Leesvoer, Bas!

De in de blog van vorige keer aangehaalde fase van weerstand, veroorzaakt door moeizaam zelf (om)schakelen, bleek toch iets hardnekkiger dan aanvankelijk gedacht. Ging het aanvankelijk om mijzelf als visser, qua insteek/ inzicht of inzet, langzaamaan evolueerde dat naar een situatie waarbij de vis het liet afweten, een lange neus trok. Dus eigenlijk opnieuw een fase van weerstand. Zo'n fase waarbij niks werkt of helpt, een anti-flow. Herkenbaar? 

En lang leve de relativering, die moeten er natuurlijk zijn, anders herken en waardeer je de highlights niet, die duurden al sinds vorige herfst. Daarbij, alles is leren. En ja, dat is ook een manier om jezelf weer moed in te praten. 

Dus wat moet ik daar dan mee, verhalend? Doorgaan met hetzelfde negatieve geneuzel, of lekker even een zijstraatje in schieten, en daar wat rondhangen, tot tijden en daarmee kansen zich keren. Goed idee! 

Maar eerst nog even dit: eerdere bloglezers weten dat er een Duitslandtrip gepland stond. Was 'ie succesvol geweest had ik er überhaupt niks over gezegd, in het kader van het ooit al aangehaalde adagium "je moet niet alles vertellen". Maar goed, de situatie was dermate dramatisch dat ik er niet over hóéf te vertellen. Zeven dagen en nachten hard gevist en niks, nada, noppes gezien, of beetgehad, gevangen, echt hélemaal niks. Met z'n tweeën. En dat verdeeld over drie wateren waarbij we op alle drie de wateren (met een gemiddelde van 200 hectaren per stuk) telkens op de topstek zaten (in technische zin), want telkens de enigen, dus de stek voor het uitkiezen.  En ja, er zit karper. 

Plan A: in vier nachten niks

Plan B: in twee nachten nada

Plan C; weer twee nachten, noppes

Positief aan die trip was het genieten van een ongerepte natuur, het onderlinge gezelschap, en het als twee jongens fantaseren over al die niet beviste wateren, wat er zou kunnen zwemmen en wanneer we ze zouden kunnen gaan bevissen? Ook wat waard. En dromen is gratis. Al voelde het geheel toch als deceptie, ik had stiekem gedacht weer eens met mijn neus in het karperslijm te gaan vallen. Gelukkig komen dit jaar nog minimaal 2 kansen in dat gebied. 

Op die trip liet Arend zijn nieuwe compacte cameratas zien, en daar was ik erg van onder de indruk. Echt compact, goed te betalen, een lekker merk (Thinking Anglers, en volgens mij alleen te verkrijgen via Carpworld), en eindelijk kon ik zo eens die al eeuwen meegewenste Nikkor 55-200 mm meenemen, zonder dat ik er een grotere tas voor nodig had. Heb hier jaren naar gezocht. Thuis direct de zaak besteld bij Carpworld en een dag later een gelukkig man. Nu heb ik een extra optiek bij me, niet van super kwaliteit, maar wat doen we nog met onze foto's? Goed genoeg voor alle hobbygebruik. Ben er ook gelijk mee aan de slag gegaan, zie beneden. Voel me weer rijker op pad gaan. Het werkt stimulerend. 

Als inhoud een camera met motor, 16-85 mm en nu ook een 55-200mm, plus de afstandbediening

En dat allemaal in 1 compacte fototas

Die nauwelijks ruimte inneemt in mijn Korum Ruckbag

Het fijne aan een telelens is dat je de wereld naar je toe kunt halen

Of door te isoleren kunt stileren

Of simpelweg het onnodige kunt weglaten

In 2021 ben ik met "Jan" het zeeltpad opgegaan (blogs zomer 2021). Jan had zijn deel ruim gevangen en was al aan het dubbelen geslagen, ik echter had slechts mogen 'ruiken' aan het water. Niet geheel terecht, ik had er al 14 gevangen van de ongeveer 50/60, maar de beteren waren, op 1 na, nog niet bij me langsgeweest. Dus daar had ik een behoefte. Helaas ligt voor mij het water op een knap stuk rijden, dus voor 1 dag ga je niet. Om van voorvoeren maar niet te spreken. Jan echter had er 1 sessie gedraaid, dit voorjaar, weer gedubbeld, dus voor hem was het voldoende, maar hij was wel zo sympathiek wat voer achter te laten, wetend dat ik in een paar dagen zou volgen. Waarvan akte.

04.00 gaat de wekker, biepbiepbiep. Heb het gevoel net pas in bed te liggen... (en dat klopt ook, we hadden op zaterdagavond een feestje). Snel alles inpakken en weg, richting zuidoosten. Ik kom er al rond 07.00 uur aan, de zon is net op. Mijn deel van het voer er in, en daarna even naar een ander water om ook daar te voeren, ik hou van een plan B. En ik heb de tijd, rustig aan, als het loopt gaat het de hele dag door. En anders morgen maar.  Daarna terug voor het echte vissen. Binnen het uur een run. En ja hoor, de vis die ik vorig jaar als eerste had (en Jan ook twee keer zo) komt er nu ook wéér als eerste uit. Wel wat in lengte en gewicht toegenomen. Dat is goed nieuws, dan weet je dat de rek er nog niet uit is. 

Goed herkenbaar aan de rode vlekken. Volgens mij een stressreactie. 

Daarna wordt het stil... heel stil. Ook geen rollen en/of springen meer. Ze hebben er (nog) geen zin in. Ondanks een regelmatige minimale extra voershot met maden. Kan gebeuren, morgen nog een dag. Het er zijn is al een feestje. Mythische oude plek. Zoals wat ze in Engeland een Estatelake noemen, al is dat hier dan een boerenhoeve van aardige omvang. De nacht elders hengelend doorgebracht, niet vermeldenswaardig, en de volgende dag terug. Weer in alle vroegte, nu al om 06.00. Eerst weer wat voer. En zie, er is vis gearriveerd, ze komen er leuk uitzetten, en telkens exact op de voerstek. Dat kan niet misgaan, dat weet ik van vorig jaar. En inderdaad, in no time twee aanbeten, zeelt uiteraard, die beiden op de foto mogen. En ook al wat kuit. Mooie zeelten, maar niet waar ik voor kwam. 

Daar!

En daar ook! 

Dan weer even rust, stilte voor de storm? Wanneer er wat later weer wat lijnzwemmers zijn (waar te nemen doordat de waker omhoog gaat en in dezelfde positie terugzakt) weet ik dat er nog steeds vis aan het azen is, of in elk geval in de buurt is. What's next?
Rond 10.30 weer een strakloper op rechts, dat was te verwachten. Maar verder niks. Ik trek de waker terug. Vis met semi-slappe lijn van fluocarbon. Soms blijft ie hangen in het wier dat al aan het groeien is op het talud dat zich tussen de visstek en mijn plek bevindt. Zoiets heeft voordelen, maar ook nadelen. Paar minuten later hetzelfde, maar nu zie ik de top trillen. Vis! Ik sla aan, en trek de vis gelijk mijn kant op. Inderdaad blijkt de lijn behoorlijk afgezonken in het wier, dus ik moet mijn best doen. Voel ook dat de vis telkens dat wier opzoekt. Dat maakt het spannend. Als de zeelt halverwege is gaat ook de andere hengel lopen. Maar mijn vis kan het niet zijn, de lijn daarvan wijst nog naar rechts. Dus een dubbelrun, hoe vaak dat niet voorkomt bij zeelt! Omdat ik vermoed dat de eerste vis een beste is besluit ik eerst die naar me toe te drillen en de tweede even te laten voor wat hij is. Die eerste vis neemt steeds grotere proporties aan, het zou een van de vissen kunnen zijn waar ik op uit ben. Op 10 meter uit de kant wil 'ie niet meer... blijft op afstand druk doen, te druk. En schiet vervolgens los... kanonnen! Ik vloek en tier er aardig op los, sorry lieve kijkbuiskinderen, zo net voor de streep. Maar het wrange feit is en blijft dat 'ie flu is. Wat blijkt nu, deze vis heeft toch op de een of andere manier de andere lijn opgepikt, ik denk al in een vroeg stadium vóór ik aangeslagen had, dus ik heb twee hengels staan drillen, en aan die tweede hing een zware tak die behoorlijk tegenwicht gaf, en op een X-moment niet verder omhoog mee het talud op wilde. Wat een pech... het voelt wrang. Temeer daar Jan van de grootsten er al een heeft gevangen recentelijk, hij er een heeft dood gevonden en ik er zelf ook al een van heb vorig jaar. Welke was dit? En natuurlijk de rest van de dag geen stoot meer. Alsof het water geen vis bevat. 

Ben in de middag even bij Plan B gaan zeelten, en net als Jan een bezoekje aflegt vang ik een mooie grasser. Heel opportuun op een korstje. Deze vis kwam vlak voor mijn neus de pluizen van een boom van het water plukken en had ook wel trek in een extra vlokje. Die kans heb ik niet laten liggen. Van zeelt ook hier verder geen spoor trouwens. In de avond nog teruggegaan naar de bosstek, maar daar was het over, en tijd om de volgende ochtend af te wachten was er niet. Tot over een paar weken, a bientôt. 

Het verzachte iets, en de manier waarop zeker

Kijk, daarvoor heb je een alerte maat nodig, die het moment pakt

Ergens deze periode een app van Niels Koetsier, onze GHV-coming man uit Gouda. Hij was benieuwd wanneer we een specifieke lichting aan volschubspiegels van Edko konden verwachten? Ik kon hem uit de droom helpen, die zwemmen er allang. Alleen zijn het geen volschubsspiegels, maar 'slechts' zwaar beschubde spiegels. Als ze zo klein zijn dan is er nog geen ruimte tussen de schubben, en kun je je laten foppen, maar gaat de zaak groeien dan ziet het er uit als hieronder. Allemaal vers gevangen de afgelopen weken. Ergo, het is niet allemaal kommer en kwel, die polders en hun parels zijn mijn savehaven. 

De vraag was wanneer de omcirkelde batch volschubspiegels zouden komen?

Nou, die zwemmen er al😎

Wat doet dit over 10 jaar? 

Mijn Haagse boezemsessies leveren ook weer een schoonheid op. Ik heb 'm nog niet gematched, maar ik gok op (wéér) een Cortenvis, helemaal leeggepaaid. Geeft niks, ik ben er wát blij mee. Had ik even nodig. Ik ga niet gelijk terug de dagen erna, op zich gek, want als ze er zijn, dan kun je ze vangen, maar ik heb behoefte aan ruimte, niet aan stad. Als ik in de sessies erna in een relatief nieuwe polder weer twee mooie vissen los, de eerste waarschijnlijk slecht gehaakt, de tweede weer een lijnzwemmer die vals gehaakt zit weet ik dat de flow er nog even niet is. "Hoe erg is dat nou, je bent toch lekker buiten geweest?" zegt Helen als ik mijn nood klagend naast haar op de bank neerzijg nadat ik eerst mezelf ontdaan heb van alle natte kleding. Tot de bekende natte onderbroek toe, want een dag dat het met bakken uit de hemel kwam. En gelijk heeft ze natuurlijk. 

Volgend weekend weer Bijna Frankrijk. Hoop dat de paai nog even niet in aantocht is. Heb ik nog een kans weer eens een zeeltmonster te vangen, in elk geval een kans. En voor de rest zien we wel. Daarbij de zomer is nog lang en de lijst met wensen eveneens. Keep you posted, Bas, hou je taai en snel weer op twee benen. Kun je weer mee met je mede-mannenbroeders. 

Wat was jij welkom! 

En jullie onwelkom!!

Na een fase van weerstand

Met het overschakelen van winter naar lente heb ik altijd moeite, althans met vissen, moet dan schakelen en ergens schakel ik dan mis, dan knarst de versnellingsbak behoorlijk. Dat was na 's winters roofvissen ook al zo, dan stopte ik ergens halverwege maart omdat het geen zin meer had, de vis in de paai ging en/of het weer te mooi werd en dan moest er een nieuwe visserij opgetuigd worden. Voor zeelten was het dan doorgaans nog wat te vroeg... Ik "behielp' me dan maar met grote brasems. Je zou zeggen dat met mijn tegenwoordige carp only state of mind dan geen problemen zou moeten geven, altijd wel ergens een karper te vangen, kwestie van het juiste water en de juiste aanpak, maar ook daar verschenen vanzelf wat hobbels. 

Zo kon het zomaar zijn dat ik er onlangs even uit geweest ben, niet gevist heb. Ook niet zo gek, deze winter meer gevist dan in de zomermaanden, dus heel even gas terug is eigenlijk alleen maar gezond. Voor het juiste perspectief. En dat was wat weg, vrijwel elke sessie was een voltreffer, geeft een scheef beeld van de winterse werkelijkheid.
Had me na de wintersport voorgenomen weer eens wat normalere wateren met een daarmee samenhangende wat schaarsere visstand te gaan frequenteren. En dat viel flink tegen! Kwam weer eens een keer of wat thuis zonder vangsten, van uiteenlopende wateren. 

Ik heb toch echt een vergunning voor deze plek?

Maximale sfeer, maar geen vangstresultaat

Er valt altijd wel íets te beleven...

... of iets te vinden

Onlangs, op de dag van mijn 60ste verjaardag in april kwam aan het licht dat mijn vrouw corona had, gelijk knap ziek, en of we even gescheiden wilden gaan leven? Had hele andere plannen die avond, maar lag zelfs al om 21.00 plat, geen zin in een sneu solofeestje. En niks even vissen, zoals gebruikelijk op deze dag. Twee dagen later was ik zelf ook aan de beurt, onvermijdelijk. Ik moet zeggen, een taaie rakker, dat klotevirus. Wat had het verloop geweest zonder al mijn gezegende inentingen? Maar beter nu dan verderop in het jaar, dat bol staat van ambitieuze (vis)plannen. Er staan wat Duitse avonturen op de rol waar ik topfit voor moet zijn. 

Twee persoons feestje

Niemands feestje

Nu we weer wat verder zijn, en het weer aardig stabiel is in haar lente-aanzet, komt bij mij vanzelf weer de behoefte naar de waterkant te gaan, en na leuk vangen ook weer de flow van het meer daarvan willen. 

Al moet ik zeggen dat ook hier weer het frustratieduiveltje opspeelt; ik vis in vele polders, waarvan de meesten toch wel een grotere of kleinere boost hebben gekregen met GHV-GH uitzetkarpers in de loop van de jaren. Vissen die zich goed, of zelfs prima ontwikkelen. Maar 1 polder blijft achter, en laat dat nou net mij 'eigen' polder zijn, hier begon het poldervissen voor mij begin jaren 90. Heb er een speciale band mee, zowel met het water als de ingelanden die er wonen. Ken er letterlijk elke centimeter. Niet gek dat deze polder als een der eersten indertijd een kwaliteitsinjectie heeft gekregen met verse vis. Aanvankelijk met Franse en Duitse vis, waar net als elders weinig van terecht kwam helaas, niet geschikt voor ons polderwater, maar toen er andere stammen voorradig kwamen veranderde dat snel. Heb in die specifieke polder leuke jaren met meer dan voldoende vangsten beleefd, de een nog mooier dan de ander. En toen ineens hield het op, van het ene op andere jaar, in elk geval voor mij. Ze leken wel verdwenen, letterlijk. We zijn nu drie jaar verder en ik heb er geen spiegel (daar heb ik het over) meer kunnen vangen. Wel wat verspeeld, dat wel, een handjevol. Aan schubs verder geen gebrek overigens. Kompaan Andries vangt er dan nog wel eens eentje, zo'n spiegel, maar ook daar vind ik niet van dat het zo wezenlijk beter is dan bij mij, ook dat is maar een handjevol.  
Sterker, ik zie ze ook niet meer. In de paai van 2021 nog wel wat, al was de hoofdmoot schub, maar het waren er voor wat er zou moeten zwemmen veel te weinig. Daarbij denk ik dat de vis zich verzameld had, waardoor het nog wat leek en dat de rest van het water min of meer leeg was. Meer dan de 30 vissen die ik zag waren het waarschijnlijk niet. Waar kunnen die vissen gebleven zijn? Heb twee mogelijkheden; simpelweg gestolen, of toch het baggeren niet overleefd? Voor wat betreft dat laatste, dat had ik dan zelf ook moeten constateren, heb er regelmatig gecheckt, of anders had een van de boeren wel aan de bel getrokken, korte lijntjes daar. Blijft het eerste over... kan niks hard maken, maar heb wel zo mijn vermoedens. Een en ander valt namelijk samen met het eerste coronajaar toen er niet naar het buitenland getuft kon worden wegens coronamaatregelen ter plaatse en al dat volk ineens de polders wist te vinden. Dat hoop ik nooit meer zo mee te maken. Tent, roeiboot, en liefst drie hengels langs sloten van 5/6 meter breed... 

Mede reden van mijn ernstig twijfelen van de aanwezigheid van deze vissen is het weer makkelijker kunnen vangen van de graskarpers, dat zijn er niet zoveel meer, het zijn echt de laatsten. In de jaren dat er voldoende (spiegel)karper zwom was het verdraaid moeilijk hier nog 'doorheen' te vissen als je het echt op graskarper gemunt had. Laatste jaren kan ik weer vrij gemakkelijk tot heel gemakkelijk aan mijn vissen komen. Zowel als ik het er op voorzien heb, als wanneer ik toch die spiegels tracht te vinden met doordachte zonevisserij. (Een strategische zone nemen en daar 5/ 6 stekken maken voor de ochtend, andere zone voor de middag. Paar dagen later datzelfde aan de andere kant van het systeem, enzovoort. Het moet dan gek lopen wil je geen concentraties vis vinden. Als ze er zijn natuurlijk.)

Mooi gemiddeld

Al bovengemiddeld

En een eens in de zoveel tijd highlight

Andere polders daarentegen bezitten nog steeds prachtige bestanden aan de mooiste vissen, die goed vindbaar en vangbaar zijn. Zijn wel wat minder toegankelijk, dat kan alles schelen. Ver lopen en diverse hindernissen in de vorm van hekken, daarbij slechts geschikt voor het voorzichtige penviswerk... het is niet voor iedereen weggelegd. Maar ik heb het er graag voor over, rust en de schoonheid van de vis maken dat ik weer met veel plezier terugkijken op deze visdagen. Elke vis een juweeltje, afwijkend van de vorige, niks eenheidsworst zoals in de dagen van de 25% wildbloedhybrides ("Papa, wat is dat?")

Mei staat voor de deur. Ik loop me warm voor de eerste Duitse sessie en die kan van alles op gaan leveren, 10 dertigers de man met wat hogere uitschieters of een doffe bak ellende wegens allerlei niet ingecalculeerde hindernissen. Ik denk aan toch dit voorjaar weggevangen vis (dat mag daar, het water is van de beroepsvisserij, en die netten eens in de zoveel tijd af), tijdelijk toegenomen hengelbelangstelling van de locals waar je doorgaans alleen zit, die je dan beperken of zelfs kunnen voorkomen dat je er kan vissen, ondanks 600 hectare water toch maar een handjevol stekken, of tegenvallend weer (de huidige strategie is maximaal inzetten op de warmer wordende rietkraagkanten richting paaizones). En dan heb ik het nog niet over zaken die alle trips kunnen treffen, laat ik ze maar niet benoemen. 

Formaat maakt dan niet uit...

... en variant ook niet

Hoe wist je dat ik hier zat? 

En de eerste Haagse is ook al weer binnen! Uitgezet in 2010 op 1100 gram... da's klein hoor. 

Het is weer voorbij die mooie winter...

♬... die winter die begon zowat in oktober♬

Wie van mijn generatie is kent het liedje van Gerard Cox vast wel. En hoe vaak heb ik het niet gedacht, gezongen, de vele zomers dat we er weemoedig afscheid van moesten nemen, en ons moesten opmaken voor herfst, en erger nog, winter. Kan wel melden dat dit afscheidsgevoel inmiddels ook voor deze "winter" opgaat, zoveel te vissen en te proberen, te rommelen, dat ik tijd te kort kom. Inmiddels in de start van de zoveelste lente en als ik op mijn lijstje kijk heb ik noodgedwongen veel laten liggen, een mens heeft maar 1 leven. Wat een luxe dat ook de winter een volwaardig visseizoen is geworden!! 

En over lijstje gesproken, dat onderwerp kan ik koppelen met een ander, dat van doelen stellen. 

Kwam het woord en de uitvoering ervan tegen in een van artikelen van Karperwereld van maart j.l. en vond dat er opeens zo protserig, zo pretentieus staan (wellicht wel door de koppeling van de doelen in het onderhavige artikel). Terwijl ik er zelf vaak ook de mond van vol heb. It takes one to know one. Realiseerde me eens te meer dat het maar een hobby is, een vrije tijds besteding, en geen werk of andere verplichting. Wist mezelf er reflectief nog uit te redden door me te realiseren dat de afgelopen twee maanden behoorlijk doelloos waren, in de zin van lekker gevist op karper, zonder de lat al te hoog te letten, het ging geenszins om formaat. Eens te meer om lekker buiten, even weg, ontspannen, dat soort kreten. Zorgde ervoor dat de water- en stekkeus er veel minder toe deden, en de resultaten meer dan plezierig waren, met regelmatig 2 of meer vissen in een sessie, bijna voorspelbaar. En de maten maar zuchten door ondervonden blanks, maar ja, die hadden zichzelf heel deftig doelen gesteld. 

Hieronder een impressie van wat vangsten, waarbij uiteraard elke vis wel weer zijn eigen verhaal heeft. Dat moet je er dan maar bij denken. 

Heb zeker ook nog serieus gevist. Dit keer met Arend, in de hoop ons nu wel gezamenlijk visweekend ook weer succesvol op dezelfde plek van vorig jaar te evenaren (blog; Virginaal, april 2021). Toen solo 10 schubs in een weekend. En gezien hetzelfde weerbeeld; hoge luchtdruk, frisse zuidoosten wind, overdag voldoende warm en 's nacht wat nachtvorst dachten we het wel even opnieuw zo te gaan doen. Hadden alleen niet bedacht dat ik er destijds de laatste week van maart was en het nu pas de laatste week van februari was. Maar gezien mijn eigen vangsten in deze winterperiode had dat eigenlijk niet uit mogen maken. Maar toch... samen alleen brasems, 14 stuks. En als die massaal op alle stekken het aas mogen vinden, dan is de karper ver weg. Heb het nodige uit de kast getrokken, maar 'ze' hadden er even geen zin in. Ondanks dat hier verder nooit gevist wordt, dus dressuur kan het niet geweest zijn. Hetzelfde zie je bij snoekbaarsvangsten met doodazen. Ga je er daar een paar van vangen in een sessie, dan weet je, geen snoek in de buurt. Al met al wel een goed, maar koud weekend gehad. Zijn we een beetje op geabonneerd met zijn tweeën. En toch koppig telkens weer gaan. 

Zo wakker worden is toch goud? Ook zonder vangsten. 

Kouwe boel nog...

Wat die gozer allemaal niet meeneemt voor een weekend? Gelukkig zit gezelligheid er ook voor een berg tussen. 

Had dan eind 2021 wel een CJW Heavy-penhengel gekocht, maar die nog helemaal niet ingezet, het kwam er maar niet van, zoveel leuke visserij met licht materiaal. En met de komende lenteperiode in het verschiet, nog zonder waterplanten, zou het er ook nog niet van komen, dus had ik bedacht dat ik na de jaarlijkse seizoensscheiding door de obligate wintersport, maar eens een sessie speciaal voor die stok zou verzinnen. Kon ik zo direct revancheren voor een gezamenlijke pensessie met Andries en Micheal, waarbij de laatste en ondergetekende samen afgedroogd werden door penvisvirtuoos Andries. Veel geleerd destijds, kan ik je vertellen. 

Uphill

Het contrast bij thuiskomst kon haast niet groter zijn

Zo kon het gebeuren dat ik dinsdags nog terugreed vanuit winterwonderland naar de veel te vroeg van lentewarmte voorziene Hollandse flatlands, al terugzoevend helemaal opgaand in mijmeringen over nabije sessies en gevechten met monstervissen. En daar dan gelijk een paar dagen later in het weekend gestalte aan gevend door in alle vroegte bij eerste licht al rond te fietsen door semi-bekend stadsterrein, op zoek naar goeie stekken om wat voer af te zinken met de bedoeling er dan wat later terug te komen in de hoop dat er inmiddels wat waterbewoners met vinnen interesse in zouden hebben. 

En zoals dat dan gaat op niet geheel bekend terrein, je kunt van alles bedenken, maar de praktijk is toch weer anders; steile leercurve! 

Als voorbeeld; de ene kant van een visueel hetzelfde ogende stuk singel blijkt op hengellengte bijna 2 x zo diep uit de kant als de andere kant. En als die ondiepe kant dan ook nog eens de meeste zon pakt hoef ik er geen tekeningetje bij te maken toch? 

En toch... stekken die voor mij op voorhand een 10 krijgen bleven doods en daar waar ik van dacht "nou toe maar, je moest zonodig hier ook voeren, dus afvissen" zijn vol azend onderwaterleven. Niet altijd van de doelsoort, maar in dit soort omstandigheden haal ik ook voor brasem mijn neus niet op. Het blijft spannend als je beet hebt en de pen wegzeilt. Heb ik toch maar mooi 5 maal een "Ja, karper?" momentje gehad. En als er dan 3 van brasems zijn, heb ik daar helemaal vrede mee. 

Waaruit volgt dat er twee aanbeten van karpers waren, zowel een zeer recente uitzetschub, als een wat eerder uitgezette onvervalste SKP-er. 

Dacht bij die laatste eigenlijk ook weer een brasem gehaakt te hebben, maar zie voor mezelf in de kant toch de linkerkant van een spiegel wegdraaien. Realiseer me op dat moment dat hier die vis landen wel eens lastig zou kunnen zijn, en dat ik ruimte voor mezelf moet creëren door vóór een boompje langs te kruipen dat in de kant staat. Best een huzarenstukje en omdat het heel even duurt, heeft de karper ook door dat er iets aan scheelt, en gaat maar eens gas geven, in de lentestand zeg maar. Zo klein als hij is laat hij me alle hoeken van de beschikbare ruimte zien, waarbij de kwaliteit van de hengel direct tot uiting komt. De slip heeft geen krimp hoeven geven (wel wat stevig afgesteld), alle kracht van de vis wordt door de demping van de hengel opgevangen, tot diep in het handvat. Awesome!! 

Ga ik nou morgen terug? Zou best willen, ben d'r goed voor, maar ik heb een kaleidoscoop aan mogelijkheden in mijn bereik. Zal weer lastig worden; polder-nachtvismogelijkheden op karperbakken, zeeltvissen in Bijna Frankrijk, Duitse karperavonturen, de tip over 120 cm grasbakken verzilveren (al ben ik al blij met een meter)? Het kan allemaal.  

Dé oplossing hier

Kan Amiaud nog wat van leren

First blood

Het is maar dat we het weten😂😂😂

Stek uit het boekje dat me nostalgisch doet terugdenken aan het Haagse in de jaren 70

De lente verwelkomt!