Eindelijk geluk(t)

Helen had me al een keer of wat gevraagd dit jaar, "waarom vang je geen grote meer?" als ik haar een van mijn vangsten toonde thuis op het beeldscherm. Daar had ik dan uiteraard wel een snedig antwoord op, maar in de kern had dat afwezig zijn met twee zaken te maken: ik viste te weinig op plekken met voldoende grotere vissen én ik alleen viste (instant) overdag. En, als je wel aan de juiste voorwaarden voldoet, dan is het nog ergens geluk hebben, prijsschieten. Tegelijkertijd onzin natuurlijk, want ook overdag kun je prima grote vis vangen, maar toch, als ik kijk naar mijn statistieken dan valt op dat de meeste grote vissen tijdens sessies komen waar de nachtvisserij onderdeel van is. Kan ik voor mezelf niet ontkennen. En als ik kijk naar mijn vissersomgeving zie ik datzelfde patroon. 

Even losgekoppeld (op zich al een eeuwige discussie) van de geschiktheid van de gehanteerde systemen voor grote vissen: pennen versus statisch vissen. 

Laat ik eerst even de term grote definiëren, voor mij is dat een karper vanaf 20 pond (kan maar niet aan die kilo's wennen, als kind van de jaren 70 en 80). Half augustus gingen we (H&H) op vakantie en ondanks de 61 karpers was ik in het hele jaardeel ervoor slechts 1 vis in het net tegengekomen die de term (hele) grote karper waard was, volgens bovenstaande definitie. En omdat het een dubbelvangst voor mij was, waar ik ambivalent tegenover sta én omdat ik mee als gast was waarbij ik geen bijdrage aan het voeren had gehad voelde ook deze toch niet voor 100% als mijn verdienste. En de run erna op dezelfde hengel gunde ik mijn gastheer (die op eigen hengels karperloos bleef, heel onverdiend), dus ook dié grote karper kon ik niet als zodanig bijschrijven. 

Het resultaat van de run erna

Dat nachtvissen, dat was wel een dingetje afgelopen zomermaanden. Had er géén trek in, voelde als teveel, teveel van alles. Denk iets te vaak natgeregend (en dan thuis met de zooi zitten zonder makkelijke droogmogelijkheden), vis lullig verloren, moe thuisgekomen van slecht slapen en/of al dat gesjouw van en naar verre stekken, of stomweg geblankt. Vooral die twee visloze weken naar Duitsland hakten er in, vroeg me daar echt af hoe zinvol deze hobby op deze manier was? Daarbij, ik voelde me momenteel echt voldoende senang met overdag mijn ding doen.

Maar... gaandeweg de laatste weken (na de vakantie) kwam er licht aan het eind van die tunnel. Zéker ook omdat er een laatste weektrip naar, opnieuw, Duitsland in de steigers staat voor eind oktober en ik in de staat waarin ik verkeerde qua animo al na twee dagen weer naar huis gereden zou kunnen rijden, mocht het tegenvallen op enig vlak - en die kans bestaat altijd - dus ik moest gaan zorgen voor een mentale uplift. 

Plannetjes genoeg, elk jaar meer dan er tijd is, maar ik ben altijd te porren voor rustig water waar ik solo mijn ding kan doen, niet per se op karper. Weet een mooi water waar ik al jaren kom, en waar de vereniging me weer wilde hebben na twee jaar algehele corona-ledenstop. Dus onlangs naar andere streken gereden. Ik had "Jan" op de hoogte gebracht, dezelfde Jan als uit de zeeltavonturen van vorig jaar. Jan, die tot aan zijn nek en verder in het karpervissen zit moet altijd wat schamperen als ik het desbetreffende water noem, zou zonde van mijn tijd en energie zijn, dichterbij huis zou ik groter en meer kunnen vangen. Het gaat hier om graskarpers. Ja vast wel, maar niet in de condities die ik prefereer. De vangst alleen is niet heilig. 

Dus toog ik naar graskarperland, en dat smaakte naar meer. Ving er vier grassers, van voldoende formaat, en loste er eentje, natuurlijk weer wat aanvoelde als een grotere. Al viel dat aan mijn kant niet zo zwaar. Moet zeggen dat lossen van vis met statische systemen nog maar weinig voorkomt, maar het gebeurd je natuurlijk altijd wanneer je dat net niet wil. Van die vier grassers ontsnapte er ook eentje nog voor hij op de foto kan gaan, uit het net waarin ik hem even had laten liggen na de dril, zodat ik de tijd had mijn camera op te stellen. Het was al donker, ik denk dat ik de vis met mijn hoofdlamp heb laten schrikken... Tijdens dat proces van ontsnappen mijn voorslag (want veel bomen in het water) brekend. Dan heb je het over 50/100ste. Je zou eerder zeggen dat mijn hengel meegesleurd had moeten worden, maar ik zag het min of meer gebeuren en de top trilde niet eens? Heb er nog geen redelijke verklaring voor. Geen idee waarop die voorslag gebroken was, heb geen "hefboom" kunnen vinden. 

Vredig, en omdat de meeste karpers verdwenen zijn ook rustig

Ooit, lang geleden, in bijna een ander leven, viste ik hier ook op zeelt. Na een paar jaar had ik de meesten wel gevangen en bleven verrassingen uit. Waarmee niet gezegd is dat er niks van kaliber meer zou zwemmen, zeker niet. Vorige sessies op die grassers kwam er meestal wel een grotere op de mat, als gewaardeerde bijvangst. Zo ook dit keer, en omdat ik alles meet en weeg schrok ik even van onderstaande vis. Had even ruw gemeten en kwam zo op 60 cm uit, de magische grens, phoe... dat is al wat jaartjes geleden. Mede daarom heb ik dat meten wat secuurder overgedaan en er voor mezelf 59,5 cm van gemaakt. Voldoende om er zeer content mee te zijn, ondanks het scharminkelige voorkomen van de vis. 

Over zeelten gesproken, in de week ervoor ook een zeelt als bijvangst gevangen, nu met de pen, en in het net zag ik het al, voor met de pen een nieuw PB met 53 cm. Daar was ik heel erg mee in mijn nopjes. Voor zeelt bestaat dezelfde wetmatigheid als voor karper (en zijn we weer terug bij alinea 1), met de pen is het lastiger om grotere hoeveelheden grote te vangen. Simpelweg omdat de wateren waarin die leven niet geschikt zijn voor penvissen, maar wel voor statisch (al dan niet nacht)vissen. Dus als er eens eentje langskomt van 50plus onderaan het pennetje is dat voor mij extra reden blij te zijn. En een dril, dacht even dat ik met een karper te maken had. 

Zomaar, onverwacht en onbedoeld in mijn net

Penvis-PB!

In het kader van de mentale uplift als opmaat voor Duitsland had ik aan dat ene weekend met grassers niet genoeg, er moest wat meer "body" komen, de ziel diende flink gevuld te worden, de buffer vergroot. Ik kreeg de ruimte mee te liften met een vismaat die al aan het voeren was op plek X en zag mogelijkheid daarin een eigen bijdrage te leveren, door een tijdelijke gunstige regionale werksituatie. Die volgende sessie samen voornoemde maat geen resultaat: vroeg donker, koud, kil en vochtig, volle maan en windstil, plus de eerste nachtvorst. Kon niet goed gaan, ondanks het voer. Ik had een dubbelrun👻, uiteindelijk bij licht. Geluk natuurlijk, maar zo gaat dat soms, en zie, direct grotere karpers, gelukt dus ook:-). Dat sublijstje is zich nu heel langzaam alsnog aan het vullen, en de beste tijd daarvoor moet nog komen. 

Nu het aan nachtflow niet meer ontbrak moest ik zeker een van mijn privestekken ergens bij een boer ergens in een watersysteem niet overslaan. Het had me jaren gekost om er weer toegang te krijgen, en ik zou er eigenlijk veel meer gebruik van moeten maken. De tegenvallende vangsten (waar zijn al die verwilderde grote schubs gebleven die doorgaans in kleine series kwamen?), al ving ik wel mijn visje vorige sessies, en het lastige hobbelige parcours naar de stek toe waren nou juist van die ingrediënten waar ik deze zomer geen zin in had. Komt bij dat de zone die ik nu kan bevissen in mijn ogen geen onderdeel van het wintergebied uitmaakt, dus als het water straks echt afkoelt, dan houdt het op met heen en weer zwemmen (grotendeels), en daarmee vangen en zit ik teveel uren voor nop. Dus als het moest gebeuren dan maar snel. 

Mijn zone kenmerkt zich door veel obstakels, bomen in en onder water, al dan niet lullig uitstekend. Leverde me al een lekke rubberboot op dit voorjaar. In de loop van het vorige jaar en dit voorjaar had ik al wel het nodige geruimd, de zone werd steeds safer. Op 1 in het water gevallen boom na, een van de kruinen was finaal afgebroken en naar beneden gekomen. Daar kan ik alleen met de motorzaag wat aan doen, wellicht deze winter? Komt bij, mijn ervaring, als je alles opruimt, maak je het gebied ook minder aantrekkelijk om te foerageren. Dan zwemmen ze harder door. Die boom is wel een dingetje, elke karper die deze weet te bereiken ben je kwijt. Tot mijn geluk kozen alle gehaakte karpers tot nog toe de andere kant. 

De hoek waar ik het meest vertrouwen in heb voorzie ik twee dagen eerder van 5 kilo! harde (maar wel gekookte) mais, met hier en daar een harde bol ertussen. Het is een gokje, zo'n hoeveelheid, maar het water is nog 15 graden, dat durf ik nog wel. Mais omdat het makkelijk verteert, goed instant werkt, in die hoeveelheid ook nog wel antikreeft is -waar je gek van wordt, het moeten er honderden, zo niet duizenden zijn -  en daar al eeuwen niet op deze wijze ingezet. Waar wel overigens nog? In Den Haag dan toch, hoorde ik onlangs, dus wacht maar af jongens, ik kom mijn karperdeel halen, die 40 kg (droog) moeten weer snel op, het ligt in de weg. Maar dat terzijde. 

Bij aankomst ben ik erg benieuwd of de stek gevonden en aangeslagen is? Krijg zelfs twee runs, dus mijn nieuwsgierig is zeer bevredigd. Ben bij de eerste toch nog verbaasd als op de maisstek - de andere verderop met een klassieke bol - de hengel teken van leven geeft. De lijn loopt strak en ik zie de waker wat wippen, sla aan en verwacht een brasem. Maar dat valt tegen, of beter mee, het is een karper. Die voor de verandering wél richting die aangehaalde boom gaat. Door met de hand op de spoel snel, maar onder controle, naar achter te lopen maak ik dat de karper dat obstakel niet kan bereiken. De dril stelt verder weinig voor. Ook wel eens fijn, want ik had al gezien dat ik deze heeeel graag wilde vangen, wat een schoonheid. De Ronnierig - met drie maiskorrel en een drijvende tijgernoot, superdingen van Ali - zit geramd in de onderlip. 
De tweede aanbeet komt tegen het ochtendgloren, zelfde plek en aanpak. Ook deze karper schiet naar rechts, en ook deze weet ik voortijdig weg te trekken. Maar wat als zo'n vis 35 pond is? 

Als ik wegrijd besef ik dat ik klaar ben voor een week Duitsland binnenkort. 

In de polder met de pen loopt het als een dolle, eigenlijk nog beter dan vorig jaar. Kleinere vis, dat wel😝. Dat goeie resultaat zal zeker ook met het aanhoudende mooie weer en het groter worden van de kennis van het gebied te maken hebben. Voor de polders waar we samen vissen spelen Andries en ik elkaar telkens de kennisbal toe, en dan kan het heel hard gaan, voor beiden. Maar dat laat ik als onderwerp voor deze blog verder voor wat het is. Er moet iets te raden over blijven.

Waar de zomer veel te droog was, mag het nu wel wat minder...

De poldergeoriënteerde lezer moet het dit keer met een giebel doen. Ook mooi toch? 

Dus alles gaat qua vangen bijzonder goed, nou ja alles... 

SKP-weekend 2022

Wat een titel, wat een foto. Zoek de verschillen. Nee, inderdaad, die zijn er niet. 

Sinds mijn hergeboorte als karpervisser probeer ik elk jaar eind september aan te haken bij het (inter)nationale SKP-weekend, georganiseerd door de BVK (Belangenvereniging Verantwoord Karperbeheer), en ondersteund door HSV's met spiegelkarperprojecten, waaronder natuurlijk ook GHV-GH. Ik heb er al eens eerder over geblogt. Zo ook dit jaar. Eea zou starten op vrijdagavond (23 september voor dit jaar) om 19.00 uur. Meefotograaf-object dit jaar een tangetje of schaartje. Om (teveel) fraude tegen te gaan. 

Vrijdagavond regent het, met bakken, uiteraard, dus die startsessie sla ik over. 
De volgende ochtend regent het nog steeds... euhhh? Ik heb mezelf voorgenomen om bij elk van onze drie GHV-GH SKP's een poging te wagen. Kan ook makkelijk, geen gedoe met nachtelijk vissen momenteel (al is dat wel dé manier om er een paar te vangen, heel eerlijk). Omdat het vrijdagavonduitje in het water gevallen is (wel al een hele week aan het voeren geweest) besluit ik er die ochtend nog wel een keer te voeren, maar er nog niet te gaan vissen. Voor Gouda voorspellen 'ze' namelijk dat het eerder droog wordt, dus op naar Gouda. Als ik aankom is er in de buurt van de beoogde stek nog één onbetaald plekkie vrij, mazzel! Ik loop ernaar toe, eerst even kijken op de stek of ik genoeg ruimte heb. Op dat moment komt er een klein rood autootje aanscheuren dat zich in het allerlaatste halve plekje wringt, kan ook makkelijk, want een klein autootje. Daar springt een jonge kerel uit die er uitziet als visser. Ik spreek 'm aan en het blijkt zelfs een karpervisser, met dezelfde bedoelingen als ik qua stek en tactiek. Helaas was ik een minuut eerder. Lullig, tja... Ik besluit hem uit te nodigen hier samen te vissen, plek zat. De jongeman accepteert dat, en in no time liggen we uit. ik rechts, hij links. Al hoewel zitten... zelf wil ik direct bij mijn hengels kunnen, dus ik blijf staan, in aanslag-modus. En Gert Jan doet dat ook. Hij blijkt allergeschiktst, prettig gezelschap en volgens mij een goede uitgenaste visser. We blijken elkaar al eens ontmoet te hebben, met het uitzetten van de Goudse karpers november 2021. 

Omdat dit een alles of niks stek is, kan en moet het snel gaan. Liggen ze er dan moet het vrij snel een aanbeet opleveren. Maar helaas voor mij niks vandaag. Heb dan ook geen reden het nog te rekken. Ik besluit deel 02 van mijn plan te gaan uitvoeren, krijg ook pijn in mijn rug van dat staan, en begeef me naar 'ons' deel van het Oude Rijn boezem-systeem. Ongevoerd en overdag. Best wel een uitdaging. Kom eigenlijk niet aan echt vissen toe...😎, maar het zwerven heeft ook weer de ideeënbus gevoed. Overigens, bij vertrek van de stek in Gouda komt Niels nog langs, die heeft wel een nacht gemaakt en kan twee SKP-spiegels bijschrijven. Wie weet winnen we die bokaal voor de zoveelste keer:-). 

Nee, dat is niet mijn auto

Even naar huis voor het oppikken van wat foerage, en dan het avondprogramma. Naar de aanvankelijke vrijavondstek. Expres bedoeld als rustige(r) zone. Overdag ja, want in de avond als alle ratten hun holen weer verlaten hebben is het drúk! Fietsers en wandelaars aan mijn kant, en idem aan de overkant. Er komt een vent van het type zonder vaste woon- of verblijfplaats aan de overkant staan staren, strak naar mijn set-up, noodgedwongen een rodpot met hengels. Hij heeft er net zo lang strak naar staan staren als ik nodig had om een grote maaltijdsalade op te eten, en geen seconde mijn kant op, alleen op die hengels. Gelukkig moest el Creepo een heel eind omlopen voor ie achter mij zou kunnen komen staan. Wie wel achter mij kwam staan was een op het eerste gezicht alleraardigste oudere dame, nette jas, parelketting, plus hond. Ze maakt een vriendelijk praatje en vertelt ongevraagd over haar eigen forelvisavontuur ooit. Waar ik maar met een half oor naar luister, want ondertussen heeft haar hond een plekje gevonden tussen mijn rodpod, zo ongeveer tegen mijn hengels aan en mijn schepnetsteel er vlak achter. Gaat daar gewoon tussen zitten plassen. De dame kijkt ernaar terwijl ze oreert en doet... niks. Ik ben zo perplex van deze brutaliteit dat ik op dat moment niet weet te reageren. Het is net of de dame niet doorheeft dat zoiets écht niet kan. Gelukkig loopt ze snel door, in mijn opperste verbazing reageer ik niet meer op haar verhaal, en dan is de interesse snel weg. 

Ik realiseer me ergens die avond dat mijn plannetje wat minder goed uitpakt dan aanvankelijk ingeschat. Geen beet, geen rust. Als ik even mijn aas controleer (overal onderwatersla op de bodem, dus een beetje een gok hoe je ligt, ondanks harken) zie ik dat er kreeften actief zijn geweest. En na al dat voeren had er in elk geval al een brasem doorheen mogen lopen... Weg hier, morgen verder. 

Wel die avond veel appcontact gehad met voornoemde Niels, die is ook naar Den Haag gekomen. Gelukkig kent ie het aardig. Blijkt hier al jaren te komen. Had voor zichzelf al bepaald hoe en wat, en ik bevestig hem daarin. Maar... door de vele regenbuien (met grote kans op riooloverstorten) zou er wel eens wat minder vis in de sector kunnen zitten. Dat is namelijk mijn ervaring al de afgelopen weken, ik heb er namelijk ook mijn privestek, weg van de meute. Dus Niels' nachie is voor mij de lakmoesproef of ik dit najaar nog iets mag verwachten. 

Die zondag vroeg op, hoorde de telefoon al zoemen toen het nog donker was, en inderdaad, het is Niels met een fraaie spiegel. Dus maar eens kijken of ik wat op mijn eigen stek kan vangen, voer er al drie weken met grote regelmaat. Maar eerst naar Niels. Die is in zijn nopjes, de vis tikt tegen de magische grens aan. Voor mij is dat 20 pond, maar die jonge gasten gaan pas tellen als daar 10 pond bij komt. Samen maken we wat mooie foto's. Ik vermoed dat ik deze karper zelf ook al eens heb gevangen (achteraf blijkt het een twinsister). Ik schat uit 2007. De match zal het leren. 

Zoemzoemzoem

Voor ik zit te vissen is het toch 08.00 uur, want ik ben ook nog even gaan voeren op het boezemdeel dat ik voor het middagprogramma bedacht heb, in dezelfde zone als de zaterdagavondstek, maar wat gunstiger qua beetverwachting. Als het dan toch altijd druk is, dan maar gaan voor het maximale in plaats van trachten ergens nog de rust te vinden. Overigens een stek waar ik nooit iemand zie zitten. En ik kom er veel langs. Niet gek, parkeerproblemen en -kosten plus een benodigd aangepast schepnet. 

Maar dat is uitweiden, het is immers nog ochtend. 

Direct bij ingooien al leven, en dat blijft zo... constant gepiel, om leip van te worden. Kan alleen maar kreeft zijn. Die hebben zich natuurlijk verzameld in die paar weken voeren. Als ik eens tel hoeveel voerdeeltjes er nu liggen kom ik tot een paar honderd. Waarom dan toch precies die twee zoete maiskorrels er tussen uit pikken? Het kan niet anders of het moet er miegelen van de kreeft... Na zo'n anderhalf uur ben ik het zat. Ik bind er een hair aan en monteer daar twee bruine onopvallende 12x15 mm wafters op. Eat this, basterds! Inderdaad, gelijk stil die pen. Niet te geloven toch? Als even later de pen weer schokbewegingen maakt en diep wegzinkt, weet ik hoe laat het is... karper. Blijkt geen monster en helaas ook niet van de beoogde variëteit, want een edelschub. Pittig gegroeid, ze zwemmen er sinds najaar 2020 in. Ben er desondanks erg blij mee. Van deze stek telt elke vis dubbel. Mijn ervaring is, is dat het hiermee de komende uren over is. Dus ik ga lekker vroeg over op het middagprogramma, een paar uur naar wakers kijken. 

Daar lig je dan...

Dat wakers kijken in geürbaniseerd gebied gaat me slecht af, telkens weer. In het donker, en in de rust lukt dat me nog wel, maar overdag is het allemaal afzien. Erger me kapot. Kom niet in het gevoel. En daarvoor ga je niet vissen toch? Deze zomer lukte het me wel om me senang te voelen met een hengel tussen al die stadsidioten en herrie, maar dat was met een pen. Gaf me vrijheid, en daarmee voldoende boost om het vol te houden en zelfs leuk te vinden.

Dus dat naar voren geschoven middagprogramma kent maar een looptijd van een paar uur, en dan maar weer weg. Heb nog zat ideeën hoe tot de volgende vangst te komen. 

Dat bedoel ik met aangepast schepnet:-)

En ik maar denken dat ik hier de enige ben...
En aan de middelste stickâh is te zien dat er karpervissers nóg dichterbij wonen.
Letterlijk daar om de hoek. 

Thuisgekomen even met het fietsje gevoerd op een paar stekken aan de grachten en die afgevist, met de bekende set-up; de Alan Brown met Ambidex 2410, een stevige lijn, een pen en een voerveer met kort onderlijntje. Verwacht in elk geval wel een brasem, en als het meezit een karper. Door alle regen en dalende temperaturen gaan de karpers de randen van het systeem verlaten en de binnenstad opzoeken, en dan moeten ze hierlangs. En als ik naar de vangsten van afgelopen weken kijk via Niels zijn telefoon (denk Instagram) eerder deze dag klopt die theorie aardig. Alles wat ik nodig heb is een beetje geluk. Gelukkig is het water weer gaan stromen, want vanochtend (door alle regen) stond het stil. Als je hier überhaupt wat wil vangen moet het stromen. 

Wat er ook langskomt op deze aardige zondagmiddag zijn de nodige toeristenboten. Twee, drie tegelijk achter elkaar, en soms met 30 man aan boord, al dan niet met muziek, spijs en drank. Het wordt steeds gekker... Nadeel, ik moet telkens mijn aas ophalen, vissen en boten gaan hier niet samen. En dat gaat na 10 keer in een half uur ook tegenstaan. 

Dit uitzicht?

Of dit? Ze liggen op een paar 100 meter van elkaar. Toch is stek 1 onder water beter. 

Ik besluit ook deze manoeuvre maar te laten voor wat hij is en terug te gaan naar mijn privestek, moet er alleen even mijn auto voor oppikken. Hoorde via de tamtam dat er in die zone nóg een aardige spiegel was gevangen gisternacht, dus wellicht zwemmen er meer? 

Op weg naar huis bots ik op een meneer met hengel, had hem op de heenweg al zien scharrelen, zag er als een streetfisher uit. Maar deze meneer blijkt een baarsvisser, met pen en worm. Kijk, tóen had ie mijn aandacht, dat vind ik ook leuk. Hij vertelde honderduit en maakt mij echt enthousiast over deze methode. Heb ik dan geen vis gevangen vanmiddag, deze ontmoeting is mij net zoveel, zo niet nog meer waard. Bert, bedankt! 

Kijk, daar staat ie!

Bert P, je bent een visser naar mijn hart

Om 19.00 uur sluit het SKP-weekend weer, en ik vang niks bij. Moet het doen met een zo nu en dan wiebelende dobber. Zelfs de wafter krijgt zo nu en dan wat aandacht. Blijf tot 21.00 zitten, helemaal zen weer in alle rust. Al met al een gedenkwaardig en behoorlijk gevuld visweekend, met resultaat, al was het dan niet de gewenste spiegel. En met een paar prettige ontmoetingen op beide dagen. Dát is ook vissen. 

Ondertussen ben ik al weer een aantal weken terug uit Frankrijk. Helen en ik zijn er samen wel over uit dat twee weken te weinig is om geheel en al prettig onthecht te raken. Bijkomend voordeel voor mijzelf is, is dat ik de visserij weer kan oppakken waar ik hem heb achtergelaten. Ik hoef er niet opnieuw in te komen. Zaterdags thuis, die avond een feestje, de volgende ochtend al vis in het net:-). En dat stopt niet, de afgelopen weken weer meer dan mijn deel gevangen, vrij gemakkelijk. They do as the're told. En nu met de afnemende temperaturen zal dat als een trein blijven doordenderen. Kom maar op herfst. Wie weet doe ik ook wel weer eens een nachie?! Vang ik hopelijk ook maar weer eens een echte karper😉. 

Het meest zuidelijke strand van Frankrijk

Opnieuw helemaal zen

Binnen 24 uur na terugkeer uit het Land van Marianne een Franse uitzetter, zeer welkom

Het meest verse bloed in de polders, maakte me bij uitzet november 2021 even zorgen - vrij mager, vrij klein en soms te beschadigd - maar ze herstellen supergoed en de groei zit er aardig in. 

Onder de platanen

De hitte is volkomen hier midden in de binnenstad. No escape. En om te vissen nu de polders ingaan is ook niet zo zinvol, daar zal de vis overdag ook niet echt zin in een hapje hebben. In nachtvissen, en/of statisch hangen, heb ik zelf even geen zin. Wat te doen? Stromend water opzoeken, daar zal de vis allicht wat actiever kunnen zijn? 

Komt dat goed uit, na een tijdje welles-nietes tussen Gemeente Den Haag en Hoogheemraadschap van Delfland, het gaat altijd om munten, is het gemaal links van de oude sluis bij de Groothertoginnelaan weer actief en stroomt het water via de Valkenboskade weer als vanouds rond in het Haagse boezemsysteem. Voor wie het niet weet, er loopt een hele grote buis onder de Hanenburglaan door, van die inlaat bij de sluis tot aan de Valkenboskade. Een en ander stamt nog uit de tijd van het warme water. Was ooit de rand van de Atlantikwall in WOII. 
Die stromende Valkenboskade is overigens een aparte blog waard, daar ving ik mijn eerste karpers 45 jaar terug. 

Voordeel van dat rondpompen (iets anders dan lozen, dat gaat via gemaal Schouten op Scheveningen) is dat de vis zuurstof krijgt. Nadeel is dat ze en masse uit de zones trekken waar het niet stroomt. Mijn Haagse priveplek is zo al sinds het einde van de paai zonder vis...  en geloof me, ik heb het echt geprobeerd. Vorig jaar net zo. 

Toevallig speel ik al een tijdje met wat plannetjes, maar het komt er nooit van, gewoon omdat er altijd betere en leukere stek-alternatieven voorhanden zijn. Maar nu heb ik een gouden kans, juist door toedoen van de hitte. In een versmalling waar het als een razende stroomt, maar waar door de woonboten die er liggen toch wat luwtes ontstaan, hier en daar gegarneerd met gele plomp en lelies. 

Donderdag 11 augustus moet de auto voor een zomercheck naar de garage, al vroeg. Komt goed uit, ga ik de avond ervoor al wat voeren en na terugkomst van de garage (ik kom er praktisch langs) ga ik er even vissen. For the fun of it. Het voer bestaat naast de bekende partikelkots uit wat handen tijgernoten, dan weet ik zeker dat er wat blijft liggen tot de karpers passeren. En dan doen ze, vroeg of laat, want ze móeten hier langs "naar buiten". 

Heb vier stekken gemaakt, dat moet voldoende zijn, ook niet bedoeld als volledige sessie, meer als manier om toch even vissend die hittegolf door te komen. En wie weet, die 46 ponder zwemt hier ook ergens? En anders maar een mindere god of godin. 

Bij aankomst op de middelste stek zie ik visbellen, onmiskenbaar! Visbellen, die heb ik nog nooit gezien in de delen met stenen kades? Het zou toch niet? Wat opvalt is dat die bellen, ondanks het direct in de stroomluwte van de boot voeren toch pas 1,5 meter erachter (links) omhoogkomen. Dat is dan toch datgene dat de stroom hier met dat lichte voer doet. Goed om rekening mee te houden. Dus niet voor de boten vissen, maar er achter, van rechts naar links gezien (met de stroom mee). Anders ligt je voer onder de boot, waar jij met je pen niet bij kan. 

In elk geval vis ik met een methodveer onder een forse pen. Fors omdat de lijn ook fors is, daarin heb je hier geen keus, Schreineriaans zou dom zijn. Dat, samen met de stroming, maakt subtiel penvissen tot een utopie. Om het mezelf wat makkelijker te maken dus een alles of niets systeem (al hoewel, weer veel geleerd over nuances in het systeem en lacunes in denken, laat ik het maar theoretische absoluutheden noemen, door de vele brasemaanwezigheid, maar ik wilde het kort houden...), bij ondergaan moet je slaan, want dan zit 'ie er aan. 

Om te voorkomen dat ik te veel last van lijnzwemmers heb vanaf het aas en de voerveer een meter ruimte gegeven, dan het lood waar de dobber op zinkt en vanaf daar omhoog. Geeft toch meer manoeuvreerruimte voor de vissen. Met gewoon penvissen vind ik dit verder goeie systeem veel te ongevoelig. Tegen de tijd dat je doorkrijgt dat een vis het aas opgepakt heeft en wegzwemt kan hij het ook al 3 x uitgespuugd hebben. Maar hier past het. Wel is het zaak dat ik na het ingooien en belanden van de voerveer op de bodem het hele zaakje nog even strek mijn kant op want anders ligt alles nog teveel op 1 hoop. 

Oerlelijke omgeving, maar het prikkelt me erg desondanks

Het oude setje, in 1980 speciaal voor deze kadevisserij gekocht

De schaduw onder de boot is van roofblei, er liggen er verschillende. Zo nu en dan verlaten ze de schaduw van de boot en zie je ze op het open water in de stroom jagen. 

Al snel zie ik dat het niet 1 setje bellen is, maar zelfs 2. Daarmee denk ik te weten dat het om brasems gaat, en niet om karper. Het duurt echter nog een hele tijd voor ik beet krijg, sterker nog, ik ben eigenlijk te laat, krijg een beuk op mijn top terwijl de lijn al strak naar de stroom wijst...  brasem? Nou echt niet, gewoon een karpertje! Die komt met niet al teveel strapatsen het net in. Ziet er uit als een van de stal van Ed, zou dan uit 2019 moeten zijn. De vis is nu 9 pond en 59 cm. Ziet er een beetje verkreukeld uit, zou de mindere (al hoewel... alles is perceptie hè) groei kunnen verklaren. Even op de foto. Aan mijn kleren is te zien hoe weinig ik dit als serieus vissen beschouw😎. 

Thuisgekomen snel even in de uitzetbestanden gekeken. Blijkt het een vis van laatste uitzetting van november 2021 te zijn geweest, nauwelijks 9 maanden geleden. En dan is die groei direct in een ander daglicht te zien. Ik zei het al, alles is perceptie. Dat is verdubbeling van het gewicht en een lengtegroei van 10 cm, en de zomer is nog niet eens voorbij... Door dit hier zo als te tonen maai ik een beetje het gras voor de voeten van de heren Froger weg, excuus heren! Gelukkig is het maar een klein karpertje:-). 

Die sessie vang ik ook nog de twee brasems die mij 2 uur teisterden met hun aanwezigheid, om mij te bewijzen dat zij echt de producenten van de bellen waren. Terugkijkend zie ik een blij man, ik heb lekker gevist. Ben connected met dit stukje kade (kom er al mijn hele leven, maar vis er zelden, de laatste keer in 2017, halfslachtig, en eerder al in 2007, en daarvoor al...). Het heeft iets, al zal dat momenteel zeker ook door de platanen komen, die houden de zon en daarmee de hitte weg. Daarbij staat er een windje dat het geheel net lekker doet afkoelen. Thuisgekomen staat de huisthermometer weer op 32 graden... No escape. 

Voor de foto mocht deze even op de kant, de rest onthaak ik in het water. Mooie brasems, stuk voor stuk. 

In de dagen die volgen ga ik nog een paar keer terug. Kan ook makkelijk, met het fietsje in 5 min. En het hoeft geen tijdrovende visserij te zijn. Als ze er zitten weet je dat heel snel. De 4 stekken heb ik teruggebracht naar twee, de vis komt van links of van rechts, en met dat stromende water kan dat snel en actief zijn, ze zoeken jou wel op. Dus een hoofdstek om lekker te pielen en een substek om naar uit te wijken vlak na een vangst. 

Toch weet ik geen karpers meer te haken, wel brasems. Elke sessie minimaal eentje, van die grote lappen, ongeschonden en sterke vissen. Zo sterk dat na aanslaan niet gelijk al duidelijk is waar je mee van doen hebt. En als die brasems azen allemaal in dezelfde zone, de substek doet helemaal niks? Toch vang ik telkens weer een andere. Vind dat niet erg, het houdt me lekker bezig. Komt dat 'echte' vissen vanzelf wel weer. Voor je het weet is het september. 

Lekker koel onder die platanen

Maar ook die hebben het zwaar door de droogte, lijkt wel al herfst

En die arme Andries, die had het héééét in zijn polders... 

Ondertussen met een paar woonbootbewoners leuk contact gehad, tot een biertje drinken toe. Ze hebben geen last van me, in tegendeel, zien dat vissen als beetje sociale controle langs hun toch wel kwetsbare "huis". Daarom ben ik ook zo vrij met de beschrijving van hoe en wat, een beetje Hagenees heeft zo uitgeplozen waar 'ie moet zijn. Maar dan ben je er nog niet, parkeren met de auto is nauwelijks mogelijk en daarbij knap duur. Daarbij loopt hier de pollerterreur vlak langs, dus grote groepen Hagenaars kunnen hier zonder omslachtig omrijden nauwelijks komen. Met het fietsje is het enige alternatief, maar daarvan zie ik er nauwelijks eentje, sowieso. En zit je dan toch eindelijk, dan krijg je te maken met heel veel voetvolk dat vlak achter je langs loopt, de meesten niet storend, maar er zijn ook de nodige grapjassen, gefrustreerden of regelrecht idioten bij. Moet je zin in hebben, tegen kunnen. Ik wist dat van te voren, heb er een state of mind van gemaakt. En als het me niet bevalt ben ik in 5 minuten thuis. Hopelijk to be continued, en anders maar weer een blog van een andere plek. 

Don't worry, be happy. Ik wel! Dit keer. 

Het lag in de bedoeling om de avond van productie van bovenstaand epistel op de oranje knop met publiceren te drukken, en dan lekker de vakantie te gaan voorbereiden. Maar het lot koos anders. 

Ik wil echt nog 1 keer in de zomerse polder vissen, vanaf september voel je hier echt de herfst naderen, in het al wegtrekken van vis naar herfst- en winterzones, vanwege afstervende planten en koudere nachten, en daarmee is het allemaal anders. Maar ben eigenlijk te laat voor zo'n poldertrip, voor ik vis (rijden, voeren en laten inweken) zijn we zomaar een uur verder en het is al 18.00 uur geweest. Het wordt sneller donker half augustus en morgen nog een laatste lange werkdag, dus niet te lang door. Ik lijk wel gek! Rijdend over een van de uitvalswegen van het centrum zie ik links de kadestekken liggen waar ik nog te weinig aan toe gekomen ben. Even afslaan, voeren, dan terug naar huis en met fiets en hengelzooi terug kost een half uur. Ik doe het! 

Zo gezegd, zo gedaan zit ik een goed half uur later prinsheerlijk te vissen langs een van de hoofdkades. Wat opvalt is dat er veel gevist wordt door allerhande volk, op allerhande vis. In alle hoeken en gaten. 

Stek 1 levert nog niks op, wellicht iets te snel op gaan zitten. Op stek twee installeren zich twee stadsvissers, dus dat gaat niet meer lukken. Dan stek drie maar, een gewaagde brugstek met palen. Op het idee gebracht door de filmpjes van heren Froger (effe googelen) en de ervaringen  van Andries, die staand op de brug rustig naar beneden vist in 3/4 meter water onder zo'n brug. En vangt. 

Had gevoerd langs wat dukdalven, aan de binnenkant, meestal is dat schoon. Staat inderdaad 3,30 water. Mind you, ik vis met de pen (oke met een voerveer eronder, maar voor mij nog steeds penvissen). Tijdens het uitpeilen zie ik al bellen die ik denk te herkennen als brasembellen. Ingooien, de pen gaat staan en direct onder. Ploep, weg! Slaan, hangen, niks brasem, maar karper. En niet een spiegel of edelschub, maar zo'n slanke wilde die 20 jaar terug in het Westland niet zou zijn opgevallen. Maar zien is nog niet vangen. Eerst schiet het beest onder de brug, dan terug het wijd op, dan naar links achter de palen langs. Goed zo, die kant wil ik ook op. Zal een aardige tour moeten maken om hem te gaan scheppen, hier is de kade 3 meter of meer hoog. Naar links loopt hij weer af, en ligt er zelfs een kajuitboot. Nadeel is, ik ben alleen, kan niet mijn spullen hier op die brug laten, dus zal alles moeten opladen op mijn lijf en dan gaan lopen naar links. Het loopt hier vol met bijzonder volk, in elk geval niet het soort dat ik langer dan een seconde of wat bij mijn spullen zonder toezicht wil laten. Dat klinkt veroordelend, maar ik woon hier vlakbij en je kunt niets van enige waarde buiten laten, álles wordt meegenomen zodra je je omdraait. Als ik mijn tas op mijn rug heb (van tevoren de ritsen dicht, had er wel over nagedacht), en mijn stoeltje op mijn borst gehangen, mijn schepnet in de hand en ook nog de hengel met vis in twee handen besluit die laatste terug te zwemmen via zo'n dukdalf, weer de brug onder... Drillen is zo niet mogelijk, dus alles weer van mij af gezet (gegooid) en de vis onder de brug vandaan getrokken. Ondertussen heeft het spektakel nogal wat bekijks getrokken, en mensen staan ook te fotograferen en te filmen*... Gelukkig krijg ik de vis weer gemakkelijk mee, dirigeer hem opnieuw naar links achter de twee palen langs. Hijs dan mezelf weer vol, vlecht de hengel om twee palen heen en loop naar de boot. Scheppen is daar dan een formaliteit. Ik ben er blij me, wat een hectiek! Dat het een klein wild visje is doet er niks aan af! Snel in het afnemende licht op de foto en terug. Verder vissen heeft geen zin, ik ben voldaan.  Voelde als een echt avontuur. 

Daar rechts tussen de palen en de brug ging mijn pen onder

Fantastische wildebras

* Achteraf spreek ik op de brug een moslima van Indonesische afkomst (ruw ingeschat), zij heeft het hele spektakel gefilmd en laat mij de video zien, dolkomisch, mijn gevecht met de spullen en de onwillige karper. Ik ben helemaal vergeten haar te vragen om een kopie. Of beter, ik heb er wel aan gedacht, ergens achterin een hersenkwab ver buiten het centrale deel, maar dat direct verworpen. Zo'n dame spreek je als onbekende man niet snel aan met iets persoonlijks als uitwisselen van gegevens (email), dat heb ik wel geleerd in de binnenstad van Den Haag. Gescheiden werelden. Helaas. 

Tijd voor een knipbeurt, en meer

Vanaf terugkomst wintersport half maart heb ik als visser een onbestendig gevoel gehad, en daar regelmatig gewag van gemaakt in deze blog, alsof ik teveel achter de feiten aanholde, zus feiten die hand in hand met broer pechduivel ver voor mij uit samen luidkeels lachend langs de wateren denderden. 

Pas onlangs kwam daar een kentering in, in het gevoel althans, want terugkijkend naar mijn ervaringen en belevingen is er geen enkele reden tot klagen. Zo'n "klacht" kun je alleen maar koppelen aan verwachtingen, en ook ik was daar mijn eigen persoonlijke slachtoffer van, ondanks al die jaren van levenservaring. Niet een voorjaar zoals andere met plenty vangsten, maar al met al meer dan voldoende om te blijven tanken, en daarmee in balans te blijven. Nu achteraf bezien. Om met die bekende Amsterdammer te spreken; "Je ziet het pas als je het weet". Waarheid als een koe. 

Soms is het avontuur alleen al voldoende

Zowaar ook nog een nieuw PR, qua ondergrens dan. En ik was er echt blij mee, made my day

       

Meer dan voldoende om bij te tanken

Ik ben geen visser voor maar een paar wateren per seizoen, weet ook teveel stekken, mede door het grote netwerk, er is overal wat te halen. Dat leidt tot veel heen en weer rijden, instant vissen, maar dat maakt me gelukkig. De enkele keren per jaar dat ik mezelf pres met een doel (in het voorjaar doorgaans met zeelt of brasem) en het niet voldoende loopt, wat natuurlijk kan, het blijft vissen, loop ik tegen onvrede aan. Het is gewoon niet mijn manier van, ik moet kunnen schakelen, veel en als het moet ook snel. Simpel gesteld wil ik beet hebben en vangen. In mijn ogen is geen beet krijgen het niet voldoende goed doen, er is altijd ergens wel vis actief, het gaat er om dat je er achter komt waar en hoe. Trek ik dat door naar de rest van mijn leven, zie ik dezelfde patronen. Het voor jezelf werken (voor vele "bazen" eigenlijk) is niet anders, en tot aan mijn 40ste heb ik ook in de persoonlijke levenssfeer aardig rondgesprongen, netjes gezegd. Overigens, ik doe er in de blog wel eens wat lacherig of mild ironisch over, van dat verplicht moeten genieten dat we elkaar opleggen, maar ook daar draait het zeker om. Zolang je vrede hebt met je activiteit, of dat nou komt omdat je lekker vangt, of omdat het avontuur alleen al voldoende is, blijft het positief en geen opgave. 

Grappig dat een paar uur na bovenstaande getypt te hebben ik een (toch wel bijna dagelijkse) appwisseling met vismaat Arend heb, vanuit een hele andere associatie overigens, maar wel over dit onderwerp: en Arend is volslagen anders. Hij stelt dat hij dit najaar hooguit twee wateren wil bevissen. Hij heeft continuïteit nodig. Hapsnap werkt niet voor hem. Wordt 'ie onrustig van. Je begrijpt, we bots(t)en wel eens. Inmiddels hebben we dat losgelaten, ik stuiter heel gelukkig alle kanten op, hij bijt zich vast en samen doen we voldoende trips van een dag of wat, of een week, per jaar. 

Samen regelmatig naar het Grote Sop, afdeling bonding

Dat was ik allemaal niet tegengekomen, hangend achter twee statische stokken

Wat zijn wij als vissers toch bevoorrecht, en dat je daarvoor dan om 05.00 uur de deur uit moet is bijzaak 

Terug naar de kentering. Als overblijfsel van corona (de periode) had ik weer moeite om het ritme met de rit naar de kapper te vinden, met als gevolg opnieuw langer haar, op zich geen ramp, draag dat al sinds 1984 af en aan zo, maar ik had me voorgenomen met het ouder worden toch iets meer tot de beter verzorgden te gaan behoren... mede onder zachte aandrang van mijn betere helft. Alleen werkt die kapper niet mee; volgeboekt, of op vakantie, of zelf niet kunnen want te druk, altijd wat. Dus weer te lang dat haar... Eindelijk, op donderdag 28 juli, valt alles samen. Tijd én de mogelijkheid om er omheen ook nog wat te vissen. En omdat de mondhygiëniste ook in die contreien resideert ben ik in 1 klap van wat verplichte zaken af. De crux zit 'm in "ook nog wat te vissen", dat lijkt me duidelijk:-). Moest ik het alleen nog logisch organiseren in mijn kop om er maximaal rendement uit te halen. 

Al heel vroeg opgestaan, wil voor alle drukte uit even goed voeren op een paar plekken en kijken op een paar andere. Je kent dat wel, plompenveldje hier, bruggetje daar. Beetje riet, stukje open water dieper dan de rest, zoiets. Het voer bestaat zowel uit gefermenteerde granen en mais, als diverse soorten pellets en gecrushte bollen. Overgoten met een bewezen vloeibaar goedje, dit keer pure Maggi (gefermenteerde gist, kon een flinke fles krijgen bij de Dirk voor € 10,00). Qua weer mag ik niet mopperen, gewoon een mooie zomerdag met een wolkje en een matig zuidwesten windje. Al had wat regen zeker ook gemogen. 

Ik krijg een pluim van de mondhygiëniste, houden zo, en over vier maanden maar weer terug. Doeiiii. Rijd als een speer naar het water. Waar zal ik beginnen, bij het bruggetje? Die stek heeft me al wel eerder wat opgeleverd, dus daar heb ik vertrouwen in. Het is er wat lastig komen, in elk geval zo lastig dat ik duidelijk de eerste ben dit jaar. Wat ik weet pas ik toe, aan eigen kant ligt een heel ondiep plaatje en aan de overkant loopt een dieper geultje. Het plaatje bevis ik in de winter, dan staat de middagzon erop en is het doorgaans wat troebeler, het geultje op de andere momenten. Ik zie al belletjes, dat kan niet missen. En inderdaad, zal geen 5 minuten hebben hoeven wachten, want bingo. Zoooo, dat is een sterk visje, die weet van wanten. Wat doet dit als ze volwassen zijn? Heb maar 1 hengel me, en omdat de andere stekken om een langere hengel vragen dt keer een 14 voeter, maar op dit stekje zou een korte wel makkelijker zijn geweest. Na de obligate foto mag hij of zij weer terug. Ik vermoed de meest recente uitzetting, en dan praten we over november van vorig jaar. Helemaal niet slecht met 6/7 pond op midzomer. Door naar stek 2, een mooi spoorbruggetje, hier is het wat smaller en daardoor dieper. 's Winters kan het behoorlijk stromen en die stroming heeft hier over de hele breedte zijn werk gedaan. En schoon en hard op de bodem. Hier ligt altijd vis, lekker onder een afdak. Zo ook dit keer, eigenlijk een herhaling van de vorige aanbeet. De pen komt even omhoog en schiet snel weg, aanslaan is een reflex. De lange soepele 1 lbs doet zijn werk, ik kan de vis goed uit de opgeschoten rieten houden. Wederom een spiegel, en wederom eentje uit de laatste batch. Op zijn of haar eigen manier net zo mooi. Ik ben er blij mee. 

Parel met een Hoofdlettâh

En nummer 2. We vinden het al bijna niet bijzonder meer. Tijd voor weer een serie kalen? 

De volgende stekken leveren niks op, zou ook te mooi zijn. Wel zie ik her en daar nog wel wat actieve vis. Het is dus zeker nog zinvol om na de kapper een uurtje of twee terug te gaan. Ik loop de stekken nog even na en drop wat pellets, echt miniem, geen partikels meer. Wil eventueel gemiste en vaak later weer terugkomende vis niet verzadigen. 

Het kappersbezoek duurt een uur en er wordt regelmatig tegen me gezegd "ja ik ben zo klaar, je mag dadelijk weg". Blijkbaar is aan me te merken dat ik in an angling state of mind ben. Zal niet zo gezellig zijn geweest, maar ja... Ook de kleding spreekt boekdelen:-). En de geur...

Terug aan het water eerst naar de stek met het boompje, die heeft nog geen vis opgeleverd en is doorgaans eentje welke dat wel doet. Nu veel bellen, er is dus vis aanwezig. Beet duurt dan doorgaans niet zo lang, zeker niet als je beseft dat ik al vijf uur geleden gestart ben met voeren. Dit keer na de aanslag een zeelt die wegspurt, en een goeie. Zou wel eens mijn penvisrecord kunnen verbreken, dat op 53 cm staat. Helaas schiet deze vis los na het pareren van wat rare manoeuvres een zijsloot in. Tja lullig, maar liever een zeelt dan een karper zo. Door naar de spoorbrug. Geen bellen, maar direct al teken van leven op de pen. Na een minuut of wat een niet te missen opsteker en hangen. Deze is wat groter, dat blijkt uit alles. Niks mooier dan in het semi heldere water zo'n goudoranje schim te zien zwemmen. Maar tegen de druk van de soepele hengel is maar weinig bestand, ik vang er ook de grotere grassers mee, en die zijn op zo'n korte afstand doorgaans véél sterker dan een karper. Dus ook deze vis komt in het net, en daarmee op de foto. Vandaag gaat het eigenlijk wel heel makkelijk. 

Bij het eerste bruggetje verjaag ik een of twee vissen, die lagen op het ondiepe plaatje en ik kan geen positie innemen zonder dat ik zichtbaar word helaas. Maar misschien straks later nog? Heb ook nog de stek met het boompje. Wellicht weer een zeelt?  Die komen doorgaans in kleine groepjes. Je gelooft het niet, weer vis op de stek. En dat op een gewone zomerse dag, waar je eerder bij verwacht dat ze wat actiever worden in de schemering. Bij aanslaan doet deze het anders, in 1 streep zonder te stoppen heel gestaag door de slip. 10 meter wordt 20 meter, 20 meter wordt 40 meter... en verder. Het gaat maar door... En ik heb het later nagemeten. Wat is dit, heb ik een vis in zijn staart? Het kan, zeker bij mijn methodiek van een loodje op 10 cm van de haak. Er komt een moment dat ik denk, die zwemt door naar het einde van de vaart. Maar gelukkig zijn de soepele hengel en de lange rekkende lijn op een gegeven moment voldoende om ook deze vis te stoppen. Ik dril haar heeeeel voorzichtig terug, die haak kan overal zitten. Eenmaal teruggepompt blijkt dat de haak toch voorin de bek zit. Pfff, kan ik er wat druk op zetten. Het is dan ook snel over, al met al toch een behoorlijke krachtsinspanning geweest. En toch geen monster met 16 pond. Wel het zoveelste voorbeeld van de (groei)kwaliteit van de vissen van Special Carp. Deze dame (denk ik) is bezig aan de derde zomer in dit water, en dan al 16 pond. 

Inmiddels is het tegen 18.00 uur en de corveeplicht roept. Kijk, ik heb werkelijk alle vrijheid om mijn dagen zo in te delen dat ik naast het obligate mijn deel van het geld verdienen ook maximaal kan vissen, als ik er maar wel voor zorg dat er gekookt wordt 6 dagen in de week, op een redelijk moment. Toch een goeie ruil in mijn ogen. Als ik gebleven was, had ik er zeker nog een bij gevangen. Maar het is goed zo. 

Wat een bullebak, niet te stoppen, en toch netjes in de bek gehaakt

En om het allemaal weer wat te relativeren; ben daags erna weer terug geweest. Want als ze er zitten moet je er direct de vruchten van plukken. Daarbij kunnen er ook groteren tussen zitten. Ik had me de moeite kunnen besparen, al na 1 ronde weet ik dat het weer net zo is als doorgaans, geen vis. Ze zijn weer doorgetrokken en verdwenen. Geen rimpeling, geen bellen, of troebel water, nee zelfs geen irritante kreeften. 

Maar wat een droogte weer, ik snak naar regen, en de natuur nog meer!!