Extremen

Het is niemand ontgaan, het weer in februari was extreem, en daarmee bedoe ik de fluctuatie ervan. Begin week 6 lag Nederland plat vanwege de sneeuw, en konden we het weekend erop al schaatsen op veel plekken. Zelf ging ik er vanuit dat er even niet gevist (lees: op karper) zou worden, en had ik me daar op ingesteld. Amper een week later stijgt de temperatuur heel snel en kan ik al weer vissen. In de polder 's ochtends aangekomen is er op een van de plaatselijke vijvertjes nog maar een heel klein gaatje ijsvrij, toevallig net het diepe deel. Daar voer ik. Als ik een paar uur later terugkom is het hele putje al vrij van ijs. En dan niet alleen, de vis is los. Goed los.

Niet dat ik niet gevist heb tijdens de mini-ijstijd, maar het was meer voor de vorm. Om buiten te zijn, het mee te maken en eventueel een vis in de sneeuw vast te houden. Het was me niet gegund. Zowel de snoek (laatste poging) als de baars (eerste poging) lieten verstek gaan. 

De eerste voorspellingen... en óf die uitkwamen! En hou het gemiddelde in de gaten bij de drie TV foto's

Den Haag lag plat, en dat was nog maar aan de altijd wat 'warmere' kust. Hier de President Kennedy laan vlak bij het Catshuis. Zal Mark lastig fietsen hebben gevonden...

Onverwacht ijsvrij, dus mijn kans pakken, alleen al het er zijn was super.

Rob is een man die voor alles in is, en ook dus baarsvissen met minipluggen in the middle of somewhere, zelfs als de temperatuur de hele dag flink onder nul blijft.

Of we wat te eten hadden?

Bekende en gekende baarsstekken, met helaas heel erg troebel water. Taaie visserij zo.

En jawel, ook nog geschaatst, maar dat is dan al direct voor het laatst, er komt een warmtegolf aan?

Paar dagen later alweer, kan mijn ogen niet geloven

IJs alleen nog maar aan de randen, en hier kon je twee dagen geleden nog schaatsen

En het kan nog gekker, en het komt allemaal uit. Ik veeg alles aan de kant, vissen!

 

Met deze omstandigheden ga je natuurlijk niet vissen op plekken waar maar een paar vissen zwemmen, ik kies voor goed bezet water, waarvan ik ook nog eens op de vierkante meter weet waar ze liggen. Voeren met een spod, de kleinste versie. Bamboe prikker erbij voor het exacte. Per stek 1 of 2 van die spods en een paar uur laten inweken. Kassa! Diverse dagen van diverse vissen, niks moeilijks aan. Kan nu ook mooi met twee penhengels vissen, als experiment; eentje met een dobber plus een bijna staande haak (voor het lift-effect) met mais en worm en eentje met een dobber, dan een voerveertje en een kort onderlijntje met hair en wafter, voor het boltrig-effect. Wil zien welk systeem beter is. Daar kan ik nu alvast over kwijt dat er nog niks over te zeggen is, beide systemen leveren evenredig vis op. Waarbij op te merken valt dat met de gewone pen vissen toch weer zorgt voor zo nu en dan misslaan (op lijnzwemmers, grrr, 6 x in een ochtend) en dat met de boltrig-pen elke beet raak is. De pen gaat simpelweg onder, en hij zit er aan. Wel zo prettig, maar leuk vissen is het zo niet. De charme verdwijnt, dus ik voorspel dat zodra ik weet wanneer ik het in moet zetten, ik er in algemene zin weer mee stop. Het is hooguit zeker en efficient, maar daarvoor ga ik niet pennen... al wil ik tegelijkertijd wel de vis vangen die in geïnteresseerd heb gekregen in mijn voer... en niet al verjagen als hij of zij mijn lijn meeneemt (en ja, ook bij lange overdiepte). Lastige dilemma's. En wie verwacht dat de vis net als bij loodvissen via een schrikreactie direct met veel geweld wegvlucht van de plek des onheils vergist zich, de pen gaat rustig onder alsof er geen zelfhakend gewicht tussen zit. 

 

Zo dus

 

Mooi he, en ze zwemmen in mijn regio inmiddels overal wel, alle zichzelf serieus nemende HSV's hebben het inmiddels wel begrepen. Op een enkele na, je zal maar in regio Rijnmond wonen... Houdt moed makkers, er is altijd nog een ALV.

En het voelt ook direct als lente, onthaalt met een warm welkom

Vlak na elkaar

Bij eerste licht

En laatste licht

Ik vang diverse vissen met extreme aalscholver wonden, die niet sluiten in de winter door de kou van het water en het stilstaan van helingsprocessen. Wonden waar van alles aan ellende naar binnen kan.. zodra de temperatuur stijgt loopt zo'n vis een behoorlijk risico.

Had me voorgenomen meer beeld te plaatsen en minder tekst, en dat bevalt goed, minder werk ook:-).

Kill your darlings...

IJspret staat ons de komende tijd te wachten, dus niet vissen... heb nu al slapeloze nachten van wat dat met de vispopulaties in onze polders gaat doen. Winter 2011/12 deed heel veel polders de das om, massale sterftes, en wat er nog over was kreeg zijn congé in aansluitende winter 12/13... De polders waren meer dan leeg*, en vanaf dat moment ben ik weer begonnen alles op te bouwen. Gelukkig kon dat binnen de vereniging, ruimte en visie. Op de dag van heden kan ik zeggen dat als we geen sterftes krijgen er een rooskleurige toekomst is voor het poldervissen, met een optimum-situatie als nooit tevoren. Prachtige bestanden, bestaande uit schubs en spiegels, van diverse origine, met een mooie grootte-opbouw in de populatie. En die hoeven alleen nog maar met onderhoudsuitzettingen gevoed te worden, om het zo te houden. Maar als het ijs te lang blijft liggen, er na dichtvriezen sneeuw op valt en er schaatsers hun rondjes komen draaien zal het wederom voor veel polderpopulaties einde oefening zijn. Weet niet of ik dan weer de moed heb overnieuw te beginnen met opbouwen... Kost veel tijd, energie en (verenigings)geld.

*dat er hele populaties verdwenen waren kon ikzelf in twee polders goed merken na winter 2013. Tot die tijd kon ik als bijvangst (want op grassers aan het hengelen😇) met zeer grote regelmaat mooie verwilderde schubs en uitgezette edelschubs vangen (70/30).  Na die tijd NIET EENTJE meer, niks. Heb het onlangs nog nagekeken voor het feitelijk maken van een aanvankelijk gevoel. En dat gold niet alleen voor mij, maar ik zag hetzelfde bij anderen die daar kwamen en die met mij hun vangsten deelden. 

Dus een eventuele treurnis is wellicht on hand. En dat stel ik als realist. En omdat ik daar even allemaal geen zin in heb, heb ik die medaille even gekeerd, we gaan naar wat veel luchtigers, onder het motto niet gevist, toch wat te melden. Sinds ik digitaal fotografeer is archiveren veel makkelijker dan destijds analoog met dia's in bakken van 100. Heb dus sinds 2007 (het jaar dat ik een digitale professionele camera overhad en die in mijn vistas stopte) een schaduwarchief van een bijzonder onderwerp aangelegd; de mislukte tropheeshots. Dacht daar in voorjaar 2015 al eens wat mee te doen, dus fabriceerde ik een artikel voor Dé Karper, het huisblad van de KSN, toen de S nog voor studie stond*. Gaandeweg het schrijven werd die tekst steeds scherper en kritischer, had het dan ook helemaal gehad met de mannetjesmakerij in de wereld van de karpervisser, en dat moest er uit. Het artikel bleek het cadeaupapier voor een veel dieper onderwerp, dat wat me dwarszat. Overigens behoort dat schrijfsel overigens nog steeds tot het beste (samen met de interviews) van wat ik ooit gewrocht heb, mijn mening. Was speciaal voor die doelgroep geschreven, als spiegel. Dat ga ik hier allemaal niet herhalen, slechts het deel dat relevant is voor het blooperen, want zo had ik dat soort beelden genoemd, heb ik hieronder overgenomen. Blooperen als titel moet je ook in de kontekst van die tijd lezen, met een vette knipoog naar het Luccen. 

En omdat al mijn visbloopers inmiddels dik de 600 stuks overschrijden, zal ik hieronder alleen de leukste tonen, maar omdat ze eigenlijk stuk voor stuk een verhaal vertellen, heb ik keuzes moeten maken, killing my darlings... 

 

 

 Hieronder het stukje tekst uit het artikel (Nr 91, maart 2015) dat ik relevant genoeg vond om te citeren.

 "Jawel, de bloopers. Ik verzamel ze al jaren, van mezelf en van mijn soms illustere vismaten. In een speciale map allemaal bij elkaar, in plaats van deze zo snel mogelijk weg te gooien zoals de meesten van ons waarschijnlijk doen. En nu is het dus tijd om een nieuw fenomeen aan de manvisfoto-rage toe te voegen."

"Over de techniek van het blooperen heb ik nog wel wat te melden; de meesten ontstaan ongewild bij het jezelf fotograferen. Waarmee ik direct bij de definitie van de blooper aankom; niet alleen spastische en ongecontroleerde bewegingen van de vis en daarmee ook vanger leveren bloopers op, maar ook alle andere zaken die misgaan, inclusief onbedoelde onscherpte of het zelfs totaal afwezig zijn van man of vis, of beiden, in het beeld. 

Maar soms mag jij een ander fotograferen, en dan kunnen er zaken 'gestuurd' gaan worden, dus wees dan alert en ga bij het minste of geringste verzet van de vis tot actie over. Direct afdrukken en rücksichtslos doorschieten, ongeacht wat je ziet. Zoveel mogelijk, de juweeltjes ontstaan zo vanzelf. Overigens, wees gepantserd tegen de steeds zichtbaar wordende irritatie van je vismaat, die wil wél graag een normale foto van zijn vangst, en hij begrijpt niets van jouw behoefte ook/ juist de bloopers vast te leggen. Maar die er tegelijkertijd ook niets aan kan veranderen omdat híj nou eenmaal met de vis in zijn handen zit en jíj met de camera. Hilarisch.

En maak er ook maar gelijk een gewoonte van zoveel mogelijk met je eigen camera te fotograferen, het is namelijk mijn ervaring dat je van de bloopers met andermans camera nooit meer iets terugziet... zelfs niet als je elkaar vrienden noemt." 

En de laatste alinea mag zeker ook niet ontbreken:

"Ik hoop dat de hier afgebeelde heren (waarvan sommigen in elk geval een serieuze poging hebben gedaan ook 'iets te worden' in de hengelsport, dat realiseer ik me) mij het ongevraagde plaatsen niet kwalijk nemen, daarmee wellicht onterecht denkend dat dit hun al dan niet zorgvuldig opgebouwde vooraanstaande positie in deze schaadt."

Tot zover het artikel. Veel kijkplezier. Laten we hopen dat ik jullie in het voorjaar weer mag verblijden met mooie polderkarpers, gevangen na de ijstijd. 

Voor het goeie begrip, eea staat wel door elkaar heen in de tijd, op datumvolgorde brengen veranderde niet zoveel aan de kracht van het visuele. 
 

John bleek mijn favorite blooper-vismaat door de jaren heen, ook wat waard

Ving ik eindelijk een 30-er op de pen, is dit het resultaat...

Karper kunnen twee kanten op slaan, rechtsom...

... en linksom

Arend zit er verhoudingsgewijs maar zelden tussen, ondanks de vele sessies en vangsten samen de laatste 6 jaar

Voor wie goed kijkt, het waarom van het blazen is nog in beeld

Soms gaat het in serie mis

Mijn all time favorite; iets voor een Hans Aarsman-spread in de Volkskrant met de vraag "wat gebeurde er de seconde hierna?" En daar dan een heel verhaal over.

Ik moest zo lachen dat ik niet eens meer mijn camera recht kon houden, en weer die John...

Grassers staan met stip op 1 als het om bloopers maken gaat...

 

Terug naar het heden; een paar dagen voor het dichtvroor nog de laatste polderschoonheid, echt schitterend, in de hoop dat hij of zij deze winter overleeft. En doorgroeit (van 4 naar 10 pond in 1 groeizomer) tot bijna hengelbrekend formaat...

*Naschrift: op het artikel in het KSN-blad kwam destijds geen enkele reactie, niks, nada, van niemand, niet positief en ook niet negatief. Terwijl ik toch nog goed met twee benen midden in die club stond, of dat zo voelde. Ik vond het zeer opmerkelijk. Waarmee ik wist dat het toch tijd was om aan mijn stutten te trekken, en dat artikel mijn onbedoelde zwanenzang werd. 

Nu, na bovenstaande blog ook geen enkele reactie, ook niet van diegenen die eigenlijk altijd wel reageren (prive). Zouden we dan niet met elkaar en (vooruit) ook om elkaar mogen lachten? Is onze hobby zo serieus? Zo sta ik er zelf niet in, althans dat hoop ik niet, want dan wordt het tijd voor wat anders. Hetgeen natuurlijk ook een grapje is.