Permanente keuzestress

Einde jaar alweer bijna; hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd. Moest er altijd wat om grinniken, als mijn moeder dat beweerde, maar ze heeft gelijk. Het rad gaat steeds sneller. En het plannen maken en daarmee willen uitvoeren eveneens, er is nog zoveel te (be)vissen. Als ik terugkijk heb ik dit jaar op 35 wateren gevist* en op 26 gevangen, en daarnaast de helft aan interesses noodgedwongen laten liggen. Omdat ik nou eenmaal een jager ben is het actieve vissen en daarmee grotendeels slechts oppervlakkig afromen van zo'n water nou eenmaal mijn lot, zelfgekozen en doordacht, it suits me fine. Dat je daarmee niet alles vangt aan potentieel (lees; de bakken) zal me worst zijn, frustrerender vind ik het dat ik niet aan al mijn plannen (kennis en inzicht) uitvoeren toekom, en al die potentieel te vangen karpers die ik dáármee laat liggen... komt bij dat ik graag uitzoek hoe het ergens werkt, en zodra ik daar achter ben de interesse direct al tanende is. En dóór... zeggen ze tegenwoordig. Ach wat zeur ik toch, ik voel me rijk. En daarmee jullie ook hopelijk, want we vissen allemaal in dezelfde vijver goedbeschouwd. 

*Snoek, zeelt en graskarpersessies even buiten beschouwing gelaten.

Hieronder wat beelden van een aantal niet in de blog getoonde vissen van afgelopen jaar, het zijn er weer aardig wat en de een nog mooier dan de ander. Al was het gros niet zwaarder dan 15 pond, ze hebben allemaal een eigen verhaal. Prachtige vissen, parels. En, waar houdt het op, want die vis moet ook nog gaan groeien? Superparels dan maar? Ik mag het hopen. Wel maak ik me zorgen over de overleving in algemene zin, vele wateren leveren niet dat op waar ze in theorie genoeg vis zouden moeten bevatten, ondanks gedoceerd uitzetten. Of worden onze karpers een paar jaar na uitzet ineens zoveel slimmer? Laten we het daar maar op houden, geeft nog wat na te streven aan, namelijk zelf ook slimmer worden. 

Hier beneden in volgorde van vangen: 

En dat is 100!

Dit jaar dus 100 karpers gevangen, daarmee is dat 'doel' gehaald, met een verhouding 1 : 2 schub - spiegel.  Al is dat absolute getal scoren nooit de reden geweest om er op uit te gaan. Wel moet ik bekennen toen ik driekwart november op 93 uitkwam dat ik een volgende sessie wat makkelijker gepland heb om er voor te zorgen dat ik dít jaar wel boven de 100 zou kunnen gaan eindigen😬, dit omdat dat streven in 2021 toch net voor de eindstreep gestrand was door een 'onvoorziene situatie' (en inderdaad... omdat je het nooit weet, begin december dit jaar onverwacht paar weken niet gevist door luchtwegontsteking...). Heb al met al weer heel veel gevist dit jaar, gemiddeld toch 2 x per week, dat is overigens ongeveer net zoveel als mijn vrouw gesport heeft. Maar tegen haar zeggen de buren nooit "ga je nou alweer sporten?" Begrijp jij dat nou? 

Van die 100 karpers moesten er minimaal 10 van 20 pond (bíjna gelukt) zijn, waarvan 2 van 30 pond (check!!). En elke maand een karper. (December is nog niet afgedekt, maar 1tje vangen moet nog wel lukken.) Kijk ik dus naar mijn doelstellingen, dan zijn die voldoende gehaald. Is dat zinnig, een doelstelling? Heb er veel over nagedacht, het geeft namelijk wel richting. Niet in de dagelijkse beslissing hoe en waar te vissen, dat is aan hele andere beweegredenen onderhevig,  maar in het grote geheel ervaar ik het wel als een boost. Los van de vraag hoe zinnig vissen überhaupt is op de schaal van Maslov.

Kijk ik naar hoe die vissen gevangen zijn dan kom ik tot de volgende cijfers: 37 karpers zijn gevangen met de pen, 6 zijn gevangen met de pen met daaronder een voerveer, 41 karpers gevangen met een methodsysteem als vastlood-montage, 16 karpers gevangen met vast lood en bollen. Veeg ik die vier subsystemen bij elkaar dan 43 met de pen, en 57 met een vastlood-montage. Door het kijken naar de subsystemen zijn er wel wat conclusies aan te verbinden, maar eigenlijk de verkeerde (de interpretatie laat ik aan jezelf over), want ga ik wat gedetaileerder kijken en betrek ik de periode (het seizoen) erbij dan zie ik vanaf 1 jan t/m eerste week maart hele andere cijfers: met de pen 2 stuks, met de pen met een voerveer ook 2 stuks, met de method als vastlood-montage 31 zelfs en met vast lood niks (want niet ingezet). De lente en zomer periode zijn omgekeerd: 19 karpers met de pen, 3 met een pen en een voerveer, niks met de method als vastlood-montage, en 4 met vastlood. Neem ik de periode na mijn zomervakantie dan 16 karpers met de pen, 1 met de pen en een voerveer, 10 met de method als vastlood-montage, en 12 met vast lood. 

Daaruit is m.i. goed af te lezen dat het seizoen bepalend is voor waar ik wil (of beter kan, in de hoop op succes) vissen, en daarmee bepalend voor de methode, die weer bepalend is voor de vangsten. In de winter een paar keer gevist, maar elke keer jackpot, en vrijwel alles met de methodveer als vastlood-montage. De lente en zomer zouden dan met pennen en gewoon vastloodvissen (nachten maken) doorgebracht gaan worden, maar van alleen dat pennen kwam het voldoende. Door het niet vissen (of niks vangen in de 2 Duitse weken) 's nacht met vastlood bleef de vangst van 20 ponders in die periode achterwege. Waarom ik dit zo stel? Vanaf periode drie (nazomer en herfst) wist ik mezelf te herpakken en ging ik ook weer 's nachts vissen, en zie, niet alleen de gevangen vissen met vastlood (en een bol) namen toe, maar ook de 20 ponders, 8 van de 9 in korte tijd. 

Goed beschouwd zou ik dan ook de hoeveelheid penvissessies en vastlood sessies nog kunnen scheiden, en de hoeveelheid uren per methodiek uitrekenen, en dat loslaten op de resultaten. Dat doe ik niet, die gegevens interesseren me op dit moment te weinig. Al heb ik dat vroeger wel gedaan. Wat daar uitkwam; telkens wat anders eigenlijk, mede omdat de hussel van seizoen, het gekozen water in dat seizoen, en de methodiek variabelen zijn die het onmogelijk maken solide uitspraken te doen. 
Hetgeen hierboven staat geldt slechts voor mijn visserij, en slechts in 2022. Maak ik een andere hussel is het resultaat anders. En mijn ideeën/resultaten kun je niet zomaar overplanten op elke andere visser. We doen het allemaal anders. Daarom slechts ter leering ende vermaek. 

Een en ander heb ik begin december al uitgewerkt, er zullen nog wel wat karpers bijkomen (hopelijk die 'missende' 20-ponder), maar die doen aan het grote plaatje niets af. 

Ondertussen voor de vereniging ook weer de nodige karperuitzettingen gedaan, eigenlijk wel weer in ons hele grondgebied. Den Haag, Gouda, Oude Rijn en diverse uitgestrekte poldersystemen. Van die laatsten nog wat resterende kleinere opbouw uitzettingen gepleegd om het daarna met rust te kunnen laten plus een paar hele verse polders die een eenmalige injectie gekregen hebben. Ben weer benieuwd hoe een en ander zich gaat ontwikkelen. 

Cortenspiegels; geselecteerde Tjechen voor de Goudse singels. Kijk vooral goed naar het exemplaar linksonder, een kleine 10% was overdekt met stardustschubjes, aanwinst. 

HSV GHV/ GH missie: Hart voor vis, visser en omgeving. Het is maar even dat je het weet😀.

En de vissen van Ed (special carp), wat moet ik er van zeggen? Dichterbij de bejubelde Valkenswaardlooks kun je momenteel niet komen. Grote klasse. 

Wat ik komend jaar ga doen? Kan me alleen maar aan de behoefte van dit moment spiegelen; gewoon op dezelfde weg doorgaan met dezelfde subsystemen en ideeën. En dan zien we volgend jaar lopende het jaar wel verder. Doorgaans is het toch 'life is what happens to you, while you're making other plans'. Het lijkt er in elk geval op dat ik de nachtvisdemon heb verslagen, wat er voor kan zorgen dat ik die polders die daar extreem goed voor geschikt zijn (er zijn er ook waar je overdag weinig tot niks kan vangen, raar maar waar) weer eens goed kan gaan bezoeken. Heb er zin in. Maar voorlopig eerst deze komende drie wintermaanden zoveel mogelijk pennen bij duikers en bruggetjes en een methodveer te water laten op die plekken waar ze in winterconcentratie op wat afstand liggen.

Ook weer eens wat andere zaken als baarsvissen met de worm, vroeg in april brasemvissen (eindelijk weer eens een plek die het waard is er in te investeren, en ook nog eens in de buurt van de grote zeelten put in Bijna Frankrijk, dat kan een mooie combi worden) oppakken, en ook Frankrijk trekt als een wezenloos aan me, de kennis daarvan stapelt zich op, en ik mis de couleur locale ontzettend. 

Onlangs mezelf weer eens gekieteld met dobbers van Dobberrob uit Zoetermeer. Bij hem koop je tegen vooroorlogse prijzen echt pennen om te vissen, voor mij zoals Co Sielhorst hengels bouwde, zonder no nonsense. Aanrader. Even googelen. 

Er ligt voor nog geen € 20,00 aan handgemaakte pennen

Het mooiste dan maar voor het laatst bewaren, tot in 2023!

Han's Solo

Flow, flow, flow, wherever you go, daar lijkt het toch wel aardig op dit najaar voor ondergetekende, behalve als je dan onze oostgrens gepasseerd bent, dan wordt het taai, zelfs grimmig. 

In mijn laatste blog gaf ik nog gewag van een minicursus "how to" gevolgd te hebben in de polders voor wat betreft het nachtvissen, want deze zomer stond ik wat dat betreft on hold. Kon mezelf even niet zover krijgen. En die positieve mindset was wel nodig omdat er weer een trip naar de oosterburen op de helling stond. Want zo al afgesproken in 2020 met vismaat Arend. Hij is nou eenmaal leraar en dan is tijdens de schoolvakanties op visvakantie gaan de enige optie, althans als je het samen wil doen, en omdat het ons gezamenlijk project was... 

Vorig jaar 2021 al drie keer samen afgereisd en in die drie trips ook wel vis gevangen, maar niet op mijn eigen hengels, het blijft raar voelen, eigenlijk niet mijn ding, na er een keer of wat toe gedwongen te zijn omdat alles slechts op 1 hengel kwam. Weet nog dat ik een week nodig had om de beelden op de computer te zetten, terwijl dat normaliter het eerste is wat ik doe na een trip na alle verplichte rituelen. Op dat hele meer bleek er maar 1 zone productief, en uiteraard niet mijn zone, achteraf gezien zat er dan ook nog maar heeeel weinig karper, max 50 stuks op 400 hectare, met zijn vele hoeken en baaien. Dus hengels delen bleek de enige remedie samen succesvol te zijn. 

Zover stonden we er de twee eerste trips van dit jaar ook nog in, mei en juli, trips van twee volle weken, maar elke 'angst' van mijn kant weer te moeten delen bleek ongegrond, we kregen beiden volstrekt geen beet. Goede raad was duur, eigenlijk waren we er wel een beetje klaar mee, en dat resulteerde in frisse tegenzin in de herfst nogmaals te gaan. Onterecht, want het najaar was nou precies de tijd waarin het zou kunnen lopen, dat hadden de 9 runs binnen 24 uur (op 1 hengel) ons wel bewezen oktober 2021. Dit jaar daar vissen zou wel het laatste zijn, de vergunningen zijn niet mals, los van de vele kilometers, tijd , moeite en energie. We gingen nog wel samen op pad in de herfstvakantie, maar dan wel elders, dichterbij, minder taai. Nadat de Nederlandse Maas om diverse redenen afgevallen was kwam Arend al snel met de oplossing. Hij wist van een mooi Duits meer dat wel wat aandacht kreeg van collega's, maar wat naar onze normen toch wel te kraken zou moeten zijn. En grote karpers. Eis van Arend. Merk dat ik daar zelf wat ambivalent in ben, want die boeien me niet, an sich als kaal feit, als doel om te gaan hengelen, maar zo nu en dan wil ik ze toch wel erg graag vangen. Heb is alleen geen heilig moeten, heb liever aantallen, daar komt die grote dan vanzelf wel tussendoor (al moet hij er wel zwemmen). Arend is een keer op eigen initiatief gaan proefvissen en had ter plekke gelijk contact met zijn tipgever. Al met al kwam hij heel positief terug, dus we hakten de knoop door, we zouden samen gaan. Wel hield ik 'm voor, nog steeds half in de zomer-geen zin in nachtvissen-modus na 5 nachten geen beet zou het doek voor mij vallen, ongeacht hoe en wat, je begrijpt, we gingen ieder met eigen vervoer. Dat gaf de nodige bewegingsruimte, en rust. Wel had ik 'm meermalen gevraagd om aan zijn contact te vragen hoe groot die het bestand schatte, maar daar kwam voor mij geen tijdig antwoord op. Daar moet je dan in berusten. 

Aangekomen ter plekke eind oktober zitten er aan de 'eigen kant' vier karpervissers, zoooo, dat had ik niet verwacht. Er zat niks anders op dan naar de overkant te gaan, maar... ik had de grote boot thuisgelaten, voor zover mij verteld was zouden we nergens verder dan 150 meter uitvaren, hetgeen ook klopte al met al, en daarvoor had je de grote boot niet nodig. Maar dat we wel naar de overkant zouden moeten voor stekken? Met alle spullen voor een week... Laten we het maar op een misverstand houden. Omdat ik met eigen auto was had ik wel mijn trolley bij me, en ik geef niks om kilometers maken met de benenwagen, dus Arend zou met de grote en kleine boot met zoveel mogelijk spullen overvaren en ik zou mijn auto zoveel mogelijk die richting opbrengen en verder alles met de trolley doen. Zo gezegd, zo gedaan, goed te doen eigenlijk, ik kon bijna met de bolide in de buurt van een van de kopse kanten komen. Daar wandelend met de trolley aangekomen had Arend voor zichzelf al uitgemaakt waar hij wilde vissen, heel centraal, vanuit de diepte tegen een wierbed aan. Had ik ook gedaan. En als aangever van het water had hij die ruimte ook. Er restte mij echter niets anders dan er rechts van plaats te nemen, op de stek ernaast. Kon daar niets anders doen dan 'ergens in het midden' een voerstek aan te leggen, in naar wat ik vermoedde een geul was waar de vis doorheen trok, naast een hengel onder de kant onderop het eigen talud, op 6 meter. Niet teveel voer, we spreken al van eind oktober. In eerste instantie zit ik qua gevoel goed te vissen, maar in de schemering blijkt er in alle stilte een Duitser rechts van mij plaatsgenomen te hebben, op slechts 30 meter, die mij afblokt. Daar houd ik niet van. Mijn vertrouwen daalde wat. De opvolgende ochtend een gigabrasem op de kanthengel, en weet je, ik was er nog blij mee ook. 

Met de grote en de kleine boot naar tóch de overkant

Daar lig je dan met je 69 cm, maar wie vist er dan ook met 12 mm wafters? 

De beetloze eerste nacht doet me beseffen dat ik niet de zoveelste uitzittrip moet creëren, alleen vanwege het heilige samen gezellig vissen en eten. Voor dat laatste moeten we dan maar een oplossing zoeken (die uiteraard komt).  Heb nu de beschikking over de trolley, ik ga ze zoeken, dat is veel meer mijn ding. Dan vis ik wel om Arend heen, zo kunnen we het water ook veel beter leren kennen, stel je voor dat we nog eens terugwillen. Qua weer is het ideaal, nog steeds een voor de tijd van het jaar warme wind recht op onze kant. Ik ga de uiterste rechterhoek in, tegen een rietkraag aan, waar het talud steil omhoog komt. Een uitstulping in die rietkraag doet me vermoeden dat die uitstulping onder water ook doorloopt. Hetgeen klopt. Daar komt een hengel. Op het wijd vind ik een plateautje van 10 m2, met een diepte van 2,5 terwijl het er omheen 6/7 meter is. Ga natuurlijk niet op dat plateau liggen, dat doet iedereen, maar aan de onderkant op het talud op 6 meter water. Dit voelt al veel beter, niet verplicht aansluiten, maar zelf uitpuzzelen. Om kort te gaan, beiden niks nacht twee, al lieg ik nu, weer zo'n superbrasem. Nacht drie denk ik op de hengel van het uitstulpingkje weer een brasem te hebben, die zich in het wier heeft vastgezwommen. Even met het bootje ernaar toe, zonder net, want een brasem. Stom! Blijkt ter plekke een schubje. Euhhhh...? Ik neem hem op sleeptouw naar de kant en de vis doet gelukkig niet al te veel, in elk geval is het goed te pareren allemaal. Daar aangekomen schep ik 'm, en blijkt hij een stuk groter dan gezien in mijn hoofdlamp. Check! De eerste vis sinds vijf Duitse sessies. Ik krijg een superboost. 

Lijkt wel een 'ordinaire' Nederlandse polderschub, maar dat maakte me niks uit, prachtvis, the spell broken. Het uitzetten van deze nieuwe vissen is niet zonder gemor van de karpervissers, die willen hoge vissen, maar de ASV ter plekke interesseert dat niks💬.

Je moet weten dat ik mezelf op deze stek twee nachten beloofd had, ongeacht de vangst (tenzij ik als een gek was gaan vangen) en die waren nu voorbij, dus alles op de kar en moven maar weer. Nu naar de andere kant van het water. Toch twee keer lopen, plus zorgen dat het uitvaarbootje er ook komt... Het neemt tijd al met al. 

Zit nu op de kant waar de wind opgestaan heeft de afgelopen periode, er staat maar weinig water (2 a 3 meter) en nog het nodige wier. Eerder, op speurtocht met het bootje, had ik al gezien dat dat wier al gaten vertoonde gezien het afsterven wat optreed in dit jaargetijde, en daar deden de koeten hard aan mee. Ik had er wel vertrouwen in. Net als ik zit in de namiddag krijg ik een telefoontje, Arend heeft er eentje gevangen. Het blijkt een spiegel van 39,8 kilo. Prachtvis. Feestje! Samen genieten we er van. Juist die avond neemt de wind af naar nul, en koelt het sterk af... Niet het moment om op de ondiepe zone te zitten. Het wordt dan ook niks, niet eens een brasem. Rond 06.00 uur 's ochtends ga ik alweer verkassen, zinloos hier. Ik ben ook al aan het voeren geslagen, 2 dagen ervoor,  op een ander meer er vlak naast, zo'n overgeslagen meertje, maar van de controleur had ik vernomen (en hij had mij wat foto's getoond) dat ze daar ook zwommen, en veel minder bevist werden. Daarbij... veel dichter bij de auto. Dus ik weer daarnaar toe met alle spullen. Dit  naastgelegen meer voelt veel intiemer. Ik vis op een richel met mooie diepteverlopen, heb er echt alle vertrouwen in. Met 7 hectare kunnen ze niet heel ver zijn. Toch geen karperbeet gehad, wel weer zo'n brasem, blijkt de volgende ochtend. Dus ik opnieuw bij eerste licht verkast, jammer dan van het voer, terug naar de stek waar ik die schubkarper ving, kijken of het voer dat daar is achtergebleven nog een vis heeft kunnen verleiden even langer te blijven hangen. Lekkere stek, kan niet anders zeggen, voel me er senang. Arend heeft die nacht wél karperbeet gehad en vangt de grootste schub van het water (zo blijkt later, de vis waar zijn contact achteraan zit, en die er 1 x per jaar uitkomt) op 46 pond. Zijn jaar is goed, dat begrijp je. En daarmee is het ook genoeg voor hem, hij besluit de volgende dag naar huis te gaan, een dag eerder dan eigenlijk bedoeld, vrijdags in plaats van zaterdag. Vind ik niet erg, kan ik zijn stek ook nog 1 nacht bevissen. Die nacht levert ons beiden niks op. Arend zit de productieve uren nog uit (naar zeggen van het contact) op vrijdag en dan neem ik over. Ik kan je zeggen, heb slecht geslapen, was er helemaal klaar voor. Maar nee, het mocht niet baten, ze moesten de bollen niet meer. Zaterdag ga ik voor de laatste keer inpakken, na uiteindelijk zes keer verkast te zijn in een week. Heb het dit keer geheel naar eigen wijze gedaan. En wat gevangen. En daar heel hard voor moeten zwoegen, een ander woord heb ik er niet voor. Maar het was het waard. 

Lekkere stek, kan niets anders zeggen, voel me er senang

Aan de obligate zonsop- en ondergangen geen gebrek

Gaandeweg die week was ik er achter gekomen dat dit een keihard circuitwater was, dat het grootste deel van het jaar flink onder druk stond, van zeker niet de minste karpervissers, en dan niet alleen maar lokale. De vissen kenden het klappen van de zweep. Daarnaast, er zwom maar heel weinig karper; 50 stuks op een goeie 80 hectare is niet veel. En dat is inclusief de verse uitzetters, elk jaar een paar. Niet mijn ding, zeker niet als ik dat van tevoren geweten had, daar had ik voor gepast, daar lag mijn behoefte niet op dat moment.  Maar als je er bent maak je er het beste van. Wat ik niet goed gedaan heb, nee dat verkassen was een goed plan - beter dan het net als Arend ook statisch uitzingen, want de stek waar dat dan had moeten gebeuren had niks in zich om vis aan te trekken - is nadat ik de ondiepe stek verlaten had ik per se op de aangevoerde zone van dat andere meertje moest vissen. Maar ja, soms komt voortschrijdend inzicht per dag. Tijdens het terugvaren met de dieptemeter in werking kwam ik schone dieptes tegen tussen het wier van vijf meter diep, eigenlijk aan de andere kant van het grote wierbed waar Arend tegenaan zat te vissen. Daar had ik moeten neerstrijken, maar ja, je hebt gevoerd en dan moet je zo nodig gaan afromen... 

Ergens die week hadden Arend en ik besloten - gesterkt door de successen, en daarmee goed gemotiveerd - om op ons noordelijke Noppessee nog 1 keer een poging te wagen samen, een lang weekend, en daarna hadden we ook al een weekend geprikt, maar hij kwam een uur of wat wat beteuterd vertellen dat dit in zijn geval niet door kon gaan, wegens eerdere afspraken met de baas thuis. Tja, dat begrijp ik, zo werkt dat aan deze kant ook, soms. Ik gaf wel aan dat het dan lastig zou gaan worden gezamenlijk, er moesten nog karpers uitgezet gaan worden voor de vereniging, iets dat doorgaans meerdere weekenden kost in november en/of december, los daarvan is december altijd een 'korte' en drukke maand... het zou zo maar zo kunnen zijn dat we apart moesten? 

Dat idee heb ik even geparkeerd, maar als snel bleek dat als ik nog iets wilde, en het meer had nog wat goed te maken met me, ik toch in het eerder gezamenlijk gekozen weekend zou moeten gaan, maar dan solo. Dat gaf me ook gelijk de kans zelf eens in de productieve zone te vissen, en daarmee zelf de vissen echt te vangen. Qua werk had het nog wel even wat voeten in de aarde, maar al met al leek het een go te kunnen worden. Twijfelde het weekend ervoor nog even, had weer een superflow weekend, en wat ik ving was al zo verzadigend dat noodzaak om naar Duitsland te rijden en daar een grote 'te halen' even ontbrak, maar mijn verstand won het van mijn gevoel en zo zag ik mezelf donderdag 10 november met een auto vol spullen wegrijden richting oosten. 

Als grootste van een leuke trits in het tussenweekend al behoorlijk verzadigend van zichzelf

Zo'n lange trip in je eentje is goed te doen, mits voldoende voorbereid, en een en ander resulteerde in een probleemloze aankomst rond een uur of 14.00. Dat lijkt riant, maar naar het oosten wordt het eerder donker, zat tegen de uurgrens aan, dus ik moest me nog haasten ook om op tijd in te liggen, ondanks dat ik exact wist waar ik wilde zijn. Wat ik aantrof kwam overheen met mijn herinnering en daar ging ik vissen, geen twijfel aan. Spot on. Laat maar komen. 

Stil genieten van ogenschijnlijk niets

Gezien de watertemperatuur van 14 graden durfde ik er ook nog wel wat voer op te zetten deze eerste dag. Geen kilo's, maar ook niet alleen 3 bollen naast de rig. En wat verspreid, moest ook wel want windkracht 4 betekend hier de golven op de kant, dus heel secuur wat aas naast je rig is best lastig, het blijft ad random. Daarbij, ik vis tussen 6,5 en 8,5 meter diep, dan is verspreiding sowieso aan de orde. Heb ik geen moeite mee, de ervaring heeft geleerd dat zoiets meer dan secuur genoeg is op dit soort water. Mijn idee; op klein water azen de vissen op de vierkante meter, en verplaatsten ze zich langzamer, op groot water gaat het veel meer met het grote gebaar in alles. Om 16.30 is het donker, en dan niet gewoon donker, maar pikdonker. Wind en wolkendek blijven, dat is gunstig. Die nacht de eerste run, die resulteert in de eerste zelf gevangen vis hier. Een prachtige typisch Duitse spiegel. Ben over the moon, heb dus gelijk gekregen: het is een najaarszone. 

Ondanks het gebrek aan hengeldruk toch de nodige formaten en 'smaken'

Simpele en doeltreffende klauwhaakrig; wat ik nodig had op die afstand was een vis die bleef hangen

Het was echt waar, er lag een vis in mijn boot

Overdag is er niet veel te doen behalve wat fotograferen en lummelen, heb er geen ander woord voor - wat doe je nou eigenlijk op meerdaagse sessies zonder actie? - maar gelukkig duurt de dag maar kort (van 08.30 t/m 16.30 is maar 8 uur) hetgeen inhoudt dat er 16 uur aan donkere kansen zijn. Nacht twee is een kopie van de eerste, ook die nacht maar 1 aanbeet, midden in de nacht. En ook die vis komt in het net. Het blijkt een schub van het betere gewicht. Mind you, vorig jaar had ik ook zo'n unieke schub als enige, Arend had alleen maar spiegels. Bij daglicht ben ik alert, vandaag is het zaterdag. Ik verwacht op deze vrije dag een defilé aan snoekvissers met bootjes, gister moest ik al vijf maal naar vissers toe varen om hen te duiden waar en hoe ik zat te vissen. Iets dat zij allen respecteerden, en zonder enige wanklank om me heen visten. Maar vandaag op deze voor de meesten vrije dag níemand gezien?!

Een bak!

Nacht drie wordt anders, de wind valt weg en de volle maan is in staat om wat invloed te hebben, het wolkendek breekt. Niet mijn ding, maar sommigen zweren erbij. Heb zo wel de kans veel secuurder te voeren, met kruim en een PVA-zakje. Als de eerste run al om 23.00 uur komt denk ik "nou komen er meer". En weer een schub... Dat het nu zou gaan lopen blijft bij wensdenken... Op een brasem na die een 24 mm bol tracht te verorberen, en geloof me, de bol paste er echt níet in, ik heb het zelfs geprobeerd, blijft het stil. 

Dag wolken, dag wind

Met als bijkomend voordeel, secuurder uitvaren

Hij paste echt niet

Drie aanbeten in drie nachten die resulteren in drie vissen voor de lens, ik ben er blij mee, heb mezelf bewezen dat het solo doorzetten een goede move was. Voelde als een echt avontuur, ben de uitdaging aangegaan en heb mijn persoonlijk doel gehaald, alle moeite is uiteindelijk niet voor niets geweest. Wie weet wat december nog brengt in deze?

Nacht 1

Nacht 2

Nacht 3

Resultaat van de HDR-stand op een noodgedwongen nieuwe telefoon

Het achterland

Waar je maar kijkt bos, water en aaneengesloten rietkragen zonder huizen of mensen

Toch maar weer Auf Wiedersehen? 

Naschrift: wilde de eerste sessie met Arend maar kort omschrijven, als inleiding voor het echte verhaal, de solotrip. Maar al typend bleek dat er veel meer te melden viel over niet vangen, dan over wel. Met de beelden was het precies andersom. 

Eindelijk geluk(t)

Helen had me al een keer of wat gevraagd dit jaar, "waarom vang je geen grote meer?" als ik haar een van mijn vangsten toonde thuis op het beeldscherm. Daar had ik dan uiteraard wel een snedig antwoord op, maar in de kern had dat afwezig zijn met twee zaken te maken: ik viste te weinig op plekken met voldoende grotere vissen én ik alleen viste (instant) overdag. En, als je wel aan de juiste voorwaarden voldoet, dan is het nog ergens geluk hebben, prijsschieten. Tegelijkertijd onzin natuurlijk, want ook overdag kun je prima grote vis vangen, maar toch, als ik kijk naar mijn statistieken dan valt op dat de meeste grote vissen tijdens sessies komen waar de nachtvisserij onderdeel van is. Kan ik voor mezelf niet ontkennen. En als ik kijk naar mijn vissersomgeving zie ik datzelfde patroon. 

Even losgekoppeld (op zich al een eeuwige discussie) van de geschiktheid van de gehanteerde systemen voor grote vissen: pennen versus statisch vissen. 

Laat ik eerst even de term grote definiëren, voor mij is dat een karper vanaf 20 pond (kan maar niet aan die kilo's wennen, als kind van de jaren 70 en 80). Half augustus gingen we (H&H) op vakantie en ondanks de 61 karpers was ik in het hele jaardeel ervoor slechts 1 vis in het net tegengekomen die de term (hele) grote karper waard was, volgens bovenstaande definitie. En omdat het een dubbelvangst voor mij was, waar ik ambivalent tegenover sta én omdat ik mee als gast was waarbij ik geen bijdrage aan het voeren had gehad voelde ook deze toch niet voor 100% als mijn verdienste. En de run erna op dezelfde hengel gunde ik mijn gastheer (die op eigen hengels karperloos bleef, heel onverdiend), dus ook dié grote karper kon ik niet als zodanig bijschrijven. 

Het resultaat van de run erna

Dat nachtvissen, dat was wel een dingetje afgelopen zomermaanden. Had er géén trek in, voelde als teveel, teveel van alles. Denk iets te vaak natgeregend (en dan thuis met de zooi zitten zonder makkelijke droogmogelijkheden), vis lullig verloren, moe thuisgekomen van slecht slapen en/of al dat gesjouw van en naar verre stekken, of stomweg geblankt. Vooral die twee visloze weken naar Duitsland hakten er in, vroeg me daar echt af hoe zinvol deze hobby op deze manier was? Daarbij, ik voelde me momenteel echt voldoende senang met overdag mijn ding doen.

Maar... gaandeweg de laatste weken (na de vakantie) kwam er licht aan het eind van die tunnel. Zéker ook omdat er een laatste weektrip naar, opnieuw, Duitsland in de steigers staat voor eind oktober en ik in de staat waarin ik verkeerde qua animo al na twee dagen weer naar huis gereden zou kunnen rijden, mocht het tegenvallen op enig vlak - en die kans bestaat altijd - dus ik moest gaan zorgen voor een mentale uplift. 

Plannetjes genoeg, elk jaar meer dan er tijd is, maar ik ben altijd te porren voor rustig water waar ik solo mijn ding kan doen, niet per se op karper. Weet een mooi water waar ik al jaren kom, en waar de vereniging me weer wilde hebben na twee jaar algehele corona-ledenstop. Dus onlangs naar andere streken gereden. Ik had "Jan" op de hoogte gebracht, dezelfde Jan als uit de zeeltavonturen van vorig jaar. Jan, die tot aan zijn nek en verder in het karpervissen zit moet altijd wat schamperen als ik het desbetreffende water noem, zou zonde van mijn tijd en energie zijn, dichterbij huis zou ik groter en meer kunnen vangen. Het gaat hier om graskarpers. Ja vast wel, maar niet in de condities die ik prefereer. De vangst alleen is niet heilig. 

Dus toog ik naar graskarperland, en dat smaakte naar meer. Ving er vier grassers, van voldoende formaat, en loste er eentje, natuurlijk weer wat aanvoelde als een grotere. Al viel dat aan mijn kant niet zo zwaar. Moet zeggen dat lossen van vis met statische systemen nog maar weinig voorkomt, maar het gebeurd je natuurlijk altijd wanneer je dat net niet wil. Van die vier grassers ontsnapte er ook eentje nog voor hij op de foto kan gaan, uit het net waarin ik hem even had laten liggen na de dril, zodat ik de tijd had mijn camera op te stellen. Het was al donker, ik denk dat ik de vis met mijn hoofdlamp heb laten schrikken... Tijdens dat proces van ontsnappen mijn voorslag (want veel bomen in het water) brekend. Dan heb je het over 50/100ste. Je zou eerder zeggen dat mijn hengel meegesleurd had moeten worden, maar ik zag het min of meer gebeuren en de top trilde niet eens? Heb er nog geen redelijke verklaring voor. Geen idee waarop die voorslag gebroken was, heb geen "hefboom" kunnen vinden. 

Vredig, en omdat de meeste karpers verdwenen zijn ook rustig

Ooit, lang geleden, in bijna een ander leven, viste ik hier ook op zeelt. Na een paar jaar had ik de meesten wel gevangen en bleven verrassingen uit. Waarmee niet gezegd is dat er niks van kaliber meer zou zwemmen, zeker niet. Vorige sessies op die grassers kwam er meestal wel een grotere op de mat, als gewaardeerde bijvangst. Zo ook dit keer, en omdat ik alles meet en weeg schrok ik even van onderstaande vis. Had even ruw gemeten en kwam zo op 60 cm uit, de magische grens, phoe... dat is al wat jaartjes geleden. Mede daarom heb ik dat meten wat secuurder overgedaan en er voor mezelf 59,5 cm van gemaakt. Voldoende om er zeer content mee te zijn, ondanks het scharminkelige voorkomen van de vis. 

Over zeelten gesproken, in de week ervoor ook een zeelt als bijvangst gevangen, nu met de pen, en in het net zag ik het al, voor met de pen een nieuw PB met 53 cm. Daar was ik heel erg mee in mijn nopjes. Voor zeelt bestaat dezelfde wetmatigheid als voor karper (en zijn we weer terug bij alinea 1), met de pen is het lastiger om grotere hoeveelheden grote te vangen. Simpelweg omdat de wateren waarin die leven niet geschikt zijn voor penvissen, maar wel voor statisch (al dan niet nacht)vissen. Dus als er eens eentje langskomt van 50plus onderaan het pennetje is dat voor mij extra reden blij te zijn. En een dril, dacht even dat ik met een karper te maken had. 

Zomaar, onverwacht en onbedoeld in mijn net

Penvis-PB!

In het kader van de mentale uplift als opmaat voor Duitsland had ik aan dat ene weekend met grassers niet genoeg, er moest wat meer "body" komen, de ziel diende flink gevuld te worden, de buffer vergroot. Ik kreeg de ruimte mee te liften met een vismaat die al aan het voeren was op plek X en zag mogelijkheid daarin een eigen bijdrage te leveren, door een tijdelijke gunstige regionale werksituatie. Die volgende sessie samen voornoemde maat geen resultaat: vroeg donker, koud, kil en vochtig, volle maan en windstil, plus de eerste nachtvorst. Kon niet goed gaan, ondanks het voer. Ik had een dubbelrun👻, uiteindelijk bij licht. Geluk natuurlijk, maar zo gaat dat soms, en zie, direct grotere karpers, gelukt dus ook:-). Dat sublijstje is zich nu heel langzaam alsnog aan het vullen, en de beste tijd daarvoor moet nog komen. 

Nu het aan nachtflow niet meer ontbrak moest ik zeker een van mijn privestekken ergens bij een boer ergens in een watersysteem niet overslaan. Het had me jaren gekost om er weer toegang te krijgen, en ik zou er eigenlijk veel meer gebruik van moeten maken. De tegenvallende vangsten (waar zijn al die verwilderde grote schubs gebleven die doorgaans in kleine series kwamen?), al ving ik wel mijn visje vorige sessies, en het lastige hobbelige parcours naar de stek toe waren nou juist van die ingrediënten waar ik deze zomer geen zin in had. Komt bij dat de zone die ik nu kan bevissen in mijn ogen geen onderdeel van het wintergebied uitmaakt, dus als het water straks echt afkoelt, dan houdt het op met heen en weer zwemmen (grotendeels), en daarmee vangen en zit ik teveel uren voor nop. Dus als het moest gebeuren dan maar snel. 

Mijn zone kenmerkt zich door veel obstakels, bomen in en onder water, al dan niet lullig uitstekend. Leverde me al een lekke rubberboot op dit voorjaar. In de loop van het vorige jaar en dit voorjaar had ik al wel het nodige geruimd, de zone werd steeds safer. Op 1 in het water gevallen boom na, een van de kruinen was finaal afgebroken en naar beneden gekomen. Daar kan ik alleen met de motorzaag wat aan doen, wellicht deze winter? Komt bij, mijn ervaring, als je alles opruimt, maak je het gebied ook minder aantrekkelijk om te foerageren. Dan zwemmen ze harder door. Die boom is wel een dingetje, elke karper die deze weet te bereiken ben je kwijt. Tot mijn geluk kozen alle gehaakte karpers tot nog toe de andere kant. 

De hoek waar ik het meest vertrouwen in heb voorzie ik twee dagen eerder van 5 kilo! harde (maar wel gekookte) mais, met hier en daar een harde bol ertussen. Het is een gokje, zo'n hoeveelheid, maar het water is nog 15 graden, dat durf ik nog wel. Mais omdat het makkelijk verteert, goed instant werkt, in die hoeveelheid ook nog wel antikreeft is -waar je gek van wordt, het moeten er honderden, zo niet duizenden zijn -  en daar al eeuwen niet op deze wijze ingezet. Waar wel overigens nog? In Den Haag dan toch, hoorde ik onlangs, dus wacht maar af jongens, ik kom mijn karperdeel halen, die 40 kg (droog) moeten weer snel op, het ligt in de weg. Maar dat terzijde. 

Bij aankomst ben ik erg benieuwd of de stek gevonden en aangeslagen is? Krijg zelfs twee runs, dus mijn nieuwsgierig is zeer bevredigd. Ben bij de eerste toch nog verbaasd als op de maisstek - de andere verderop met een klassieke bol - de hengel teken van leven geeft. De lijn loopt strak en ik zie de waker wat wippen, sla aan en verwacht een brasem. Maar dat valt tegen, of beter mee, het is een karper. Die voor de verandering wél richting die aangehaalde boom gaat. Door met de hand op de spoel snel, maar onder controle, naar achter te lopen maak ik dat de karper dat obstakel niet kan bereiken. De dril stelt verder weinig voor. Ook wel eens fijn, want ik had al gezien dat ik deze heeeel graag wilde vangen, wat een schoonheid. De Ronnierig - met drie maiskorrel en een drijvende tijgernoot, superdingen van Ali - zit geramd in de onderlip. 
De tweede aanbeet komt tegen het ochtendgloren, zelfde plek en aanpak. Ook deze karper schiet naar rechts, en ook deze weet ik voortijdig weg te trekken. Maar wat als zo'n vis 35 pond is? 

Als ik wegrijd besef ik dat ik klaar ben voor een week Duitsland binnenkort. 

In de polder met de pen loopt het als een dolle, eigenlijk nog beter dan vorig jaar. Kleinere vis, dat wel😝. Dat goeie resultaat zal zeker ook met het aanhoudende mooie weer en het groter worden van de kennis van het gebied te maken hebben. Voor de polders waar we samen vissen spelen Andries en ik elkaar telkens de kennisbal toe, en dan kan het heel hard gaan, voor beiden. Maar dat laat ik als onderwerp voor deze blog verder voor wat het is. Er moet iets te raden over blijven.

Waar de zomer veel te droog was, mag het nu wel wat minder...

De poldergeoriënteerde lezer moet het dit keer met een giebel doen. Ook mooi toch? 

Dus alles gaat qua vangen bijzonder goed, nou ja alles...