Dubbele cijfers

Vandaag, zondag 6 februari zou ik me eindelijk eens kortstondig losmaken van dat inmiddels weer eeuwige karpervissen, het moest een dag op snoekbaars worden. Met Rob van de Voort, altijd in voor wat bijzonders. Al hadden we ook het wintervissen op grote blankvoorn al de revue laten passeren, trekt me ook wel erg. En op een grote rivier is dat geheel nieuw voor me. Rob heeft inmiddels al een bak van 44 cm gevangen. "Dat wil ik ook wel, zei hij heel opportuun!"

Maar nee, naast de wind die de hele week al aanwezig is gaat het vandaag ook nog eens regenen... en niet zo'n beetje ook, hoosbuien worden verwacht. Het resulteert in een app-moment met Rob ruim vóór zonsopgang, waarbij we besluiten het maar weer uit te stellen. Niets is treuriger dan opbouwen in de zeikregen. Al gaat actieve snoekbaars en harde wind heel goed samen, is mijn ervaring. Het resulteert in een onverwachte pyama-ochtend met mijn ega, vindt zij helemaal niet erg, want ik ben zaterdags doorgaans al vroeg gevlogen. En zondags ook wat dat betreft. Als rond het middaguur de ergste buien geweest zijn waag ik het er toch op, zit teveel in een karperflow, moet er uit, zeker weten dat er te vangen is. Niet normaal, januari eindigde vet in de dubbele cijfers qua aantallen. Kan ze nu beter vangen dan in de zomer. Helen vraagt; "waarom zijn het allemaal kleintjes, je wilt toch altijd zo groot mogelijk?" Probeer haar uit te leggen dat in de winter elke karper er 1 is, en dat schoonheid ook wel flink meetelt. Weet niet of ik haar overtuigd heb... 

De dagen lengen al weer wat, dus heb aan een paar (na)middaguren wel genoeg. In de polder aangekomen heb ik toch even buiten de windwaard gerekend, die is toegenomen tot 8, en nu met een pen vissen is geen lolletje, ondanks dat het 8/9 graden is. Daarbij zie ik dat de gemalen overuren maken... Tom Poes verzin een list! Ik besluit naar een polder te gaan waar de stroming minder vat op heeft en waar ik ook nog in de luwte kan zitten. Wel een goed half uur stiefelen, inclusief 'volle bepakking', want met de auto is er niet bij te komen. Ook de reden dat ik het nog nooit eerder gedaan heb, ondanks op het to do-lijstje, maar nu zie ik nut en noodzaak samenkomen. 

Ik hoop een diepere zone aan te treffen, er is hier een inlaat van een ander watersysteem, wat in theorie voor een kuil kan hebben gezorgd, maar dat valt vies tegen. Het maakt niks uit. Toch heb ik er alle vertrouwen in, hier moet vis liggen. Vis van verder bij me vandaan, en nadat ik de hengel heb uitgegooid drop ik er nog wat minimaal voer bij met een spombje. Tijdens dat proces zie ik mijn hengeltop al krommen, en krommen en ... pats, lijn door langs een obstakel. Daar was ik te laat bij. En dat al na vijf minuten vissen. Zit flink te balen. Hou niet van verspelen. Amateur!
Omdat ik hier verder prima zit en geen zin in direct weer het hele pesteind terugstiefelen heb, blijf ik zitten, koppie in de zon. Vóél gewoon dat er hier een paar liggen. En na 20 minuten is het weer raak, nu ben ik voorbereid, sla aan, spring op, ren direct naar links en vergroot de hoek tot het obstakel. Resulterend in, uiteindelijk,  een prachtkarper! Blij. Hierna dan maar teruglopen? Nee ben je gek, als er twee liggen, dan liggen er meer, ik blijf. Uur later hetzelfde verhaal, deze bonkt meer, maar komt evenzo goed in het wachtende net. Twee vissen met een totaal verschillende bouw, en toch van dezelfde kweker (special carp), al denk ik niet uit hetzelfde jaar. Dat ik zeker weet dat het beiden special carp-spiegels zijn komt omdat we hier (in tegenstelling tot de andere grotere watersystemen) niks anders hebben uitgezet. 

Ben toch zo benieuwd tot hoe ver ze gaan groeien
(er staat geen kunnen, dat weet ik ook al, maar dat is ander water, deze vissen moeten het met hun polderhuis doen). 

Van deze variant had ik er al eerder in de late zomer eentje, en ze blijven schitterend

Dubbele cijfers, niet alleen in al gevangen karpers dit "jaar" (we zijn goed vijf weken ver), maar ook in de luchttemperatuur. Niet normaal toch? Voor het derde jaar op rij een veel te zachte winter, resulterend in supergoeie karpervangsten. Als je ze nu niet kan vangen, kun je niet vissen. 

Ben op het moment van de blog in elkaar draaien ook de artikel voor GHV-GH magazine editie maart 2022 van Dave van der Valk (Haagse karperjongen) over Wintervissen aan het redigeren. Dave stelt precies hetzelfde als ik-zei-de-gek (hoezo syncronicity?); als je ze weet te vinden in de winter, en daarvoor gewoon je gezond verstand gebruiken én wat proberen, kun je ze als je ze kunt vinden makkelijk vangen, in korte tijd en meerdere vissen per keer. 

Gister nog was ik met Aaron weg; miste 's ochtends een aanbeet (dit keer met voerveren), doorstond samen met hem de stevige wind die na verloop van tijd toch wel "fris", zeg maar koud, aanvoelde, waardoor die ouwe baas terecht aftaaide richting warme kachel, mij de ruimte gevend solo naar een ver uiteinde van de beviste vaart te lopen, resulterend in drie aanbeten in korte tijd. En hoe verrassend, net als vandaag, in de laatste uren van de dag. En dat blijft zo tot en met maart. 

Een paar weken eerder was ik op deze stek ook met Aaron geweest - eens maar nooit weer voor hem, echt te ver, zag zijn martelgang en schaamde me hem meegenomen te hebben, maar ja, hij wilde per se een karper vangen - en toen had ik vier aanbeten gehad, waarvan ik er hem ook eentje gegund had (zie foto).  Alles kwam toen van 'links', en daar zat ik 😎. Aaron had helemaal geen beet, tegen mijn verwachting in. Dat vond ik dermate raar dat ik gister expres weer een hengel op stek gelegd heb, resulterend in de aanbeet van een schub. Zie je wel, was gewoon pech ouwe. 

Een dag eerder, drie aanbeten in het laatste uur

Waarvan deze schub uit de rechter zone kwam

Plaatje van Aaron, van een paar weken ervoor.
Aaron had wat moeite met poseren, was niet gewend een kleinere karper vast te houden😂. 

Vorig weekend was Corrie op weg richting Nederland, een gezellige naam voor een oerdegelijke storm. Helaas voor mij had ik een gezamenlijk weekend weg toegezegd, want ik had graag willen vissen in de aanloop van die storm. Dus toen ik hoorde dat Corrie een dag later langs zou komen razen langs de kust heb ik alles op alles gezet een halve dag vrij te maken, wetend dat er een plek was waar ik vorige winterstormen ook een knap pak met karper kon vangen. In een bos, best spooky, her en der hoorde je wel takken breken en hout vallen, echt een oergeluid, net als met je nagels over een schoolbord, wij reageren dan ook instinctief. Voor mij zonder verder risico, ben niet gek natuurlijk, de stek zelf was boomvrij. Dubbelrun al snel; of beter, de eerste, die me alle hoeken van het water het water had laten zien lag net in het net bij te komen voor het fotomomentje, moest daarna kortstondig haar tijdelijk 'huis' delen met een vrindje. Vanwege de beperkte tijd moest ik het hiermee doen, niet erg, de buit was ruimschoots binnen. En... beide vissen waren nieuw voor me, feestje, want de fans weten inmiddels, ik hou niet van dubbelaars... 

Sterk, niet normaal! Was blij dat het plasje eindig was, anders was 'ie gewoon doorgezwommen. 

Nieuwe (lees; nog niet eerder gevangen), oudere, schub. Beetje mager ding, atypisch. 

Wat ik zo leuk aan die moderne spiegelbestanden vind is dat elke vis weer een verrassing is, absoluut geen eenheidsworst. Elke keer weer kijken en bekijken; "wat is het, welke variant?" Op en top genieten van elke vis. En dat ze gaan groeien is zeker, we leven in de juiste tijd, en over 5 jaar in de beste tijd. Zonder strenge ijsperiode dan...

Wordt wel keihard geconfronteerd met de gevolgen van Brexit. Een deel van de getoonde vissen is gevangen met grote methodvoerveren met 'statische' 2 lbs hengels. Ik gebruik die in combi met zachte 2 mm pellets. Die kwamen sinds 2018 bij Spotted Fin vandaan, een vooral in de UK vooraanstaand aasmerk. Arend Termorshuizen had de verkoop voor NL, vandaar dat ze via hem bij mij terecht gekomen waren.  Emmers van 2 Kg, ready to use, reuze handig en goed vangend. Geen enkele reden om dat te veranderen. Hoe handig e.e.a. was kom ik nu achter, nu de laatste emmer op is en er echt GEEN alternatief is. Niet qua plakken - begrijp niet hoe al die methodfeeder-jongens dat doen met methodpellets, bij mij plakt al die meuk toch echt te weinig, ongeacht lang of kort weken, heb al de nodige experimenten uitgevoerd - en ook niet qua  houdbaarheid. Je kunt alleen kleinere hoeveelheden aanmaken, want de boel bederft binnen de kortste keren wegens het vismeel. Ik heb de tijd niet om thuis van alles voor te bereiden elke keer. 

De aangehaalde Spotted Fin emmers zijn in Engeland gewoon te verkrijgen, maar er is geen winkelier die zelfstandig nog naar het continent verstuurd... los van de extra kosten. Angling Direct UK heeft ze wel in haar assortiment, en verstuurd tegen de stroom in en tegen een gering meerbedrag wel zaken naar het continent, maar geen aas en andere goederen waar "eten" in zit. En Angling NL heeft het niet in haar assortiment (om die reden)... Heb nu van diverse Engelse aanbieders methodpellets uitgeprobeerd... allemaal 'ruk' in vergelijk met wat ik had. Overigens, ook dat is Engelse etenswaar... hoe komt dat dan hier? Hebben sommigen hun zaakjes wel goed geregeld inmiddels? Frusterend! 
Ik zou op los voer kunnen overstappen, grof methodvoer, maar dat komt me te snel los, al kan ik dat wel weer binden, maar ook dan is het gedoe. Geef mij maar die ready pellets... Hoop dat er met de tijd een oplossing komt. Ik zoek het nu in veel langer weken dan de Youtube experts aangeven en flink wat water (en attractors, wat dacht je) bijgevoegd laten. De pellets zuigen zich helemaal vol en dan plakken nóg steeds maar matig. Dus die plakkerigheid vergroot ik door toevoeging van Sucre de Cannes (rietsuikersiroop). Het moet maar for the time being. 

Piepjong...

... en al wat meer belegen

Stokoud...

... en nog lekker fris

En nu het woord Brexit toch gevallen is, maak ik even een sprongetje naar de Engelse "sponsor". De echte "ondersteuning", ik zet het maar tussen aanhalingstekens, want wat stelt het voor, is officieel al een jaar of wat gestopt, maar we hebben nog steeds een warm en goed onderhouden contact. Wat resulteert in het toesturen van nieuwe zaken, of het aanvullen van oude zaken die vast onderdeel van de uitrusting geworden zijn. Door Brexit slechts dat wat in een envelop past helaas, en ook dat is geen garantie; wacht nu al vier weken op een envelop met wat feeders en wat haakjes die om reden X vastgehouden worden bij customs... officieel mogen ze het maar 30 dagen vasthouden, maar ik zie er van komen dat ik het voorlopig nog niet heb... 

Als tegenprestatie lever ik regelmatig content aan voor de website of andere media-uitingen. En zo heeft het kunnen voorkomen dat ik op dezelfde pagina terechtgekomen ben als "Tel", een van de weinige bekende vissers die nog op mijn totale bewondering kan rekenen. Voor de rest heb ik respect, maar bewondering, dat is toch een klasse apart. 

"Hy Tel, how are you doing mate? He're is Duch Hans, wanna cuppa?"

En zo kom je dan alsnog op Insta terecht... nou vooruit dan maar😂

Multi-sensorische stimuli

Onlangs kwam ik in Kampioen (clubblad ANWB-leden) nummer 1, januari 2022 een interessant interview tegen met professor Erik Scherder, hoogleraar neuropsychologie en bewegingswetenschappen die betoogde dat we meer moeten bewegen, met name echt wandelen. "Nou en", zeg je wellicht, "wist ik al, doe ik al voldoende". Geloof ik zomaar, maar deze meneer koppelt dat aan de volgende these en die komt verdraaid dicht in de buurt van wat ik als visser vrijwel elke sessie ervaar. En jij waarschijnlijk ook. Met andere woorden, we zijn zonder het al teveel te beseffen meer dan goed bezig. Chapeau voor ons. 

Ik zal hem citeren: 
"Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wandelen in de natuur meer positieve effecten heeft dan wandelen in de stad. Dit komt doordat je in de natuur allerlei 'mult-sensorische stimuli' tegenkomt: prikkels die verschillende zintuigen (tegelijkertijd, dat was 'ie vergeten; HM) stimuleren. Denk aan takken waar je overheen moet stappen, de geur van natte bladeren, die wind die door je haren gaat, vogels die je hoort kwetteren. Als je vervolgens je telefoon ook nog even uitzet en je brein even 'rust' geeft, wordt het zogenaamde Default Mode Netwerk (DMN) actief. In deze modus is je prefrontale cortex wel actief, doordat je aan het wandelen bent, maar er is geen actieve cognitieve belasting (cognitie is het vermogen kennis op te nemen en te verwerken). Noem het maar ontspannen raken. Het activeren van het DMN leidt tot het ontstaan van nieuwe ideeën, oplossingen en creativiteit".

Ik herkende daar heel veel in. Geen wonder dat na een vissessie de wereld er doorgaans een stuk beter uitziet, en als ik wat gevangen heb al helemaal:-). Ondanks dat het jaar net pas begonnen is, ben ik dus al een paar keer prettig gestimuleerd. Zonder gekheid, zo bekeken kun je iedereen sans gêne een hobby als vissen aanraden. 

Een heleboel van mijn stimuli tegelijkertijd geprikkeld. Resultaat: heppie de peppie!

Vorig jaar (2020) ben ik blijven steken op 97 karpers, letterlijk blijven steken. Er overkwam mij wat persoonlijke malheur halverwege december dat maakte dat ik geen auto kon en mocht rijden, dus was ik niet in staat er nog wat eindejaarsessies aan vast te plakken, ondanks de daarvoor speciaal gegenereerde vrije tijd in de laatste week, om aan de 100 karpers te geraken. Bijzonder frustrerend, want het weer was subliem, een nieuw warmterecord in december. Ik weet zeker dat er het nodige te vangen was her en der. Het zei zo, wat niet kon, kon niet. Heb mijn tijd moeten beiden. 

Gelukkig had ik een (haast)klus wel nèt op tijd afgerond, het schrijven van een artikel voor Karperwereld, in woord en beeld. Goed beschouwd had ik daar maar twee avonden voor, en het lukte! Leuk werk, en toch weer anders dan een blog, je schrijft voor een specifieke doelgroep, er moet wel wat zinnigs staan. Als hoofdredacteur Arnout Terlouw onlangs na publicatie als laatste in de onderlinge appwisseling opmerkt dat hij het artikel als verrijking van het blad ervaart, weet ik dat het goed geland is. En voor mij weer een leuke ervaring. 

Karperwereld jan 2022

Door het even verplicht niet actief met vissen zelf bezig kunnen zijn had ik extra aandacht voor een ander aspect van de hobby, het materiaal. In dit geval een te vervullen verlangen, de aanschaf van een zware penhengel, om heel specifiek te zijn een CJW Heavy 390 penhengel. Probeer er al een goed jaar aan te komen, en vis telkens achter het net, telkens net te laat (of véél te duur). Die hengels zijn zo weg, binnen 24 uur, en vrijwel ongeacht de prijs. We hebben het hier over marktplaatsadvertenties. 

Dit keer echter was ik de eerstbiedende, zag 'm letterlijk verschijnen tijdens zoeken, en kon ik gelijk goed inzetten wetend wat de gemiddelde marktwaarde deze dagen is; het resultaat, een magnifieke stok erbij. Hij werd me dan ook wel behoorlijk gegund door de verkoper, die had 'm achteraf wel voor meer kunnen slijten, maar wilde dat hij naar een liefhebber (lees: gebruiker) zou gaan in plaats van speculant (lees: verzamelaar). Wel de zoveelste penhengel, en zeker niet eentje die ik dagelijks zal inzetten, maar ik ervoer een behoorlijk gat tussen mijn "2lbs" Tackle 2000 en de CJW X Heavy. Daar kun je je schouders over ophalen, maar omdat deze hengels steeds moeilijker tegen een normale prijs te krijgen zullen zijn en voor meer dan 50% dadelijk vast zullen zitten in verzamelingen dacht ik dit jaar "nu of nooit meer". 

Dat 'gat' ben ik gaan ervaren omdat in de polders de uitzetvissen serieus aan het groeien zijn en je met een normale stok steeds vaker te weinig power hebt om de vissen te mannen, en ik verwacht dat dit steeds erger gaat worden. Ik had en heb een antwoord daarop nodig, en al helemaal in de toekomst. Waarvan akte. 

My precious II

Maar ja, een penhengel zonder molen is niks, dus na aanschaf diende zich het volgende probleem aan, welke molen moest daarop? Toch geen moderne, de stok is uit '91. Je moet weten dat elke hengel bij mij zijn eigen molen heeft, en niet alleen de penhengels, alles; eenmaal erop, zelden of nooit er meer af. En allemaal in eigen hoezen. Zo grijp ik nooit mis en is voorbereiden niet tijdrovend, een aspect dat anders tegen je werkt als je veel wisselt van vissoorten en methodieken. 

Heb in 1995 bij Co Sielhorst twee driedelige penhengels laten bouwen, een 'lichte' en een 'zware'. Die zware is de 2 lbs Tackle 2000 van Sportex carbon kevlar, met drie verschillende vermogens in ieder van de delen, heel gepuzzel indertijd. Door het vele drillen inmiddels wel iets zachter, vandaar dat deze in de alinea hierboven tussen aanhalingstekens staat. Die hengel heb ik vanaf dag 1 gebruikt met een Penn molen, een 5500 SS, met zo'n licht grafieten huis en bredere spoel. Ondanks het gebruik van grafiet heb ik die molen altijd als iets te zwaar ervaren, al moet ik zeggen dat dat na 26 jaar inzet nauwelijks nog een punt is, dat koppel heeft me zoooooveel prachtige karpers opgeleverd. Maar nu was daar opeens dé stok die vroeg om deze molen, de Heavy. Dus dat (luxe)probleem opgelost, en ik moet zeggen, een uitgebalanceerde (letterlijk) combi. Het afhalen en opschroeven van deze molen van de ene naar de andere hengel heb ik als een bijzonder ritueel ervaren, ben dan ook erg gehecht aan mijn spullen; wat overigens iets heel anders is dan materialistisch ingesteld, het tegenovergestelde zelfs. 

Maar je voelt 'm wellicht  al, nu had ik een ander probleempje op te lossen. Er ontbrak nu een molen op mijn 'dagelijkse' penhengel... Goede raad was duur. Een Shakespeare, zoals door vrind Fresje aangeraden? Neuh, mij teveel een verzamelaars-oplossing. Want de goeie zijn onbetaalbaar, in die zin dat mede door het verzamelen de verhouding prijs/ kwaliteit behoorlijk scheef geworden is. Een nieuwe Penn? Goed idee, heb al een Sargus, en die nieuwere versies zijn zeker zo goed. Maar die vond ik niet klassiek genoeg (wat een gemekker eigenlijk...). Dan maar proberen de kleinere zuster van de al die jaren ingezette 5500 SS te pakken te krijgen, de 4400 SS. Probleempje, ook al jaren niet meer gemaakt... Heb heel even een "gezocht Penn-molen 450 oid" advertentietje op MP gehad en dan komen er wel diverse reacties, maar niet de juiste, want wat heb ik aan de mededeling dat iemand ergens in het land ze wel heeft, maar er geen afstand van wil doen (natuurlijk weer zo'n verzamelaar...), tot ik op een x-moment een aha-erlebnis krijg. De 5500 SS heb ik indertijd bij Albatros gekocht, een viswinkel in de haven van Scheveningen, waar ik al sinds mijn jeugd kom. Die winkelier stond ook altijd op de Visma in Rotterdam en daar heb ik de molen indertijd in een opwelling gekocht, uiteraard met Vismakorting😜. 

Deze winkelier had altijd al Penn molens in zijn winkel liggen, dat zal zeker met het zeevissen (hun specialisatie, en ook niet zo gek in een haven vol "opstappers") te maken hebben gehad. Tussen 2004 en 2011 heb ik er letterlijk vlak om de hoek gewoond en kwam ik er nog wel eens. Van die periode kon ik me nu opeens, eureka, herinneren dat ik er twee Penn molens van het juiste formaat had zien hangen, zomaar opeens in mijn hoofd. Dat is dus wel even dik 10 jaar geleden😎. Gezien de gemiddelde clientèle ter plekke, mijn ongenuanceerde inschatting, zou het zomaar zo kunnen zijn dat er nog wel een als onversneden winkeldochter van zou kunnen hangen, iets vertelde me dat ik een kans maakte. Dus ik ben er onlangs naar toe gegaan en toen inderdaad bleek dat er nog 1tje was, de laatste, was ik geenszins verbaasd, die molen had gewoon op mij gewacht, en al helemaal toen ik het datumstempeltje in de doos zag, zie foto. Die 550 en 450 hebben samen in 1 zending gezeten 26 jaar geleden, zeker weten. Syncronicity. En ik kreeg 'm ook nog voor een winkeldochterprijsje mee, bedankt Jan! 

Bizar toch, met de kennis van het heden? 

Er daar lig je dan, te shinen, na 26 jaar opgesloten te zijn in een doos...

Het jaar is qua vissen en vangen lekker van start gegaan, eigenlijk heb ik de draad weer kunnen oppakken waar ik 'm had achtergelaten. Niks ingewikkelds, gewoon lekker vissen in de vele polders zolang Koning Winter nog afwezig is. Over 6 weken start de meteorologische lente al weer. Ik krijg zowaar nog haast ook, heb nog zoveel winterwensen. 

Zowel met de pen al lekker gerommeld als een paar keer statisch met voerveren aan de gang geweest, het draait, nog meer dan in andere jaargetijden, om de kennis waar de vis ligt. En dan vang je ze snel. Zo snel zelfs dat het kinderspel lijkt. Maar je mag niet vergeten dat hier jaren van investeren aan ten grondslag liggen, dat er níet gevangen werd, en er moest worden afgevinkt "hier ook al niet" en gepuzzeld waar dan wel? En elkaar tippen helpt de zaak ook behoorlijk vooruit. Hoe toevallig ook weer dat medeblogger Andries (hiernaast rechts op te zoeken in de lijst met blogfavo's) er in zijn laatste blog (Mijn demonen) ook aandacht voor heeft. Zal m verder niet het gras voor zijn voeten wegmaaien. Verplicht leesvoer! 

In deze periode ga ik nooit penvissen zonder 'voor'voeren, waarmee ik op dezelfde dag doel, een paar uur eerder. Waar ik normaliter 1 à 2 uur rust toegeef aan de stek, zodat de vis rustig kan gaan azen, heb ik er nu in de winter geen moeite mee die tijd te laten oplopen tot 4 à 5 uur. Het afvissen zelf gaat dan weer vrij snel, na een kwartier niks weet ik voldoende. Soms geef ik het een half uur max, bij een bepaald onderbuikgevoel. Zal nooit de hele dag op 1 stek zitten, zonde van de tijd. (Dat zie je wel eens, wat doen die lui daar dan?) Dat vergt dus diverse stekken op een dag, in verschillende waterstelsels, al valt dat tegelijkertijd ook wel weer mee, simpelweg omdat er weinig uren zonlicht zijn. Ben zomaar de hele dag op pad en heb dan toch maar 3 uur gevist. Moet me altijd weer dwingen heel weinig te voeren, liever drie maal 5 items dan in 1 keer 30. Echt een dingetje in deze periode, behalve als je zeker weet dat er verschillende vissen kunnen liggen, denk dat voedsel'nijd' en zien eten doet eten ook in de winter wel opgaan. Vraag het maar aan vijverbezitters. 

Inmiddels is de nieuwe molen ingewijd (onderste schub), en die deed het natuurlijk als ingeschat naar verwachting. Deze molen ga ik niet meer verslijten. De nieuwe CJW zal op een ander moment moeten wachten, alhoewel, wellicht aanstaand weekend al, een wat verder-weg-plannetje naar voren trekken. Ben ik aan de stok eigenlijk wel verplicht, gewoon om het ijs te breken. To be continued. 

Het jaar is van start! 

Vis met een eigen karakter, gelukkig zijn we niet op dit pad verder gegaan qua aanbod en daarmee uitzet

Wat staat ons te wachten als deze dames volgroeid zijn?

In elk geval dan spectaculaire drills!!! "Waar is mijn Heavy?" 

Voor deze had ik maar een uur, ínclusief voeren. Maar had maar een half uur nodig... Het kán dus snel. 

Jaarafsluiting

Vandaag een koude winterdag. Terugkijkend op 2021 zie ik een vruchtbaar visjaar, waarbij het me wederom gelukt is maximaal te vissen binnen de mogelijkheden van de dagelijkse verplichtingen en toch weer prachtige resultaten heb mogen boeken, nog los van al dat verplichte genieten dat we onszelf opleggen😋.

Niet veel zeelten, maar wat er wel op de mat kwam zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift zijn, met een voorgenomen komende reprise voor 2022.  Er zijn maar heeeeel weinig wateren waar échte 60-ers zwemmen, al doet 'internet' ons anders geloven, dus als je er eentje weet zeer zuinig op zijn. Het water van dit jaar bevat er in elk geval eentje, en die staat bovenaan de wishlist voor 2022!

En dat ik een keer niet het voorjaar 'verspilt' heb aan grote brasem voelt wel goed, maar ik geef toe, omdat die grote toch wel kwam, onbedoeld. En daar waar ik die ving zwemmen er meer, dus wellicht dat het nog een keer kan gebeuren, zomaar zonder alle moeite die het in voorbije jaren kostte.

Prachtige karpers, stuk voor stuk. Klein en groot, het maakt me niet heel veel uit. Soms ga ik voor de aantallen, soms voor het gewicht, zo blijft het leuk. Ik had me een paar zaken voorgenomen; in elk geval elke maand een karper, dat streven is ruimschoots gehaald. Met dubbele cijfers in bijna alle koude maanden, moet niet gekker worden. De karpertrein bleef doordenderen. Zoals ik het zie kan dat nog in lengte van jaren doorgaan. De karperbestanden zijn nog nooit zo goed en interessant geweest, waar je ook kijkt. 

Ook het vissen in mijn eigen stad heeft een behoorlijke uplift gekregen, heb het al diverse malen aangehaald. Wat in 2020 al begonnen was te lopen, ging als verwacht in 2021 door. In die zin wel voorspelbaar, maar dan nog moet je er het nodige voor doen voor ze in je netje liggen. Door de beperkte afstand was regelmatig voorvoeren op te brengen en dat bleek uiteraard zinvol. Voor mij jammer is dat het deel waar ik mijn tijd in wilde steken vanaf juli aardig visloos werd door stortbuien en daaropvolgende riooloverstorten en dat die situatie niet werd gecorrigeerd in het najaar, de vis bleef weg, mij zo wel de tijd gevende de polderkarpers te blijven belagen (zie vorige blog). En dat was behoorlijk succesvol.

Als je al een tijdje meeloopt in 'het wereldje' kan het voorkomen dat je al eens een water stevig bevist hebt, maar dat dat om redenen weer uit beeld verdwenen is. Dat komt zelfs regelmatig voor. Zo heb ik dit jaar de mogelijkheid gekregen weer aan een systeem te mogen ruiken (met drie vruchtbare sessies) waar ik 20 jaar geleden vaak te vinden was. Had er een eigen roeiboot liggen, zonder dat was je er kansloos. Via via (waarvoor 1000x dank) kreeg ik weer toegang tot het gebied. In 2022 wil ik er los gaan. Het zou zomaar zo kunnen zijn dat er dan eindelijk eens (en nee, dat is geen doel, maar ik haal er ook niet mijn neus voor op) een Nederlandse 40-er op de mat komt te liggen. Op mijn eigen manier in dat geval. Heb weet van tientallen 40-ers, ja zo goed hebben we het inmiddels in ons kikkerlandje, en voldoende vissen op acceptabele rijafstand, maar het heeft me nog nooit getrokken daar speciaal op te vissen. Al ligt dat zeer zeker mede ook aan de plekken waar ze zwemmen. Eigenlijk gek als je bedenkt dat ik voor andere vissoorten als zeelt, brasem, graskarper en niet te vergeten snoek wel die moeite zou willen doen, en al gedaan heb, tot over de landsgrenzen toe. En karper toch mijn grote liefde is... Een mens zit raar in elkaar.

In de aanloop naar 2021 had ik nog grote plannen voor Frankrijk, maar het corona-voorjaar gooide roet in dat eten. Dus werd het Duitsland, 3 x zelfs. Naast de al eens beschreven sessie vlak voor de zomerse ongekende overstromingen nog een keer eind oktober én begin december naar niemandsland in het noordoosten. Letterlijk, zag laatst een kaart met lichtvervuiling van Europa waar goed op te zien was dat met name Nederland en België gekenmerkt worden door overal licht, maar dat er ook nog zwarte gebieden zijn, zonder licht (lees; behoorlijk onbewoond). Een der meest zwarten was noordoost Duitsland, en inderdaad, het land is daar nog leeg, de tijd staat er nog steeds stil, en de natuur is groots en overweldigend; zeearend, kraanvogels, zwarte specht, visarend, ik heb ze allemaal zien vliegen. En het vissen? Kan niet wachten tot 2022, er staan vier sessies gepland. Op acht vissen waren de twee kleinsten 25 plus pond, en daarmee de grootsten 30 plus, dus dat houden we inmiddels aan als gemiddelde. Kan niet anders dat er wat uitschieters tussen zitten. Zou het dan eindelijk weer eens gaan gebeuren?

Rest mij niks anders iedereen een vooral gezond, maar ook vruchtbaar nieuw visseizoen te wensen! 

Hieronder nog een aantal karpers die het niet 'gehaald' hebben in eerdere blogs afgelopen jaar, maar die zeker wel het bekijken, en jawel genieten - daar is 'ie weer😃 - waard zijn. 

In volgorde van vangen. Had ook kunnen kiezen voor de nodige stemmige sfeerbeelden, al dan niet in detail, maar heb het vermoeden dat we allemaal toch liever een vis zien, natuurliefhebber of niet.

Als de laatste van dit jaar deze klap op de figuurlijke vuurpijl

PolderParels

Onder invloed van vismaten met kennis van zaken ben ik dit najaar wat steviger blijven doorvissen in de vele polders die het Groene Hart rijk is. Voorgaande jaren zag je al in september een kentering van visactiviteit en vangsten en was dat voor mij daarmee het startsein om te stoppen op de veelal ondiepe wateren, en werd het automatisch de tijd voor snoek. 

Dit jaar heb ik tijdens en na die kentering doorgezet en zie, de vangsten vielen inderdaad even weg, maar kwamen  (na acclimatisatie?) gewoon weer op peil. Diverse dagen met twee vissen in twee verschillende watersystemen heb ik inmiddels achter de rug. En wat zijn ze mooi! Er valt steeds beter te zien wat de toekomst gaat brengen. Een grote diversiteit aan varianten en soorten. Stuk beter dan pak weg 20 jaar terug toen er voornamelijk slankere schubs te vangen waren.

Doorgaans vis ik nog steeds met de pen, maar een klein experiment onlangs heeft me toch weer aan het denken gezet of dit altijd de meest efficiënte methode is? (Ja ik weet het, wel de leukste.)

Soms vis ik in een watersysteem van een particulier, zonder dat er verder visrechten aan derden zijn verstrekt zoals hengelsportverenigingen. Die particulier mag daarmee als visrechthebbende bepalen met hoeveel hengels je mag vissen. M.a.w. het staat me vrij. In mijn geval is dat altijd met 1 of twee hengels, maar in het kader van dit experiment besloot ik met drie hengels te vissen. Links en rechts ieder een hengel met een statisch (voerveer-)systeem. In het midden, op mijn zitplek een penhengel. De statische hengels ieder op 40 meter afstand. Alle drie de plekken hetzelfde aangevoerd. En de vis is in deze zone min of meer hetzelfde verspreid, soms zwemmen ze wat meer 'rechts en soms 'links'. Maar in theorie krijg je vissend met de pen gaandeweg de dag op alle plekken wel een aanbeet, of in elk geval leven. Ik sluip daar als een indiaan van stek naar stek. Na een vis gevangen te hebben hoef je niet te blijven zitten, hoe onbevist ook, ze zijn dan voor even verdwenen. Vandaar dit keer ook de twee statische hengels links en rechts, zo ben ik in staat om zonder verkassen te blijven vangen. Had even geen zin in dat verkassen. Meerdere vissen per stek kan dan simpelweg door de vis zo snel mogelijk van de plek af te trekken. Zo ook dit keer, als vanouds. Maar wat opviel, op de stek waar ik zelf zat met de penhengel geen enkel teken van leven. Niks, heel opvallend. Ondanks dat ik alles heel voorzichtig deed ter plekke, wegblijvend bij de kant, laag zitten, niet stampen. Toch weet ik zeker dat mijn voortdurende aanwezigheid en activiteit - moest toch zo nu en dan een hengel pakken, vis drillen en de hengel weer terugleggen etc - er voor gezorgd heeft dat de drukte ter plekke maakte dat er geen vis in mijn buurt kwam... voor mij toch een eye-opener. Besloot de volgende keer aan de overkant voeren, dat is met een pen net aan te vissen als het niet stroomt, en wellicht dat dit net het verschil zou maken? 

 

En die volgende keer kwam al snel, zo gezegd zo gedaan, hengel links, hengel rechts, hengel overkant. Laat dat nou de enige zijn die op de hele dag teken van leven geeft. Aan mijn eigen kant helemaal niks. Dus... wat hebben we hiervan geleerd? Eigenlijk ook niks... behalve dat het vissen is, en gelukkig maar. Niks vervelender dan voorspelbaarheid. 

 

Van nazomer...

 

... naar late herfst, je ziet het jaargetijde vorderen

Ik appte een van mijn inner circle maten wat beelden van drie gevangen spiegels op de mat. Hij reageerde met; "Alle 3 SKP-tjes? Er ging bij mij een lichtje branden, dus vroeg hem dat te definiëren. Zijn definitie was: speciaal uitgezette spiegels, die bij vangst weer te herkennen zijn door vergelijking met een foto gemaakt bij uitzetten. Gelukkig, hij was er niet ingetrapt; dat alle uitgezette spiegels, dus ook die in de polders gelijk allemaal maar SKP-tjes waren. En daarmee kon ik hem gelijk antwoorden, nee dit waren geen SKP-tjes. Maar daarmee is het in 2005 wel allemaal begonnen!

In dat kader is er nog wel een primeur te melden. Het Haagse SKP is dit jaar daarmee 15 jaar oud. Tijd om dat eens te vieren, en mede omdat we in 2020 geen avond voor de aanmelders van die prachtige vissen in DH hebben kunnen geven door alle beperkende coronamaatregelen, borrelde er wat. Juri Froger, dikke vette steunpilaar van het Haags SKP (samen met Erik, zijn broer) vatte het idee op een eenmalig jubileummagazine te maken. Wat bescheiden begon is inmiddels na bijna een jaar uitgegroeid tot een serieus boekwerk van 100 pagina's, een collectors item naar ik vermoed. Meer dan prachtig vormgegeven door diezelfde Juri. Hieronder de cover als appetizer. Details in ons clubblad van december, als je GHV-GH lid bent en interesse hebt.

Dubbelslag, met bonus

Het schiet al weer aardig op, najaar 2021. Moet serieus schrappen in mijn plannen en behoeftes. Temeer daar er een serieuze trip (ook qua voorbereiding en de tijd die dat kost) naar Duitsland aan zit te komen. Ik stel mezelf de vraag: "Wat is prioriteit nummer een?" Strikt op gevoel zeg ik: "Nog een zeelt vangen in Bijna Frankrijk". Daar heb ik dit voorjaar zo van genoten! Temeer daar de verplichte Schein voor het Duitse avontuur ook nog gekocht moet worden en ik vanuit daar veel dichterbij die mogelijkheid zit. En alles beter dan vanuit DH die hele exercitie ondernemen, dat kost me naast zowat een tank inmiddels dure diesel ook bijna een volle werkdag. Dus liever als combinatie. En omdat ik vermoed dat dat zeeltvissen ter plekke er op of eronder is houd ik een plan B klaar in de vorm van een aantal uit de kluiten gewassen grassers op een water in de 

Gaandeweg het oppakken van de voorbereiding voor die gecombineerde zeelt/ graskarpertrip kom ik tot een echt plan: 0m 05.00 uur wegrijden; bij eerste licht voeren bij de grassers; daarna uitgebreid voeren voor de zeelt op een naburig water; dan terug naar het graskarperwater voor die ochtend en dat bevissen tot donker; daarna weer naar het zeeltwater en daar overnachten zodat ik bij allereerste licht (of beter nog als het nog donker is) weer vers voer kan brengen naar de stek; ter plekke maar bekijken of ik ze al vroeg aan het azen kan krijgen en aan de hand van die wetenschap bepalen wanneer ik de Schein ga halen. Bij terugkeer eventueel nog op zeelt of graskarper, afhankelijk van de resultaten, en zorgen dat ik voor 22.00 uur weer thuis zou zijn zodat ik mijn dame ook nog even zou spreken en zien...

Als ik het hierboven teruglees ziet het er uit als voornamelijk heel veel werk en gedoe, en dat was het ook, maar zeker niet tegen heug en meug omdat ik zo nodig moest, simpelweg omdat het plannetje, behoudens dat ik veel meer tijd nodig had van A naar B plus (her)installeren, qua vangen prima verliep.  Alleen al de reis ernaar toe kent zijn uitdagingen, dichte mist op het grootste deel van het traject zorgt voor de nodige vertraging. Desondanks kom ik vroeg genoeg aan. 

 

 

In alle vroegte eerst de grassers aanvoeren

 

Na het voorvoeren van de grassers waarbij ik er al een paar zie draaien, snel naar het zeeltwater. Dat ligt er schitterend bij, maar is nog steeds zo dichtgegroeid dat geen van beider voorjaarstekken te bevissen is. Tegenvaller. Ik moet dus van nul af aan opnieuw uitpeilen voordat ik voer breng. In een andere zone, die ook zijn eigen uitdaging gaat kennen als het om de viszooi brengen gaat, het is hier nogal onherbergzaam. Nog steeds geen probleem allemaal, hoort er allemaal bij, maar het zorgt voor oponthoud. Al met al is het niet de geplande 10.00 uur voor ik de hengels uit heb bij het graskarperwater, maar 11.30... ben dus het grootste deel van de ochtend kwijtgeraakt. Gelukkig maakt dat met graskarpers doorgaans weinig uit, die vreten, als ze er zin in hebben, ook overdag gewoon door. En al helemaal als het in het najaar zonnig is. Ik voer en vis strikt met partikels; duivenvoer, harde mais en wat tijgernoten. Op de hair uitgebalanceerde tijgers en maiskorrels, erg simpel. 

 

De zeelten hier ga ik na eventueel haken nooooit door het wier heen krijgen, dus dat wordt 'm niet vanuit deze hoek

 

Als ik me al zorgen maakte omdat de doorgaans productieve ochtend al weggesnoept is met voorvoeren, is dat toch binnen de kortste keren verdwenen. Al heel snel een run, als ik goed en wel zit. Grasser? Lijkt er wel op, de vis komt zonder al teveel problemen het hele eind mee en begint voor de (diepe) kant pas een partijtje worstelen. Had je gedacht, niks grasser, het blijkt een onvervalste schub, en ook nog eens eentje van voldoende ponden om de recent gezette "persoonlijke target" (20 vissen van meer dan 20 pond in 2021, want 10 meer dan 20 had ik al behaald in augustus) te starten. En... een der Laatsten der Mohicanen, want het gerucht gaat dat de karperpopulatie ten gronde zou zijn gegaan aan nieuwe uitzet. Dat kwam van betrouwbare bron. Met ander woorden, deze karper is vrij eenzaam, zal zich dan wel bij de grassers hebben aangesloten. Waarom ik dat denk? In de uren die volgen komen er ook nog eens twee mooie grassers op de kant. Naast een grote (oude) zeelt van 55 cm. Al met al heb ik het er maar druk mee, en het moment om te vertrekken is er eerder dan ik zou willen... voel dat er nog wel wat meer in had gezeten. Ik laat flink voer achter, met de gedachte dat ik hier in elk geval morgenmiddag nog kan neerstrijken met een kans.

Overigens, dat overlijden van de karpers zag ik zelf als een manier eindelijk eens kans op die grassers te maken, zo zou er minder concurrentie zijn. En omdat de gevangen grassers in mijn ogen meer dan behoorlijk aan de maat waren geworden en goed gevuld waren geraakt (t.o.v. het verleden) denk ik dat mijn bron gelijk heeft gehad. Je zou dan wat bijvangst van kleinere karper verwachten, maar daarvan weer niet eentje?

 

 

Niet alles is dood, en gelukkig maar. Ik zie het maar als bonus.

Doelsoort 1, maar nog een watertje te vroeg... Oude dame, wel de lengte, niet meer het postuur.

Kijk, dat ziet er beter uit, ze zitten lekker in hun gewicht inmiddels

En deze ook. Nog maar wat pondjes erbij t.o.v. de vorige. Vind ze ook zoooo fotogeniek.

 

De avond valt snel, te snel, duurt ook weer even voor ik op de zeeltstek ben. Nieuwe stek, altijd even wennen. Daarbij, weinig plek voor de tent. Maar ik wil per sé weten of de vissen hier in het najaar ook te vangen zijn en hoe ze er dan uitzien? Of het de moeite waard is dat meer te doen?

Word daarin geenszins teleurgesteld, want al in het vroege donker komt de eerste aanbeet, en ik mag me verheugen met een fraai gebouwd exemplaar van tinca tinca. Dat zie je toch maar weinig, van die zeelten die robuust gebouwd zijn, van huis uit direct al kleine bulldozers. En als ze dan ook nog de lengte hebben, zoals enkele exemplaren hier, kun je van kapitale exemplaren spreken.  Eigenlijk had ik gehoopt op een nocturne brasemaanbeet, dat mede is reden dat ik 's nacht de hengels laat liggen, want ik loop gerede kans er daarvan eentje te vangen en het kan dan zomaar zo zijn dat mijn verse record dan weer aan diggelen is. Maar met deze zeelt ben ik meer dan in mijn sas, een echte dubbelslag. 

 

 

In de rimboe, vol sfeer

 

Verder kan ik me niet veel van de nacht herinneren, heb als een roos geslapen, mede door het vroege opstaan van deze ochtend, had het blijkbaar nodig. Daarbij, de wekkers staat opnieuw vroeg, in de hoop wat op te kunnen starten. Waarvan akte, want al snel een beet op dezelfde linkerhengel, en jawel weer een zeelt. Dat voel je direct aan het bonken op je top. Deze kiest ervoor een grote bos met waterpest op te zoeken, dus ook hier, waarvan van een dril niet veel sprake meer is. Mijn geluk, de zaak is aan het afsterven dus met voldoende druk houden ben ik in staat het geheel toch los te trekken en mijn kant op te krijgen. Door het vroege startschot en mijn ervaring hier dat de vis in kleine series komt ben ik er helemaal klaar voor. Snel op de foto en dan scherp achter de stokken. 

Heb zowel een hengel met maden uit, als een methodveer met opvallende wafter. Beide vissen kwamen op de wafter. Anders dan in het voorjaar, toen het voor 90% beet op maden was.

 

Blij dat ie er niet af is, altijd listig in het wier

Gelijk maar op de foto. Vitale vis. Straalt kracht uit.

Direct daarna de nachtelijke vangst op de foto, mocht uitrusten in een tunnel

Maar snel opnieuw in de actie is op het verkeerde paard gewed, de rest van de ochtend verloopt in totale stilte. Van de delkims althans, de zeelt laat zich over het hele water zien met rollen en splashen, maar niet in mijn zone... gekmakend. En dan breekt vanzelf de tijd aan dat ik een beslissing moet maken: verder vissen voor wellicht 1 zeelt of nu eerst de Schein regelen en dan nog een grasser proberen te vangen? Ik besluit tot het laatste, volgend voorjaar hier maar weer terug, ga ik er extra tijd voor nemen. Op zijn "Jan's" (zie blog voorjaar). 

 

Sfeer in overvloed in dit prachtige bos...

... waar de herfst ook al ruim zijn intrede in gedaan heeft

 

Het verhaal van het oppikken van de Schein is een verhaal op zich, hilarisch, schattig ambtenaresk, gemoedelijkheid troef, maar verder laat ik het daarbij, niet relevant. Ben in elk geval al weer snel terug de grens over, terug naar de grassers. En die laten me alsnog een poepie ruiken. Helemaal verdwenen, geen piepen, geen hoog zwemmende vissen, niks, nada. Tot het moment dat ik weer op huis aanmoet, ik hengel 1 al ingedraaid heb en hengel 2 aan de beurt is. Vlak voor ik het handvat wil oppakken om de zaak in te draaien een halfslachtige run, waarop ik direct aansla. Deze vis vecht als een karper, maar blijkt toch uiteindelijk ook een grasser. Niet de grootste deze sessie, maar zeker de vetste van het stel. Heerlijk gevist. Een dubbelslag met bonus.

Om 17.59 ging de zaak lopen.... echt vlak voor stoppen.