissen dan normaal (2 lbs en 26/100) en dat is maar goed ook, want in beverland weet je maar nooit waar de takken dit jaar onder water liggen langs de oevers. Het gaat nèt goed. Langzaam komt de vis naderbij, en gaat verder zonder al te veel moeite het net in, het blijft bij één lang schot. Een vrouwtje, leeg en met wat paaibeschadigingen. Direct met net en al de wachtende onthaakmat op. Wat zie ik, bloed? Er borrelt bloed uit de kieuwen op. Direct onthaken, meten (lint ligt altijd op de mat) en terug die vis. Maar de vis is in dermate slechte staat dat ik haar niet direct terugzet, maar even in het net houdt om te stabiliseren (net als bij barbeel en graskarper). Dat niet rechtop kunnen komen duurt te lang, en voor ik het eigenlijk goed en wel weet sterft de vis in mijn handen. Ik zie het licht in haar ogen letterlijk uitdoven. Wat een tragedie. Non plus ultra, inderdaad. Zo'n mooie vis en nu door mijn toedoen dood. Ik ben er ziek van. Zo zie ik dat; had ik haar niet gevangen, had ze doorgeleefd. (Onbedoeld) hypocriete gevoelens wellicht, als vissers maken we allemaal vuile handen, erg ethisch en verheven is het niet al dat hengelen. En dat realiseer ik me terdege. Maar dan toch, een vis in je handen zien en voelen doodgaan maakt een wond. In elk geval zo diep, dat ik mijn spullen oppak en naar huis terug ga. Even niet aan vissen denken.

R.I.P.

Ik moet ruim 200 kilometer terug naar huis, dus heb even de tijd om na te denken over de reden van deze rare dood. Kan maar op een paar zaken komen, variërend van onzinnig tot niet waarschijnlijk, ik kom er niet uit. Deze dame was in elk geval net afgepaaid en daarmee kwetsbaar, maar of ze ergens tegenaan gezwommen is of dat ik haar zonder dat zelf te zien/ervaren even op de grond (deels kiezels) heb laten "bouncen" lijkt me te ver gezocht, ik gebruik geen diep karpernet, maar andere zaken kan ik niet bedenken.
Het aanschouwen van een geeloranje koi die naar ik weet over de 30 pond gaat* en zomaar interesse voor wat rondgestrooide hondenbrokken had, kan ook de zaak niet op gang brengen, afstand nemen is nu het beste.

* Kwam op weg naar huis langs een ander water en had nu de tijd aan mezelf, dus dacht "even kijken". Zal je net zien dat je zo'n monster mag aanschouwen en bij wat inzet ook vangen... alleen was het vermogen tot inzet daartoe er even niet...



Heet! De auto geeft rijdend 0,5 graad teveel aan tov andere buitenmeters, maar heet blijft het. Bye zeelten.

Een transitietijd breekt aan, voor mij een lastige elk jaar in deze periode. Stoom ik door naar de andere vissoorten? Er is zat te doen en te beleven langs de waterkant: barbelen op de Waal op een steenworp afstand van mijn grootouderlijke huis, graskarpers vangen in de polders, vissen op de SKP-spiegels in het Haagse nu het grachtenwater eindelijk wat troebeler is geworden?
Of gewoon afmaken wat ik begonnen ben in Limburg, als een afscheid en een therapie? Na een ongeluk moet je ook zo snel mogelijk weer achter het stuur, om de opgebouwde angst weg te rijden. Daar kun je om lachen, maar zo is het mij ook vergaan in 2014 (zie blog 2014). Dus terug naar Limboland, er wachten daar ook nog wat monstergraskarpers. Die heb ik tot nog toe, al jaren, behoorlijk genegeerd. Zo van, dat kan altijd nog wel eens. Al zag ik ze eigenlijk elke sessie wel zwemmen als ik er naar ging zoeken. Elke keer op dezelfde plek. Het geval wil dat er door "omstandigheden" nog wat meer grassers bijgekomen zijn, er sowieso eentje vangen moet nu niet zo'n grote opgave zijn. Hamvraag; lukt het nog een grotere te 'selecteren'? Ook hier is dat doorgaans lastig. Al heeft lokaliseren van het gewenste bij deze soort wel degelijk zin. Die grotere grassers zijn behoorlijk honkvast voor bepaalde periodes, zowel in poldersystemen als in plassen. Vind je ze, dan loop je kans er een te vangen. Althans, àls ze willen azen op je voer... maar ook dat heeft zich aardig bewezen de afgelopen jaren. Gefermenteerde partikels doen het prima. Inclusief een pop-up aanbieding.

In een avond, de tussenliggende nacht, een daarop volgende veel te hete dag en weer zo'n nacht en ochtend weet ik zes graskarpers te vangen. Twee dingen "bewezen"; de stek was de goede (verder dus geen enkele andere vissoort: geen zeelt, geen brasem, geen karper), en er zitten nu veel te veel kleinere grassers in, waardoor het prijsschieten op de grotere exemplaren wordt. In alle opzichten te laat geweest. Misschien nog eens herhalen in oktober?

Had nog een meer dan benauwd moment. De eerste van de twee getoonde grassers hieronder wilde niet "naar beneden". Na terugzetten en begeleid weg laten zwemmen kwam deze op een meter of 15 van de kant toch boven. Heb dat wel eens met spiegels uit een bepaald water gehad en onlangs nog met een snoek van 110 (jan 2016). Iets met de zwemblaas. Tot nu toe ging het uiteindelijk altijd goed (uiteindelijk), maar nu had ik toch een behoorlijk heftig toekijk ervaring. En zeker na die dode dameszeelt op hetzelfde water deed het me behoorlijk twijfelen of vissen überhaupt wel een goed idee is... ik was bijna aan een andere hobby toe. Maar ook nu kon de vis uiteindelijk rechtkomen en duiken, maar pas nadat zij op haar zij de hele plas had over'gezwommen', telekens proberend te duiken, hetgeen niet lukte... Verschrikkelijk gezicht, zo'n vis in nood. Het hele proces had een half uur nodig. Gezien de watertemperatuur en de gevoelige aard van een graskarper denk ik behoorlijke mazzel. Van uitputting sterven had ik niet gek gevonden. Hadden jullie op MP je te goed kunnen doen aan mijn visspullen..

De natuur maakt zich op voor weer een hete dag




Al aardig de lengte, geenszins het gewicht

Onnederlands vind ik het hier altijd

De laatste ochtend niks meer, raadselachtig

En het kan nog warmer

Daarna maar eens een sessie op een van de Zuidhollandse Eilanden gemaakt, ook al kennis die 10 jaar of meer oud is. En die heb ik indertijd ook wel benut, maar het polderdeel waar het om ging bleek steeds minder benaderbaar, dus ik ben het vissen daar wat uit oog verloren. Na wat recente tips blijken ook de andere delen grote grassers te bevatten. Niet veel, maar ze zitten er. Wellicht te selecteren met partikelbedden? We gaan het proberen.

Eén nachtje vissen levert me in elk geval een paar grote brasems en zes verwilderde schubs op, die vechten als gekken, van het 25% wildbroedhybride soort. Niet zo mijn ding, allemaal tussen 14 en 17 pond, allemaal hetzelfde van bouw en kleur. Daarvan heb ik er genoeg gevangen voor de rest van mijn leven. Maar de kop is er af, ik zal terugkeren.
Enne... ik heb wel het gevoel gehad ècht gevist en daarmee genoten, te hebben, niet goed in woorden te vatten. Zeker ook van belang was het echt Hollandse van de locatie; kanaaltje, hengeltje links, hengeltje rechts, riet, vogels en vissen.










zaterdag 27 mei 2017

Non plus ultra?

Vanaf mijn voorjaarstekkie is niet meer te vissen, alles is dichtgegroeid, niet alleen het riet, maar ook in het water zelf staat er één dicht leliedek. Ik had het onlangs al voorspeld.


"Nog even" is inmiddels aangebroken
Tijd voor de Haagse grachten. Ook hier een soortgelijk probleem, althans op voerafstand met de fiets of benenwagen. Alles staat vol met onderwatersla en het water is glashelder. Toch moet de vis hier passeren richting paaizones, zoveel keuze hebben ze niet. Spannende tijden gaan aanbreken! Ondertussen ook al regelmatig op zoek naar paaiende vis, die ik op de geijkte plekken vind. Die zijn dus gepasseerd òf gebleven. Het gros spiegels van alle maten, met hier en daar wat kleine en bijzonder grote schubs. Denk dat als we in 2005 niet waren begonnen met stelselmatig uitzetten dat er niet veel meer te karpervissen viel in het Haagse boezemsysteem.

De dag nadat het water significant troebeler wordt krijg ik een telefoontje, "heb er net eentje gelost vlak bij je huis. Een behoorlijke spiegel. Met een korstje". Het is Juri, die al met hengel en al aan het rondstruinen is. Ik ga 'm bezoeken, en zowaar, ik zie ook wat vis, eindelijk, het zijn brasems, maar dat deert niet, want vis is vis voor dit moment. Ik heb wel wat ideeën hoe de karpers aan het haakje te krijgen, maar ik ga er eerst een paar proberen te vangen.

Zo ziet het er overal uit, vaak erger, nooit minder. 





Ondertussen de eerste serieuze zeeltsessies gemaakt, en elke keer mijn "doelvis" gevangen, dus dat gaat goed. Wel nog teveel op water uitgepakt waar ik dit jaar eigenlijk niet (meer) wilde vissen, maar waar ik toch weer terecht kom vanwege de "sociale component", zeg maar :-))). Samen vissen is compromisvissen, ontstaan uit twee belangen. Heb dan de neiging dat van mezelf (zowel qua water- als stekkeuze) als minder belangrijk naar voren te duwen. Niet erg, ook een keuze, zeker een keuze, maar komende weken even Me, Myself and I (al mogen de maten altijd mee:-), anders kom ik niet aan mijn eigen 'doelen' toe. Het is wat, dat vissen... maf gedoe eigenlijk. Ik heb dit jaar voor die Me, Myself and I-momentjes drie wateren op het lijstje gezet, maar ben nu slechts één keer geweest. Wel met goed resultaat. Van de foto's hier beneden zijn alle zeelten op de eerste na in 1 sessie van een avond, nacht en ochtend gevangen. Op dat betreffende water begin ik nu dubbele vissen te herkennen en omdat ik na 56 vissen (in drie seizoenen) niet boven de 55 cm ben gekomen, vraag ik mij hardop af hoeveel echt grote er zwemmen, sterker nog, òf ze er echt zwemmen, ondanks alle beweringen van niet of slordig metende karpervissers? Ik neem me voor het dit jaar uit te vissen en het er verder bij te laten, temeer daar er weer verschillende tips over lokale 60+ zeelten zijn binnengekomen. Jammie!

Maar eerst volgende week naar Limboland! Je begrijpt, een van de wateren van het lijstje.









donderdag 18 mei 2017

De Brasemkoning

Dat die brasems 'in mijn bloed zitten' merkte ik afgelopen weken, ging liever op die megadames vissen dan serieus starten met zeelten, ondanks de "planning". Gelukkig is die niet heilig. Mede ook omdat het mooie weer op zich liet wachten, waardoor er extra kansen (lees; tijd) ontstonden door uitgestelde paai voor een paar grote brasems, en de gevangen zeelten nog geen spoortje van kuitaanzet vertoonden. Zo kwam er ruimte om te blijven doen wat goed voelde. Daarbij had ook John er zin in dit voorjaar en dat is niet altijd vanzelfsprekend. Ik vis zonder probleem solo, de meeste sessies eigenlijk, maar met een goeie maat is een en ander minstens zo enerverend, en heeft het een andere dimensie. In dit geval zeker ook omdat hij de laatste jaren serieus geïnvesteerd heeft in wat extra (werp)technieken en accurater, verfijnder vissen, resulterend in meer vangen, mij zo ook weer prikkelend. Chapeau, John!

Die weekendsessie begon met minder weer, met op zijn minst een discutabele flinke noordoosten wind. Volgens de kenners is het dan 'ruk'. Het maakte ons niks uit, we hebben al meer gelijk gekregen.
Op andere wateren zaten gelijkgestemden, maar die moesten warmteminnende karpers gaan vangen. Voor hen zagen we het wat minder rooskleurig in. Hetgeen aanvankelijk klopte, maar omdat de aanhouder wint, kwamen er vanzelf weer prachtexemplaren op de mat. Ik mocht getuige zijn van de vangst van een van de mooiste.



Proost jongens!

Mooi he!

Misschien zet ik 'm nog wel eens op een cover ergens?

Terug naar onze sessie, het is jammer dat ik nog niet over alle beelden kan beschikken, dus dan maar zo (zie eerstkomende foto). John viste mij faliekant naar huis, en over de oorzaken zullen we het nog vele keren onderling hebben, maar een feit is een feit; 14 tegen 1 brasems staat in geen verhouding. En dan was hij er nog een paar kwijt ook... Ik ben een nachtje mijn wonden thuis gaan likken, heb wat veranderd in de aanpak (lees; speelde gedeeltelijk voor copycat) en ben daarna teruggegaan. Resultaat; een aantal bijzonder gewichtige brasems, waaronder eindelijk weer eens eentje van 6 kilo.
Denk dat ik het al met al niet zo slecht gedaan heb, de wind was naast toegenomen ook verder naar het noorden gegaan, met als gevolg dat de temperatuur, toch al niet zo hoog, daalde naar 9 graden overdag. Het voelde aan als herfst. Slechts tegen de middag liet de zon zich zien.
Was al met al blij met het resultaat, had er vijf boven de 5 kilo, en de rest zat daar maar net onder.
Op naar de zeelten!


Mijn brasemheld

Bar en boos voor half mei

Ik zei nog, "doe winterkleding aan; jas, sjaal, dikke broek, idem sokken, een muts en handschoenen..."

Héél even kwam de zon door

Dit is nou een echte Brasem

En deze ook

Een beetje een rare, maar met 4,9 kilo zal ik niet klagen

Twinsister 01...

... en 02

Een mindere foto, geef ik toe,maar mijn camera had kuren. De sluiter gaf een error... billenknijpend momentje

Ingestraald en wel. Zal dat het geweest zijn? 
Als de vissen kwaliteitsvoer krijgen, waarom wij dan niet? 

dinsdag 9 mei 2017

Even lekker uitwaaien

Wanneer ik naar de tandarts voor een echte behandeling moet neem ik de dag verder vrij. Niet uit selectieve luiheid, maar omdat ik nooit weet hoe de anesthesie gaat uitpakken. Ooit na aandringen van mijn tandarts een allergietest bij een gespecialiseerde kliniek ondergaan om uit te vogelen welke van de gebruikte middelen geen reactie zou geven, hetgeen tot dat moment rijkelijk gebeurde, tot ziek naar bed moeten toe. En omdat nog ergere (serieuze) reacties ook kunnen, was het zaak dingen uit te vogelen. Van de drie doorgaans aanwezige soorten(?) in zo'n tandartspraktijk was er 1 waarbij ik geen reactie vertoonde, hetgeen in de huidige dagelijkse praktijk wordt bevestigd met een beter gevoel na een bezoek aan de smoelsmid. Maar toch, ik neem geen risico meer. En zeg nou zelf, alhoewel ik het niet nodig heb, is er toch niets mooier dan een goed excuus te hebben te gaan vissen?
Mijn tandarts is niet in de buurt, maar wel in de buurt van mooi viswater, waaronder dat wat ik dit voorjaar al een keer of wat heb bevist, op zoek naar Haagse uitzetvis. Tot nog toe heeft het niet heel erg mee gezeten, lijkt wel of er minder vis dan andere jaren zit. Hetgeen zomaar kan, het stelsel zal 10/12 kilometer lang zijn, minimaal. Of ik kan niet vissen, altijd een mogelijkheid.

In de ochtend wat voorgevoerd, daarna door naar de tandarts. Weer een kroon vervangen. Daarvan heb ik er negen inmiddels. En mijn broertje heeft geen gaatje, ondanks dezelfde opvoeding en voedingspatroon. Wanneer dat gedaan is ga ik even bij een plaatselijke Lidl langs, die heb ik in mijn eigen buurtje niet. Ik mocht gelijk weer eten, dus dat Frans aandoende croissantje laat ik niet liggen. Dan op mijn gemakje terug naar het viswater. Het zal niet vaak meer vanaf de kant kunnen, het riet wordt te hoog en de lelies zijn bijna geheel boven, daarmee dadelijk 90% van het oppervlak vullend. De eerder op de blog geïntroduceerde snoekdobber- en inlinemethodfeeder systemen laat ik even voor wat ze zijn. De eerste is niet meer zo nodig, omdat de bladeren veel hoger in het water, of al bovenop aan het oppervlak, liggen. Met veel minder kans op lijnzwemmers. En de tweede omdat de niet zonder een extra bakje of emmer aan grondvoer gaat, en ik even geen zin om te sjouwen heb. Dat komt wel weer, ik ben er nog niet klaar mee. Nu gewoon even klooien met een worm en een maiskorrel onder een simpel pennetje, en genieten van de rust ter plekke. De koude straffe noordenwind die recht op de kant staat doet daar wel wat afbreuk aan. Te koud, al met al, behaaglijk is anders...

Recht op de kant die noordenwind

En achter het riet onderaan het talud weer behaaglijk, windstil

Op alle drie de stekken ligt vis, al duurt het bij de ene stek wat langer voor de dobber onder gaat dan bij de andere. Maar bij alle drie de stekken mag ik een schepnet in het water stekken en een fotomomentje creëren. Wat kan klein geluk toch groot zijn.
De grootste karper van de twee lijkt mij een hele oude krijger, die niet alleen het grootste deel van zijn rugvin mist (zie je meer bij polderkarpers, iemand vertelde me eens dat dat komt omdat ze in die ondiepe polders soms in het ijs vastvriezen? Ik heb er mijn twijfels over, maar zelf geen dekkende oplossing), maar ook aan beide kanten zwaar gehavend is geweest. Ondanks dat moest ik alle zeilen bijzetten om deze vis te landen. Samen hebben we alle leliebladen die in een straal van 15 meter rond de stek opkomen bekeken, van onder en van boven. Pfff... hard werken. En genieten! Maar met een voldoende dikke lijn (!) is het geen enkel probleem. Ik kan me niet heugen er een vis door verspeeld te hebben. Ze komen altijd los en lijnbreuk is eigenlijk niet meer van toepassing. Vandaar dat ik met het volste vertrouwen tussen de lelies vis.

Ouwe rakker

Iets te sportief aan het paaien geweest?

Daarnaast vang ik weer een grote Giebel (MOAG), de derde dit jaar en deze heb ik gewogen en gemeten.Voor mijn Engelse vrienden bij Drennan. Die giebels zijn daar sowieso een topic omdat ze de kroeskarpers zouden verdringen (hetgeen goed kan) of hybridiseren (hetgeen iets minder aannemelijk is, gezien de specifieke voortplanting van de giebel, maar ik wil het kort houden). Maar goed, in het land waar het verbeteren van je PB een ware volkshype is, vinden ze zelfs een nuisancefish van recordformaat interessant. Naast de 48 cm die ik dit jaar al eerder haalde (de derde nu, en 49 zou ook mijn PB-verbetering zijn...) blijkt de vis 2850 gram zwaar te zijn. Dat is omgerekend 6,3 lbs. Een waar monster, zeker gerelateerd aan de daar aanwezige kroezen (4 lbs en een beetje als top). En zelfs aan de brown goldfish (de Engelse naam voor onze giebel) want de grootste daarvan topt overzees 5,7 lbs. Feestje!

Net zo breed als ie hoog is.