The kid flies private

Afgelopen zomer onderling (Arend T en ik) afgesproken minimaal drie maal naar Frankrijk te gaan om de duur betaalde permit de peche majeur interdepartementale à € 100,00 er uit te halen, drie maal omdat dat hetzelfde als 3 x een losse week hebdomadaire à € 33,00. Zondegeld als je het dan niet benut.

Maar als dit najaar de tweede keer voor de deur staat moeten we toch de afweging maken i.v.m. coronagevaar, naar dat departement zijnde net (ook!) rood geworden, wil Arend toch niet afreizen, begrijpelijk, hij is leraar op een VMBO en dan 10 dagen in vrijwillige quarantaine is niet niks, zet onnodige druk op het systeem. Maar de vrijgemaakte dagen staan al, dus gaan we die in Nederland vissend slijten. En we hadden geen slechter moment kunnen kiezen, ik zal het alvast verklappen, vier dagen regen, of in elk geval zoveel regen dat het in grote mate onze hit&fun, en keuzevrijheid zal beïnvloeden. 

Op dag 1 zit ik vanaf 15.30 op de afgesproken verzamelplek in de auto te wachten tot het droog wordt, en dan moment is pas om 18.00 uur aangebroken. Die middag had ik al besteed aan uitpeilen van de stek voor dag 2, hetgeen in het water viel door alle regen.  Om 18.00 uur starten is te kort tijd in deze tijd van het jaar om én goed op te bouwen én bij licht te eten. En als ik ergens een hekel aan heb...  Maar we doen het er mee, het is niet anders. Wel moeten we eerst zeven hekken passeren. Houdt de concurrentie ook op afstand. Deze nacht is een try-out voor komend voorjaar. Het is weer zo'n typisch Hollandse poldersloot, lelies aan de kant en in het midden wat dieper. Ergens aan het uiteinde van het watersysteem het onvermijdelijke gemaal, dat met dit natte weer op volle kracht draait en zo altijd voor wat trek in het water zorgt. In mijn ogen niet verkeerd. Die nacht blijft het gelukkig droog, en maar goed ook, want we moeten er ieder een keertje uit, en daarmee is de sessie al 'geslaagd'.  Mijn karper komt op tijgernoten, ik neem geen risico meer met al die kreeften, die naar verluid bij wat minder hitte minder actief zouden zijn...

Zeven maal, en niet vergeten telkens de zaak te sluiten, op straffe van ruzie met de boer. Verderop mijn maat ook in aantocht, hijgend en steunend

Het lijkt onheilspellend, maar het zijn al opklaringen.

Arend 's ochtends een originele polderschub

En ik een recentere uitzetter, mooi lang. Als de lengtegroei doorzet kun je wat verwachten.

Zomaar een sloot, nou ja zomaar... ze kunnen alle kanten op

De koeien lopen nog buiten. Vorig jaar heb ik een gelijklijkende plaat geschoten in dezelfde periode, andere polder weliswaar. Met recht same same but different.

 

Meer dan 1 nacht vinden we het niet waard, en de kansen overdag wat te vangen schatten we laag in (?), dus op naar de volgende stek. Daar waar we zeker denken ("zeker weten, denk ik") wat te kunnen scoren overdag, met de mega-methodveren die vand e winter zo succesvol bleken. Helaas blijft het bij de wens. Geen stek voor de nacht, dus rond 17.00 uur even 'opschuiven', zodat we wel in dezelfde zone kunnen blijven vissen. Al vrij snel na verkassen regen, regen en nog eens regen... Maar ook die verdwijnt uiteindelijk weer. Blijkt er aan de overkant nog een visser een beetje stiekem bijgekomen te zijn, die, ook na uitleg van mijn kant, op dezelfde boom gaat vissen. Meer dan 10 meter zal er niet tussen de bollen gezeten hebben... Hij zou er namelijk al twee dagen gevoerd hebben... daarmee zichzelf het recht gevend mijn kansen te miniseren. First come, first serve? Vandaag dus niet. Ik zie het eerder als het luxeprobleem van drie hengels mogen vissen en dat dan ook móéten, ook als je op een stek zit die zich daar niet voor leent, zodat je de grenzen gaat opzoeken, niet alleen die van jezelf, maar ook die van anderen... Ben behoorlijk vertieft, hoe vaak komt het voor dat je op voorhand al weet dat het zinloze uren worden? Nadeel van samen gaan, voor je maat blijft je zitten. Solo was ik alsnog verkast. De ochtend start met mijn gelijk. Maar ik geef me niet gewonnen, heb hierachter (letterlijk) nog wel een pijltje op mijn boog. En beter, daar azen ze ook, zichtbaar. Ik vraag aan Arend 1,5 uur. En die krijg ik. En benut ik. Daarna gaan we weer snel weg, want ook nu komt er regen aan. 

Overdag heel secuur vissen, en het verbaasde me dat we geen beet hadden, stekken uit het handboek

De stek voor nacht 2

Voor heel even zon in de namiddag

Mijn reddende engel; met 80 cm klein voor mij, maar wel de grootste van dit plasje. Ook wat waard!

Even een stukje rijden, voor mij straks een thuiswedstrijd. Wilde dit al heel lang, en ik weet dat ze er zwemmen in dit jaargetijde, dus waarom dan nu niet? Met twee man weet je het nog sneller. Arend start eerst met zijn hengels, en ik met mijn tent. Dat komt hem duur te staan, want de verwachtte regen is precies op tijd. Ik hoor hem vloeken en tieren "dat Hollandse k*tweer ook". Tja, we hadden ook ergens afgelegen in zonniger Frankrijk kunnen zitten... 

Duurt wederom even voor alles naar wens ligt, ben benieuwd. Is 10 jaar geleden dat ik hier zo heb gevist. En de vissen zijn sindsdien niet gekrompen. De regen komt en gaat, zelf krijg ik er ook wel genoeg van. Maar we moeten toch aan de bak, binnen het kwartier van elkaar ieder een vis, nog voor 22.00. Die van Arend kan ik wel herleiden als een recente SKP-er, maar die van mij? Slank, veel te slank voor een uitzetter; klein, dat kan, maar dan moet het een herleidbare uitzetvis zijn qua herkomst en dat is hij niet, geen Edko of Tjech; en vrijwel onbeschubd, en daarvan hebben we ze al jaren (gelukkig) niet meer zo. Denk zelf een wilde spiegel. Daarbij ook nog een hele lelijke recente haakwond, voor eeuwig een halve papegaaienbek, met dank aan een Haagse pep.

Twee runs in de avond smaakt naar meer, dat beloofd wat. We zijn er meer dan klaar voor. Helaas worden de verdere verwachtingen niet waargemaakt. Het blijft verder doodstil. De ochtend begint met regen en niets anders. En als die ophoudt kunnen we eindelijk weg, de regenboog maakt iets goed, nou ja iets. 

Hollands pokkenweer

Uitzetting 2017 of 2018?

Maar van deze kan ik geen chocola maken

Dat ziet er toch heel vissig uit, elke overhangende boom een potentiële stek?

Waarmee gelijk een bakerpraatje is ontzenuwd, niks goud...

Hij had er zo de P in dat hij de prettige bijkomstigheden van het vissen niet wenste op te merken

 

Al met al toch een beetje zonde van mijn tijd, neem me voor wat beter voor mezelf te zorgen, in de zin van helder nee zeggen als ik er niet in geloof. Of ik baal? Nou nee, dat is een te sterk woord, want tot dit moment is het najaar meer dan goed voor me geweest, mag echt niet klagen, zowel in aantallen als in gewichten, dus het kon echt wel weer even wat minder zijn. En het gezelschap van Arend is altijd prettig, of hij nou loopt te mopperen op het weer of niet. Dus in die zin zinvol. Maar er waren nog andere te benutten mogelijkheden geweest, maar gezien de aard van die stekken niet deelbaar, of te delen door twee. Lees maar mee. 

Had de weekenden ervoor dikke vissen, zowel goeie schubs als spiegels, zelfs wat persoonlijke records verbroken, zowel in het item Haagse SKP's als in het item vissen met de pen gevangen.  Voor wie de foto's hier beneden niet vindt smoelen, wen er maar aan, het nieuwe normaal. Met dank aan alle Haagse ratjes, euhhh stekkenpezers... o nee collega's. En alles op de pen, zoals ik mezelf voorgenomen had. Waar ik de vorige jaren de vis of niet gevonden kreeg, of niet gehaakt, ging het nu 'vanzelf'. Kwestie van volhouden, kennis vergaren en toepassen. Plus zorgen er op het goeie moment te zijn. Evenals het nodige geluk. De drie schubs komen van een water waar ze in het najaar los kunnen gaan, dan overal bellenbanen. Dit najaar maar 1 weekend waargenomen, en toen was ik er, en was de buit in twee ochtendjes binnen. Betekende wel eerder tig keer langsgaan om te kijken hoe de stand van zaken was. 

Op een water waar spiegels de boventoon voeren vang ik niet een...

... niet twee...

... maar drie schubs, waarvan de grootste toch bijna de 27 pond aantikt. En de anderen twee het vangen ook meer dan waard zijn.

 

Maar ook het Haagse boezemwater geeft éindelijk wat van haar geheimen prijs, op mijn manier en op mijn stek. En ook daar, waar ik eerdere jaren vele malen visactiviteit heb mogen waarnemen zonder wat te mogen vangen kwam het nu op een paar momenten aan, en die momenten was ik ter plekke en deed ik wat ik moest, die vis in het net krijgen. Zal niet ontkennen dat er ook wel wat geluk bij kwam kijken, met name die grote bak nam een onhoudbaar schot van 40 meter, en was mijn stevige penhengel opeens een onbeduidend buigend rietje. Precies de goeie kant op, rechts bomen en links takken, beiden op 10 meter, en beiden onder water, maar deze vis had daar geen boodschap aan, koos voor 'het wijd'. Mij daarmee uiteindelijk de overwinning gunnend. 

 

"Weer een serietje foto's in het water als hierboven? Dan haak ik af hoor". Boeien!

Zo beter? Voor mij prachtig geproportioneerd. Topspiegel. De manvis-foto ook zeer geslaagd:-)

Toegegeven,  zo ben je de dimensies kwijt... Er ligt toch bijna 24 pond. (En ook nog een vis met een verhaal, zie naschrift.)

Daarom als bijschrift "elke vis weer wat groter, telkens als nieuw SKP-pb". Voor het juiste inzicht.

Thuisgekomen, telkens direct het grote archief nagekeken. En (met behulp van Juri F, waarvoor dank) alle vis herleid tot Haagse spiegels. Die laatste is zelfs al regelmatig teruggevangen, in 2018 en 2019 zelfs op 34 pond. Zal ik wel weer eens (iets) te karig gewogen hebben😎. In elk geval is mijn karperjaar, al hoewel blijvend gehavend door de vele lossers, toch gered als zijnde waardevol. Kan ik later in het jaar ook met een gerust hart gaan snoeken. Al weet ik nu nog niet wanneer, er is nog zoveel boeiends aan dat koude karpervissen, in de lijst met stekken is nog niet alles aangevinkt, in tegendeel.

 

Onmiskenbaar dezelfde vis, maar de bouw heeft wel wat veranderingen ondergaan, hier nog geen robuuste aanblik.

Deze uitzetspiegel komt voor mij het meest dichtbij, voor mijn gevoel 95% match, en bij ja... zelf 15 jaar geleden uitgezet. Kicken! Hoop dat de matchgoeroe's er ook zo over denken.

 

Met 1100 gram geef je zo'n vissie eigenlijk weinig overlevingskans. Onterecht zo is gebleken. En ook deze was al eerder voor mijn lens verschenen.

Dat niet naar Frankrijk gaan zat me toch niet lekker, daar moest wel wat aan gebeuren. De oplossing lag hem in alleen gaan, midweeks voor twee nachten, op een afgelegen plek zonder veel kans op contact met locals, alles zelfvoorzienend bij me; eten, visspullen, water en bollen. Wat kon me gebeuren? En inderdaad, niemand gesproken of gezien, behalve op forse afstand.

Bij navraag bij de Franse overheid zelf bleef namelijk onderling vrij reisverkeer mogelijk voor Europese ingezetenen, zonder beperkingen, behalve lokale uitzonderingen, maar kregen wij van eigen zijde het advies niet af te reizen anders dan voor noodzakelijke reizen, let wel een (dringend) advies, en bij terugkeer in quarantaine te gaan, eveneens een (dringend) advies. Van de ene eigen scharlakenrode zone naar de andere kersenrode zone, wat is nog het verschil, alsof alleen het landsgrensprincipe nog telde? Voor wie hier ontkenning of opstandigheid proeft, die heeft het mis, ik heb het over realiteitszin. In Frankrijk al la campagne is het stukken veiliger dan in de zwaar besmette steden van de Randstad waar veel te veel mensen nog doen waar ze zin in hebben, en daarin moeten worden begrensd door steeds strengere maatregelen. 

En zie, het geluk lachte me ook hier toe. Naast inzet en vastberadenheid. Ook hier een SKP-er, in avond twee. Al heet dat hier anders, ze pleuren ze er gewoon in, het zijn hier gewoon verse uitzetkarpers. Maar wel met een speciaal groeigen. Ik was er blij mee. Een speciale vis, van een speciale plek en op zeker een speciaal moment. Dat bleek later. Want... toen ging alles alsnog op slot... alles rood in alle departementen, dus net op tijd weg en weer terug voor het al teveel op burgerlijke ongehoorzaamheid ging lijken. Hoop wel dat we eind november of voor mijn part december weer wat lucht hebben, want zal zeker proberen nog een keer te gaan naar het land van Marianne. Naar het circuitwater waar ik vijf jaar geleden al eens aan heb mogen ruiken en dat sindsdien mijn dromen beheerst. Als ik érgens mijn PB kan opschroeven is het daar, en dan! 

N.B. En ook die wens is inmiddels ingehaald door de realiteit, de tweede golf en de maatregelen daartegen zijn niet te stoppen. In Frankrijk werd niet lang na mijn trip ook nog eens de avondklok ingesteld in 33 departementen, op straffe van flinke boetes als je niet kon aantonen dat je noodzakelijk buiten was. En daarmee was het voorlopig wel klaar.

The kid flies private

Naschrift;  En inderdaad, uiteindelijk komt het bericht dat mijn match de juiste is. Toch al 15 jaar een Haagse dame! En dat niet alleen; unieker is dat ze nog niet eerder aangemeld is binnen het project. Waarmee niet gezegd is dat ze niet gevangen is, en dat geloof ik ook niet, maar niet door een SKP-fan. Heeft dus 15 jaar de dans weten te ontspringen. Moet je je dat eens voorstellen, zo vaak komt het niet meer voor dat een vis zomaar uit het niets komt, 15 jaar lang niet in beeld geweest is, en je haar dus zelf uitgezet hebt. Alsof ze wist dat ik ooit weer eens serieus én op karper zou gaan vissen én dat weer in DH zou gaan doen. Plus dat deze vis van een niet nader te omschrijven stek komt, met unieke eigenschappen, namelijk dat ik er als enige kan/ mag vissen. Alsof ze zichzelf voor mij bewaard had.... Brrrr, nu gaan we wel heel erg de verkeerde kant op... het is geen Boeketreeks... Maar toch, het geeft me een bijzonder gevoel.

Je moet je klassiekers kennen

Op vakantie? Ja  heel graag, mits... Waar dan? Frankrijk natuurlijk, na drie jaar Italie. Maar ja... 'de' corona... Wel op vakantie, niet op vakantie, wel/niet, wel/niet, wel/niet. Het werd een beetje een mantra, maar toen de tweede golf (toch)(nog) uitbleef en Frankrijk grotendeels code geel had besloten wij toch als twee goden in Frankrijk op vakantie te gaan. De route stond al een tijdje vast; ik wilde Helen heel graag een deel van de Champagnestreek laten zien, toevallig ook waar het stikt van de mooie kanaaltjes en de prachtig meanderende Marne. Nee, geen hengels mee, nooit op "gezins"vakantie. En geloof me, ik zit er niet mee, plan er wel wat na, mocht er wat moois gevonden worden. Daarna samen naar de Franse Alpen voor wat serieuze wandelingen boven de boomgrens en om bij te komen van dat alles een goeie week Cote d'Azur. Vooruit, voor de relatie. En mocht dat niet lukken toch maar weer naar Italië, naar Ligurië in het noorden. Il dolce far niënte.

Die eerste Franse camping op slechts een paar uur rijden zodat we op ons gemakkie pas zaterdagmiddag weg konden, was een golden oldie, die heb ik meermalen als uitvalsbasis gebruikt in dit gebied als de vrouw en niet bij was, en de hengels dus wel. Simpel, geen poespas met activiteiten of andere gezinsnonsens, maar goed centraal gelegen. We zouden hier even unwinden en gelijk Reims meepakken nu het nog kon. Wandelend langs diverse oude visstekken moest ik automatisch aan oude visavonturen denken, met recht klassiekers. Prachtige vissen zwommen hier ooit, het 'bejagen' waard. Vond ooit met krijt de "graffity" 26 k, recht onder mijn hengels, denkend dat dat achtergelaten was door een witvisser die zijn leefnet vol had gevangen, tot ik de "graffityartist" himself sprak, het bleek te gaan om 1 vis, een karper uiteraard. Praat over de 90'er jaren, een ware bak dus, en nog steeds. Inmiddels is er wel wat veranderd qua visstand,  en ook hier heeft "vriend" Silurius helaas zijn weg gevonden. Daar ben ik nog zelf 'getuige' van geweest, onlangs in juli. En maar even vooruitlopend op zaken, ik kreeg later deze vakantie via vrienden in de Dordogne zelfs recent een artikel uit de Paris Match (een gezaghebbend Frans opinieblad) over die meerval; die is in Frankrijk inmiddels de oorlog verklaard, zowel door de overheid, en de vissers, sport én beroep. Vreet daar hele ecosystemen leeg. Maar het is al te laat... Ja, zover waren wij ook al.  

 

Het Paris match artikel

Toch indrukwekkend die Notre Dame de Reims

En nog overal van die oude visbootjes langs de oevers

Augustus is hoogseizoen, maar dat bleek uit niks (rust en ruimte), behalve uit de prijs.

Voelt als thuiskomen

Ad random vanaf 1996; spiegels slankst...

... slank ...

... en bol. Destijds voor mij de zwaarste hier. Hierna viel gelijk het doek.

Vóór de vangst van die bolle in 2000 was dit even een PB (1996), waarvan ik over the moon was. Wat een vis! Dat werd verpulverd in NL een maand later met de vangst van een 18 kilo vis.

 

Tijdens die paar dagen Noord Frankrijk kwam via de mail het bericht van BuZa dat delen van de Cote d'Azur van geel naar rood (ons oranje) zouden gaan. Een streep door de vakantiebestemmings-rekening. En dat niet alleen, in het Franse hooggebergte daarboven gelegen werd erg slecht weer verwacht, komend vanuit... Italie. Dus dat viel allemaal af. Had ik eindelijk de kans eens iets door te drukken dat ik al een tijdje wilde; terug naar de Dordogne, zowel de streek als de rivier. Helen haar ouders hebben jaren lang in de Dordogne (de streek) gewoond en we zijn de tel kwijt hoe vaak we daar niet heen zijn gereden, 1100 km heen en weer terug, zelfs voor slechts de Kerstdagen. Diverse keren ook zelfs met hengels, of beter, juist. Ik dropte dan vrouw en kind bij mijn schoonouders en ging dan een paar dagen alleen weg. Heb zo de Dordogne, de Lot, de Tarn en een aantal meren flink bevist, met wisselend resultaat. Maar los daarvan hebben we heel veel gezamenlijke herinneringen aan het gebied. Mooi om er eens terug te gaan, en her te beleven. 

 

In dit meertje in de Dordogne langs de route heb ik ooit mijn allereerste Franse karper gevangen, met mais en een pen, in 1991, nog ruim 10 jaar voor mijn regelmatige trips richtig schoonouders. Afdeling syncronicity.

Barbeelrivier Vezere, vanaf mijn favoriete plekje, nippend aan een ijskoude rosé in de schaduw

Een van mijn oude stekken, langs die wand rechts loopt onderwater de zaak steil door naar beneden, hotspot

Pure romantiek, voor wie er gevoelig voor is

 

Kon natuurlijk niet uitblijven dat we ook de Dordogne (rivier) met een bezoek moesten vereren. Zo kon ik Helen eens laten zien waar ik allemaal uithing destijds. Zal nooit de keer vergeten dat een verschrikkelijk noodweer losbarstte in het gebied, storm, regen en onweer. Bleek mijn plu (nooit meer Nash) meer dan lek. En tot overmaat van ramp ging de vis ook nog compleet los. Binnen het uur lagen alle hengels (4) op de kant en had ik maar 1 vis weten te landen, de rest was verknold door dat verschrikkelijke weer (om diverse redenen). Moest ik naar huis om alles te drogen. Kwam ik gelijk in aanvaring met mijn schoonmoeder die het geen stijl vond dat ik vrouw en kind zo verwaarloosde, had niet begrepen dat ik primair op visvakantie was en vrouw en kind slechts een goedbedoelde lift gegeven had. "Anders waren we uberhaupt niet ter plekke geweest..." Ondank is 's werelds loon. En nu we het toch over regen hebben, er werd me ooit beleefd gevraagd niet meer te komen, omdat als ik er was ze het zwembad niet konden benutten vanwege de vele regen. Rainman rules! Afijn, anecdotes en aanverwanten genoeg. Tijd voor weer wat oud beeld.

 

De Romeinse bruggen zijn specifiek voor de regio en geven het geheel een bijzondere uitstraling

Verderop de steile wand. Twee hengels hoog, en twee hengels laag. Inmiddels digitaal.

Mysterie en sfeer, wat zwemt er?

Dit soort schubs voerden de boventoon: lang, slank en supersterk

Midden op de Dordogne, het waarom een eigen blog waardig. Verderop weer zo'n spoorbrug.

Nog voor het omweer, en de volgende kondigde zich al luidkeels aan...

Zo mooi hier

Na een goeie week Memory Lane a la Francais was het tijd om verder te trekken, maar ondertussen had ons mexicaanse biertje ook weer om zich heen gegrepen, er waren weer nieuwe gebieden maximaal besmet, het coronanet sloot zich. Er zat ons niks anders op dan all the way down south te gaan, en ook al niet voor het eerst. Ook daar had ik al wat lijntjes nat gemaakt. Werd tijd om het weer eens uit te checken, nu vanaf de camping langs het water in plaats vanuit een bivy. Te ver weg om weer te gaan bevissen, tenzij er heel veel te halen zou blijken te zijn, en dan denk ik aan minimaal 1 veertiger per dag, de man. En dat is lariekoek.

Bleek niks veranderd, zowel de vissen niet - sprak er diverse vissers, hadden niks groters dan 26 pond en gezien het verloop van de jaren had dat makkelijk dat gewicht in kilo's kunnen zijn... - als het uitzicht, het schitterende uitzicht. Dat laatste is niet zo raar, het geeft een meer dan bijzonder gevoel als je op het strand ligt en je in de wijde omgeving omgeven weet door bergketens. 

 

Zo vanaf de campingstandplaats, in ochtend-...

... en avondlicht. Rechts de punt waar ooit mijn bivy stond.

Vissen met veel vlees. En opmerkelijk uitpuilende ogen, net als in het vlakbij gelegen Ebro gebied.

Het lijkt zomer, maar het is toch dermate ver in het jaar dat de Pyreneeën al sneeuw hebben.

Dezelfde bergketen, vanaf het strand

 

Uiteindelijk terug naar huis, in 1 ruk. 1450 km. Elke keer zeg ik weer "nooit meer" en elke keer doe ik het toch weer. Moet ook wel, wil vissen, liefst 'morgen', want dat is dan alweer vijf weken geleden. Veel te lang voor Junkie XL. Al moet ik uiteindelijk nog een volle week wachten voor het dak er weer af mag. En hoe. Dacht gelijk dat ik dejinxed was, en Den Haag weer in mijn vingers had. Helaas, schijnt bedroog (altijd), het was slechts een verlenging van de hel. Door het even mogen ruiken aan (schijnbaar) de hemel was de week erop de hel nog sterker in haar schrijnende aanwezigheid... Gelukkig hoef ik pas over een maand "weer" en kan ik dat rotgevoel wellicht wegpoetsen met een paar sublieme vangsten. En in deze periode kan alles, dus wie weet!

Hoe heter hoe beter

In het staartje van de hittegolf realiseer ik me dat er toch een visverhaal zit in deze te hete zomer, het verhaal van niet vissen. 

Niet dat het voor mij te heet is, heb me in de tijd die ik normaal voor vissen reserveer maar bezig gehouden met vervangen van het antieke riool onder het huis. Daar lagen nog stalen pijpen en grespijpen, inclusief beerput van 150 jaar oud. Ook heb ik eindelijk een aanzienlijk deel van ons trappenhuis met een hetelucht fohn afgekrabt, waarmee ik bedoel dat ik wel wat kan hebben qua temperatuur, maar zodra het viswater boven de 25 graden gaat komen vis ik liever niet, in elk geval niet in de polders, de vis moet bijkomen na de drill en heeft dan in het warme water zonder voldoende zuurstof echt last van de vangst, daar heb ik al verschillende nare ervaringen mee, dus ik pas in deze...

Maar het is een ieder vrij dat zelf in te schatten, of er invulling aan te geven. Wellicht dat alleen in de vroege ochtend vissen een oplossing zou zijn. Maar als het water constant richting de 30 graden gaat zoals afgelopen weken red je het daar ook niet meer mee. Zou ik in de buurt van een stromende rivier wonen, zou het wellicht heel anders zijn. Maar de solotrip die ik mijzelf beloofd had naar zo'n stromende (Franse) rivier kwam ook te vervallen, door 'persoonlijke omstandigheden'. In het kort gesteld, mijn kop stond er niet naar, er bleven maar vissen 'ontsnappen' en niet op de manier zoals bedoeld. Ook al vier grassers op rij...  na de brasems, de zeelten en de karpers. Teveel pech. Ik had er last van, en geen zin in de zoveelste deceptie. Voor zo'n solotrip moet je wat innerlijke kracht hebben, wat veerkracht, resilience. Thuisblijven was het devies. Wat afstand nemen ook. Dus de hittegolf kwam niet heel ongelegen.

Kan me maar 1 sessie herinneren waar alles ging zoals bedoeld, zal 'm hieronder even kort schetsen. Mijn moeder haar oudere zuster leeft ook nog, samen zijn ze 184 jaar oud, en de enige manier om elkaar nog te treffen is als ik ze via mijn auto nader tot elkaar breng. Dat heeft me naast familiegeluk vorig jaar ook al twee keer een barbeel opgeleverd, want we moeten ervoor naar Limboland. Door corona kwam de voorjaarsontmoeting te vervallen, maar nu midden zomer leken alle seinen voor heel even op groen te staan. Vlak voor de volgende tweede golf. Helaas voor mij zat een hele dag voor de zusters samen er niet meer in, dat kost tveel energie, dus bleef er ook minder vistijd over, afreizen naar het mooiste riviertje van NL was om die reden gaan optie. Gelukkig weet ik mijn weg in Limboland aardig, dus kon ik een korte sessie op grassers op poten zetten. De hoop was dat de daar uitgezette vis goed gegroeid zou zijn. En graskarper kun je op de juiste manier prima overdag vangen, als je maar weet waar ze zwemmen.  

Beiden met mondkap voor twee uur. Kleine moeite. En daarmee chapeau voor alle zorgpersoneel!

Ik kon precies daar verder waar de Franse trip van de vorige blog eindigde:-)

De hitte zat al in de lucht, maar het was nog geen 30 graden, al was ik blij dat er koelte was in de vorm van wat forse bomen. Bij mijn weten lagen de grassers destijds altijd rond een plateau van een meter of 2/3 diep. Links liep het op tot 0,5 meter en naar rechts konden ze zelfs tegen de 7 meter aan diep wegduiken, in theorie. Omdat mijn eerdere ervaringen hier uitwezen dat de meeste vis toch rond dat plateau verbleef durfde ik daar wel beide hengels heen te varen, met de voerboot met dieptemeter. Zo gebeurd. Om kort te gaan, ik kwam niet aan eten toe, want de zaak begon direct te lopen. Op links, de "ondiepe" hengel op 2 meter. Op een gele wafter. Het blijkt een kruimel van ± 65 cm, die desondanks toch kans ziet zich helemaal in de lijn van de andere hengel te wikkelen, wat een vechtersbaas. Kostte wel een stief kwartiertje voor dat allemaal weer uit elkaar was, en waarna ik beide hengels ook weer opnieuw kon uitvaren... De gevangen vis was dermate klein dat ik een manvistropheeshot maar achterwege gelaten heb. Voor die geste werd ik beloond met een meer dan prachtige uitzetplaat, a truly decisive moment want ik kreeg maar 1 kans. 

Zodra de zaak weer inligt en ik denk te kunnen lunchen is opnieuw de linker hengel vol in actie, en nu wijs geworden leg ik de andere stok een eind verder in het riet - ik vis noodgedwongen door een gaatje in het riet, eigenlijk te klein voor twee hengels, maar wil voor die ene keer hier niet gelijk alles maar slopen voor mijn visbehoefte. Dat er geen gaatjes zijn komt ook door het gebrek aan andere vissers, elk voordeel heeft zijn nadeel - wat een verder veel meer ontspannen drill oplevert. Deze lijkt me wat groter, maar haalt ook nog steeds niet de 20 pond, en zover had ik ingeschat zouden ze al kunnen zijn. Niet dus. Als na alle commotie de vis in het net ligt valt me een geluid op, iets dat hier niet hoort, een rateltje... het blijkt de baitrunner van de andere hengel te zijn, en ik zie nu de top zwiepen in het riet. Ook hier zit een grasser aan, en bijna dezelfde, zowel in lengte als in gewicht. Vrees dat er toch wat teveel zwemmen... en de groei stagneert. Deze had zin in een pop up tijgernootje.

Daarna is het een uurtje stil, en moet ik ook weer inpakken zonder dat er een vierde bij komt, al had ik voortdurend dat gevoel. Zal een keer terug moeten. Volgend jaar dan maar, in de hoop dat ze wat groter zijn gemiddeld. 

 

Gelukkig schaduw en relatieve koelte

Voor mij een van de foto's van het jaar

Twee voor de prijs van een

Los van al het al eerder vermeldde vorige maanden had ik al in mei een blog in gedachten met de schone titel Hunt for White October, met een knipoog naar de Russiche duikboot waar jacht op gemaakt wordt tijdens de Koude Oorlog, met Sean Connery in de hoofdrol. Die titel had ook passend Moby Dick kunnen worden, maar toen nog dacht ik "geen goed plan, het loopt uiteindelijk slecht af met Captain Ahab..." Al kun je dat in dit kader ook al een soort van stellen, de vis ontsnapt me telkens... maar de zomer is nog niet voorbij, en daarmee 'de jacht' ook niet. 

White October is een al in een eerdere blog aangehaalde wittige (albino?)graskarper die rond de 110 cm lang is, een waar monster. Heb haar dik 10 jaar geleden al achter de vinnen gezeten, destijds zonder enig resultaat. Had geen enkele interesse in vissersvoer. Dacht eigenlijk dat ze dood was (denk dat al die grotere grassers dames zijn, op gevoel), maar Andries Hoekstra wees me op het bestaan ervan, hij kent mijn interesse, en ik had daarmee gelijk een zomerdoel. De dame heeft me al vele malen gekruist sindsdien, maar net als destijds geen enkele interesse voor mijn voer. Niet dat ik niks vang, het poldersysteem kent ook een aardig karperbestand en daarvan zijn er wel velen geïnteresseerd, dus het is zeker geen kansloze missie, maar díe vis lacht me telkens uit.

Je weet echt niet wat je ziet zwemmen...

Stel je voor dat deze aan mijn hengel komt te hangen, vrees dat de sloot te klein is, zo door tot aan oblivion

 

De koeien hadden geen enkele moeite het voer te vinden, ze duwden me zelfs van mijn stoeltje af ervoor

 

Karper in overvloed, en al helemaal als er een dag wat regen in de lucht zit

 

Tot zover de avonturen, nu eerst even bijkomen van alle hitte, en dan vanzelf weer op vistocht. Zal tijdelijk afscheid nemen met een passende zomerprent, de gemiddelde visser inschattend zal ie wel worden gewaardeerd. En met een vette knipoog naar El Capitan😉, de jacht is nog niet over...