Slecht voor mijn snoekenmoyenne, maar o zo gelukkig

En dan heb je weer een maand nodig voor de volgende blog, hetgeen op zich een mooi gemiddelde is, want niet alles hoeft verteld of gedeeld te worden. Maar in dit geval is er niet veel te delen, het begint gewoon te voelen, al dat klungelen en niks op de mat. Maakt me wel een stuk nederiger en ontvankelijker, relativerender voor andere zaken rond het vissen.

Op 1 januari ging de (vis)kop er direct af. In figuurlijke zin. De nacht ervoor - Oud en Nieuw- niet zoals ik gewild had samen met mijn lief, maar helaas ieder voor zich bij de eigen eenzame moeder. Het kon niet anders. Met dank aan de resterende naaste familieleden... Resulteerde in een verlaat gezamenlijk geheven glas en dito welterusten. Plus een daar uit volgend later gestarte ochtend. En ja Desmond zat al natuurlijk. Die hard!
Kon daardoor niet helemaal vissen waar ik wilde, al had dat denk ik niet veel uitgemaakt, want het waren toch - weer - Desmonds vissen waarmee roofvis aan de haal ging. De eerste liet los - op sommige wateren heb je daar nooit last van, maar op andere wordt het een zorgwekkend fenomeen - en de tweede schoot los na een minuutje of twee. Treurig voor hem was dat deze vis zeer serieus aanvoelde... en lijn nam op 80 meter afstand. Ik lijd met je mee, Desmond.

Gelukkig Nieuwjaar!

De sessies erna was een zelfde beeld te zien. Stumperen en struikelen. Vang ik zomaar op een water een snoek van even in de 90 cm, feestje, is even daarna David aan de beurt met een snoek van dik in de meter en zeker 25 pond. En dat terwijl onze aasvissen relatief dicht bij elkaar lagen, zo'n beetje in dezelfde zone, puur prijsschieten. We hadden beiden binnen een kwartier ieder eerst een loslater, en dan alsnog een loper. Dezelfde bedachtzame vissen voor beiden, of vissen die elkaar gekruist hebben? Dan weer een sessie met een losschieter vlàk voor het net. Daarna een sessie met nietsnoeker Arend, die zomaar twee lopers krijgt en beiden vangt, en ik niks, nada, noppes.
Er volgt nog een totale blank met regen, plus een sessie met twee loslaters (van het aas) en een op drift geraakte voerboot met de wind van ons af op een grote plas.... billenknijpende momentjes gehad. Genoeg ellende? De buurman vraagt al niks meer als hij mij thuis ziet komen, die hoort al een paar maanden hetzelfde.

Hèhè, eindelijk weer eens een snoek, magertjes of niet, het voelde weer eens als vanouds

Maar geef toe, het verschil is groot. Ach, weet ik wat er nog te vangen is...

Kwam nog als extraatje uit de bek van mijn snoek. Gevlochten lijn vlak boven de takel doorgesneden. Iemand?

Het beloofde een mooie dag te worden, voor Arend dan...

Verzopen sessie

Totdat er een week aanbreekt die verlichting kan brengen, een week waarin ik kans zie twee dagen in het Hoge Noorden door te brengen. Bij Willem Barnas, de karpervissers onder jullie kennen 'm hoogstwaarschijnlijk wel. Gevoelig verteller én verbeelder van mooie bevlogen stukken in diverse artikelen. Wimpie is een ex-Hageneesje, opgegroeid in de wijk (Bohemen) waar ik heel veel viste tijdens mijn pubertijd. Dat was niet zo moeilijk, ik zat er op de middelbare school, de Haagse Dalton. Hij werd zo'n beetje geboren in de periode dat ik tegenover zijn huisdeur mijn allereerste optonics (1980/81) 's winters uitprobeerde. Dus we moeten elkaar toen al gekruist hebben in die jaren, hij in de kinderwagen en ik met mijn korsthengel. Tegenwoordig woont mijn broertje er in een deftig huis. Aan diezelfde stadssloot.

Wimpie aan zijn stadssloot rond '90. De karper heb ik waarschijnlijk 10 jaar eerder ook gevangen.

Tegenwoordig woont 'ie hoog weggeborgen in Groningen (of beter, de rand van Drenthe). Tjonge, wat een blafeind rijden is dat. 2,5 uur en daarvoor moest ik me nog haasten ook. In diezelfde tijd rijd ik ook naar Noord Frankrijk... ik geef toe, alleen naar de grens, maar toch...
Maar goed, we deden het ergens voor, want Willem zou me meenemen naar een prachtige bosplas waar niemand met een voerboot viste op snoek, en waarvan hij vermoedde dat dit wel eens andere vissen dan al bekend (dieper zwemmend) op de mat zou kunnen brengen. Ik zou de aasvissen meenemen en vroeg in de voorbereiding nog "hoeveel aanbeten verwacht je?". "Maximaal zes" was het antwoord. "Voor beiden?" "Ja, voor beiden". Phoe, is dat afzien daar, twee man twee volle dagen vissen en niet meer dan zes aanbeten verwachten? Dan hebben we het in het westen van het land beter, an sich dan hè, want ik moet momenteel blij zijn met elke vis op de mat. Nederig blijven, Hans. Willem voorspelde echter dat de omgeving veel goed zou maken.

Wimpie B, ex-Hagenees! Pikgoofknakworst!!!

Rockin' Robin, mijn vriendje voor twee dagen

Maximale sfeer

Het deerde allemaal niks

Waarvan akte, want wat een prachtwater. Geheel geen anderen gezien, op een eenzame wandelaar met hond na. Aan de overkant. Vredig vissen, en lekker ouwenelen over nu en verleden. Over vissen, over het leven. Van de storm en de winterse buien geen last gehad, of het moet iets zijn geweest met een extra dimensie aan de ambiance. Het maakte allemaal geen ruk uit. Het was er heerlijk.

Door de winterse sferen is de kleur van zo'n beboste plas veel intenser, en niet alleen de plas, maar ook alles wat er omheen staat. Het gaf me inspiratie om weer wat beeld aan mijn serie boomstammen toe te voegen. Zo'n boomstam dichtbij gefotografeerd is een wereld op zich, en elke boom helemaal anders. Een microkosmos. En gewoon met de nieuwe koning.

Dag één was Wimpie spekkoper, want hij ving een hem onbekende snoek van een mooie meter. Maar hij had ook een losser, zonde! Ik daarentegen had ook een snoek, resulterend in een van de mooiste manvistrofeeshots die ik van mezelf heb (het helpt gewoon als iemand weet wat een camera kan) maar wel eentje die slecht voor mijn "moyenne"  was. Of beter zou zijn geweest mocht het winterseizoen normaal zijn verlopen. Daarbij had ik bij het laatste licht ook nog een loper, resulterend in een misser/losser. In iets in elk geval, maar niet in een gelande vis. Sloeg door de te losse slip heen, met als resultaat dat ik de aasvis niet afsloeg en dan gaat het vaak mis... Deze moet direct losgemept worden, anders wordt het een hefboom die de haak weer loswrikken kan. Gewoon een kwestie van niet voldoende concentreren. Alles moet kloppen. Zonde!
Dag twee begon opnieuw voor Wimpie goed. In dezelfde zone weer beet, en dezelfde snoek als gister! Dus hoe goed is goed? Ik weet het niet, lastige vraag. Zelf houdt ik niet van dubbelvangsten zo kort op elkaar.
Rond het middaguur ga ik er voor zitten. Gister was het ook prime time. Heerlijk van die voorspelbare snoeken, want ik krijg op beide hengels lopers en vang ze voor de verandering ook nog eens. A happy man went home.

Two days stand

Oehhhh, wat een prachtplaat

Ik maak me klaar voor de aanslag bij de tweede aanbeet, en mis...

Dag twee. Ook al zo mooi

A happy man went home!

Maar wat klaag ik, het is allemaal maar vissen. Een paar dagen later al weer vlak voor het podium bij DM. Awesome.

De snoekenpoetser

"Een snoekenpoetser, wat is dat nu weer?"

Vanavond (30 dec) naar Lebbis' laatste show op TV gekeken, als cabaretier mijn persoonlijke torenhoge favoriet en niet alleen maar omdat hij ook vist, welke als naam heeft De Paardenpoetser. Hij legt dat gelukkig zelf uit; een paardenpoetser is iemand die een wedstrijdpaard voor de wedstrijd helemaal fraai maakt; flanken poetsen, staart kammen, hoeven schoonmaken, manen vlechten, afijn het beest presentabel maakt. En dan komt er iemand ánders en die gaat er dan mooie sier mee maken door er op te rijden. Lebbis gaf aan dat hem dat in het café ook vaak overkomen was, ik kan me er wel wat bij voorstellen. Zo voel ik me in elk geval de laatste maanden aan de waterkant ook. Telkens een ander die wel ving, en kreeg ik één keer veel beet, verprutste ik alles zelf. Achteraf gezien kan het liggen dat een deel er van te wijten is aan een nieuw montagesysteem. Deels slechts, voor de rest botte pech. Teruglopers en loslaten; weglopers en loslaten; missers bij aanslaan en niks voelen; aas eraf zonder aanslaan; aanslaan en de aasvis er nog aan hebben, bijna altijd resulterend in een losschieter. Alle scenario's passeerden de revue. Afijn, nu dan toch maar nederig het montagesysteem van de maten geadopteerd, beter goed gestolen dan slecht verzonnen... maar dat is voor morgen, 2018.

Het klinkt allemaal wat klagerig, en dat is het ook. 2017 was niet mijn visjaar, ik heb het al in een eerdere blog vermeld. Dooie zeelt, amechtige grasser, nauwelijks snoek en te weinig karper. Is dat erg? Nee en ja. Je bent buiten en beleeft een hoop, dat telt zeker. Maar er moet ook een balans tussen inspanning en resultaat zijn die al natuurlijk, belonend aanvoelt. Is dat gevoel er niet raak je toch wat gedesillusioneerd. Herkennen we allemaal. Had vanuit die contekst ook deze blog Quest for Pike willen noemen. Dus vannacht uithuilen en morgen weer een frisse seizoensstart!

Nog maar wat foto's om in elk geval de sfeer te proeven en te delen:

Gewacht tot het allerlaatste moment (kom er al zeven jaar) en dan toch blanken, ondanks de verhalen

Elke sessie op dit water nat, nat en nog eens nat. En visloos.

Hier lagen ze ook niet

Groundcontrol to Major Tom

Ik houd van het weidse Hollandse, met indrukwekkende wolkenpartijen

En wat dacht je? Regen natuurlijk... op de heenreis al

Tijdrovend tussendoortje; SKP's organiseren voor Den Haag en Oude Rijn. Verzachtend was de schoonheid van de vis.

Verdient wat extra uitleg. In de loop der jaren heb ik een aardig lijstjes met potentiële wateren verzameld en soms kriebelt dat teveel. Dus in november een trip van twee dagen gepland richting zuidoosten, te ver om het in één dag te doen, althans in de winter. Bij aankomst eerst eens peilen op het water voor dag twee. Had er nog nooit echt gevist. Heel eind lopen vanaf de auto - dáárom is het ook rustig- en wat nieuwe omgevallen bomen tegengekomen die moesten worden "bedwongen". In eerste instantie nog niet zo heel erg, want er lag nog niet al teveel op de kar. Even een fotootje gemaakt voor het thuisfront, in het kader van het delen. Wat je ziet is een hoge wal die aan de zijkanten vrij steil afloopt, dus links of recht erlangs is geen optie, temeer niet daar het er erg modderig is, met zo'n kar een ramp, dus alles moet worden af- en opgeladen. Maar op dag twee had ik veel meer op de kar liggen (voor het idee; zie laatste foto in deze blog), dus wist al van tevoren dat mijn hobby wederom op werken ging lijken. En dat niet alleen, er bleek ook nog een jonge (verstoten uit de groep, dus bijzonder humeurig) puberstier op exact dat punt te staan. De foto eronder. En die liet aan alles blijken dat hij geen zin had mij wat ruimte te geven. Ik ben niet bang uitgevallen en wilde per se daar vissen, dus besloot door te zetten, maar dan wel rustig aan. Door tegen het beest aan te praten en heel langzaam vooruit te lopen wist ik hem stapsgewijs langs de eerste hindernis te dwingen. En in plaats dat het beest links of rechts het struweel in verdwijnt loopt hij luid loeiend en stampend voor me uit tot aan het tweede obstakel, waar hij van geen wijken wil weten. Heel voorzichtig en telkens pratend de boel maar op- en afgeladen, er wel voor zorgend zoveel mogelijk de omgevallen boom tussen ons in te houden. Het beest bleef maar bokkig hoefschapen en hoofdschuren. Uiteindelijk was ik er langs, maar we waren wel een dik half uur verder en het zweet stond op mijn rug. Om diverse redenen. Bij de plas aangekomen zag ik dat de kudde aan de overkant liep, dus de mogelijkheid dat of zij terugkeerden, het loopt daar dood, of dat Mister Grumpy ook deze kant op kwam was aanwezig, en als je dan met al je spullen uitgestald zit te vissen kun je niet even opzij gaan. Ik heb niet heel lekker en ontspannen zitten vissen... en je begrijp het al, ook geen beet gehad, ondanks dat de gevonden stek er een uit het ideale taludboekje was.

Het ruikt hier naar vis, niet alleen snoek, en niet al te ver uit de buurt, dus eindelijk eens een voerstek uitgeprobeerd

Die wederom op niks uitdraaide... sowieso een wanhoopspoging, zo midden in de stad. Slecht idee!

Maar ook "in de natuur" heeft zijn nadelen. Resultaat na 1 ochtend in de regen...

En dit gaat elke keer weer mee heen en weer, met of zonder aanbeten

De laatste snoek van het jaar, maar dat wist ik begin november nog niet

Au revoir, en bedankt voor alle mooie momenten!

Griploos

Het najaar is begonnen en daarmee het snoeken ook. Prachtige haringen en horsmakrelen in de diepvries. Onderlijnen klaar. Waterenselectie gemaakt. Vissend inmiddels. En toch wil het niet. Al aardig wat sessies op rij met een blank of slechts één aanbeet, resulterend in een magere niet-meter. Ik geef toe, vis is vis, maar we zijn wat te verwend geraakt. Tijd voor wat nederigheid.

Twee jaar geleden wist ik het al, na dat droomwinterseizoen met al die 110plus zoetwaterkroko's, het gaat niet snel beter worden. Althans als je niet gaat uitwijken naar wateren (ver) buiten de regio. Vorig seizoen is bij mij volledig "opgesnoept" door verbouwingen en twee verhuizingen, maar aan de vangsten van de maten zag ik al dat het minder werd, ik miste niet veel. En dit jaar is niet anders, over de gehele linie. Moet bekennen dat ook nu de verbouwingen weer "wat" opspelen. Tja waar kies je voor; je huis waterdicht of eventueel een vis vangen? Waar ik ooit voor het eerste heb gekozen, want "alles" voor een vis, doe ik zulks niet meer. Eerst de discipline, dan de vrijheid. Zo ga ik ook met mijn werk om. En dat geeft rust. Op termijn☺.

Lateitje vervangen

Muurtje slopen

Dakkapeltje plaatsen

Garagedeurtjes afkrabben...

... en oplappen

Niet dat ik niet lekker zit te vissen, een dag buiten telt voor twee, maar er ontbreekt wat. In elk geval wel tijd om weer eens wat mooie beelden te schieten. Waarbij gelijk kon worden vastgesteld dat ook de nieuwe koning bevalt. Moet nog wel eens dat miniJapannertje weten uit te schakelen, die wil nog veel te graag 'automatisch' de bemoeial uithangen, resulterend in tegenvallend beeld. In potentie is ook de nieuwe koning een aanwinst (Samsung A3-2017). Maar dat gevoel van geen grip hebben op de situatie met vissen heb ik eigenlijk het hele jaar al. Slechts met brasemvissen dit vroege voorjaar zat ik "in" de materie. Voor de rest lijkt het op achter de feiten aan lopen, of het nou het zeelten, het karpervissen, of nu het snoeken is.

Mooi uitzicht

Eerste uurtjes normaliter het meest productief

Wanhoopspoging, onverstandig

Toch een mooie dagvangst zo

En dat geldt voor deze ook

Daarnaast moet het sociale element in het leven gevoed worden, dus ook tijdens primetimemaanden geef ik zonder enige wroeging potentiële visweekenden op om samen te zijn, en daarmee te bouwen aan wat nog belangrijker is dan een vis vangen. Regelmatig zakken we daarom af naar de Kempen/ Baarle. Om lekker uit te waaien op de fiets of te wandelen in de bossen, zeker nu met die prachtige herfst. Vissen is daar dan helemaal bijzaak, want geen behoorlijk water in de buurt te vinden om te verkennen. Wat dat betreft zijn wij in Olland spekkoper, en we weten het niet... "Struikel" ik opeens tijdens een wandeling over een lullig plaatselijk kanaaltje, slechts vijf minuten rijden van de plek waar wij regelmatig bivakkeren. Het heeft even nodig voor ik tot mij laat doordringen waar ik hier ben. Op heilige grond! Namelijk "Het Kempisch". Geen idee welk sasdeel, wat doet het er toe, maar alles in mij schreeuwde "nachtje maken". Ruimte zat. De karpervisser in mij roerde zich!
Wat gebeurd hier eigenlijk nog heden ten dage? Zit er nog vis, of is er nog uberhaupt een Kempische scene, zoals die van weleer? Ik moet denken aan illustere vissers als LdB, de broers van Hoven, Alijn, Achiel Stevens, Ronny (nee, niet die van de hedendaagse gelijknamige rig), maar ook veel mindere goden van Belgische en Nederlandse snit. Hier is geschiedenis geschreven. Weekendoorlog met de gendarmerie. En met elkaar. Al heb ik het idee dat het allemaal over was toen je overal op de openbare wateren in bezit van de Belgische staat 's nachts aan de bak mocht. Wellicht in combi met verdwijnen van de grote karpers. In elk geval hoor ik er nooit meer over. Zou het nu een rustiger water zijn waar ik mijn ding kan doen zonder rekening te hoeven houden met anderen, die veel meer tijd hebben, lokaal wonen en/of een onbeperkt aassponsorcontract hebben lopen? Indertijd peinsde ik er niet over hier te willen vissen, net als niet op Raduta, de Der of St. Cassiën.

Een van de dingen die mij van destijds is bijgebleven, naast het weergaloze hoofdstuk van LdB genaamd Zwarte Zondag in zijn onnavolgbare boek De Dunne Lijn (gooi de rest maar weg, dit is het enige dat er toe doet. Dat vond ik destijds al, en nu nog veel meer), is het verhaal van Frank van Geffen (ex-KSN-er) die er in 1 jaar 102 nachten gevist zou hebben (waarschijnlijk alleen de K-dagen verplicht thuis?), waarmee je uitkomt op twee keer per week en er in die periode slechts 2 karpers gevangen zou hebben? Waarvan er 1 bij weten op een van de eerste Dé Karperwerelds prijkt. Dat vond ik toen ongehoord, onverantwoordelijk zelfs, zo je leven 'vergooien'. Maar ach, alles is relatief nietwaar... en tegenwoordig, zijn we 20 jaar verder, heel normaal op heel veel circuitwateren. Op ons Grote Brasemswater zitten vissers die in een heel seizoen ook maar twee of drie karpers vangen en daar niet mee zitten... maar dat terzijde. Laat niet onverlet dat ik nu bijzondere vibraties kreeg. My heart skipped a beat.

Echt waar, het "Kempisch"!"Het ziet er uit als het eerste beste knollenkanaaltje". Schijn bedriegt nog steeds?