Han's Solo

Flow, flow, flow, wherever you go, daar lijkt het toch wel aardig op dit najaar voor ondergetekende, behalve als je dan onze oostgrens gepasseerd bent, dan wordt het taai, zelfs grimmig. 

In mijn laatste blog gaf ik nog gewag van een minicursus "how to" gevolgd te hebben in de polders voor wat betreft het nachtvissen, want deze zomer stond ik wat dat betreft on hold. Kon mezelf even niet zover krijgen. En die positieve mindset was wel nodig omdat er weer een trip naar de oosterburen op de helling stond. Want zo al afgesproken in 2020 met vismaat Arend. Hij is nou eenmaal leraar en dan is tijdens de schoolvakanties op visvakantie gaan de enige optie, althans als je het samen wil doen, en omdat het ons gezamenlijk project was... 

Vorig jaar 2021 al drie keer samen afgereisd en in die drie trips ook wel vis gevangen, maar niet op mijn eigen hengels, het blijft raar voelen, eigenlijk niet mijn ding, na er een keer of wat toe gedwongen te zijn omdat alles slechts op 1 hengel kwam. Weet nog dat ik een week nodig had om de beelden op de computer te zetten, terwijl dat normaliter het eerste is wat ik doe na een trip na alle verplichte rituelen. Op dat hele meer bleek er maar 1 zone productief, en uiteraard niet mijn zone, achteraf gezien zat er dan ook nog maar heeeel weinig karper, max 50 stuks op 400 hectare, met zijn vele hoeken en baaien. Dus hengels delen bleek de enige remedie samen succesvol te zijn. 

Zover stonden we er de twee eerste trips van dit jaar ook nog in, mei en juli, trips van twee volle weken, maar elke 'angst' van mijn kant weer te moeten delen bleek ongegrond, we kregen beiden volstrekt geen beet. Goede raad was duur, eigenlijk waren we er wel een beetje klaar mee, en dat resulteerde in frisse tegenzin in de herfst nogmaals te gaan. Onterecht, want het najaar was nou precies de tijd waarin het zou kunnen lopen, dat hadden de 9 runs binnen 24 uur (op 1 hengel) ons wel bewezen oktober 2021. Dit jaar daar vissen zou wel het laatste zijn, de vergunningen zijn niet mals, los van de vele kilometers, tijd , moeite en energie. We gingen nog wel samen op pad in de herfstvakantie, maar dan wel elders, dichterbij, minder taai. Nadat de Nederlandse Maas om diverse redenen afgevallen was kwam Arend al snel met de oplossing. Hij wist van een mooi Duits meer dat wel wat aandacht kreeg van collega's, maar wat naar onze normen toch wel te kraken zou moeten zijn. En grote karpers. Eis van Arend. Merk dat ik daar zelf wat ambivalent in ben, want die boeien me niet, an sich als kaal feit, als doel om te gaan hengelen, maar zo nu en dan wil ik ze toch wel erg graag vangen. Heb is alleen geen heilig moeten, heb liever aantallen, daar komt die grote dan vanzelf wel tussendoor (al moet hij er wel zwemmen). Arend is een keer op eigen initiatief gaan proefvissen en had ter plekke gelijk contact met zijn tipgever. Al met al kwam hij heel positief terug, dus we hakten de knoop door, we zouden samen gaan. Wel hield ik 'm voor, nog steeds half in de zomer-geen zin in nachtvissen-modus na 5 nachten geen beet zou het doek voor mij vallen, ongeacht hoe en wat, je begrijpt, we gingen ieder met eigen vervoer. Dat gaf de nodige bewegingsruimte, en rust. Wel had ik 'm meermalen gevraagd om aan zijn contact te vragen hoe groot die het bestand schatte, maar daar kwam voor mij geen tijdig antwoord op. Daar moet je dan in berusten. 

Aangekomen ter plekke eind oktober zitten er aan de 'eigen kant' vier karpervissers, zoooo, dat had ik niet verwacht. Er zat niks anders op dan naar de overkant te gaan, maar... ik had de grote boot thuisgelaten, voor zover mij verteld was zouden we nergens verder dan 150 meter uitvaren, hetgeen ook klopte al met al, en daarvoor had je de grote boot niet nodig. Maar dat we wel naar de overkant zouden moeten voor stekken? Met alle spullen voor een week... Laten we het maar op een misverstand houden. Omdat ik met eigen auto was had ik wel mijn trolley bij me, en ik geef niks om kilometers maken met de benenwagen, dus Arend zou met de grote en kleine boot met zoveel mogelijk spullen overvaren en ik zou mijn auto zoveel mogelijk die richting opbrengen en verder alles met de trolley doen. Zo gezegd, zo gedaan, goed te doen eigenlijk, ik kon bijna met de bolide in de buurt van een van de kopse kanten komen. Daar wandelend met de trolley aangekomen had Arend voor zichzelf al uitgemaakt waar hij wilde vissen, heel centraal, vanuit de diepte tegen een wierbed aan. Had ik ook gedaan. En als aangever van het water had hij die ruimte ook. Er restte mij echter niets anders dan er rechts van plaats te nemen, op de stek ernaast. Kon daar niets anders doen dan 'ergens in het midden' een voerstek aan te leggen, in naar wat ik vermoedde een geul was waar de vis doorheen trok, naast een hengel onder de kant onderop het eigen talud, op 6 meter. Niet teveel voer, we spreken al van eind oktober. In eerste instantie zit ik qua gevoel goed te vissen, maar in de schemering blijkt er in alle stilte een Duitser rechts van mij plaatsgenomen te hebben, op slechts 30 meter, die mij afblokt. Daar houd ik niet van. Mijn vertrouwen daalde wat. De opvolgende ochtend een gigabrasem op de kanthengel, en weet je, ik was er nog blij mee ook. 

Met de grote en de kleine boot naar tóch de overkant

Daar lig je dan met je 69 cm, maar wie vist er dan ook met 12 mm wafters? 

De beetloze eerste nacht doet me beseffen dat ik niet de zoveelste uitzittrip moet creëren, alleen vanwege het heilige samen gezellig vissen en eten. Voor dat laatste moeten we dan maar een oplossing zoeken (die uiteraard komt).  Heb nu de beschikking over de trolley, ik ga ze zoeken, dat is veel meer mijn ding. Dan vis ik wel om Arend heen, zo kunnen we het water ook veel beter leren kennen, stel je voor dat we nog eens terugwillen. Qua weer is het ideaal, nog steeds een voor de tijd van het jaar warme wind recht op onze kant. Ik ga de uiterste rechterhoek in, tegen een rietkraag aan, waar het talud steil omhoog komt. Een uitstulping in die rietkraag doet me vermoeden dat die uitstulping onder water ook doorloopt. Hetgeen klopt. Daar komt een hengel. Op het wijd vind ik een plateautje van 10 m2, met een diepte van 2,5 terwijl het er omheen 6/7 meter is. Ga natuurlijk niet op dat plateau liggen, dat doet iedereen, maar aan de onderkant op het talud op 6 meter water. Dit voelt al veel beter, niet verplicht aansluiten, maar zelf uitpuzzelen. Om kort te gaan, beiden niks nacht twee, al lieg ik nu, weer zo'n superbrasem. Nacht drie denk ik op de hengel van het uitstulpingkje weer een brasem te hebben, die zich in het wier heeft vastgezwommen. Even met het bootje ernaar toe, zonder net, want een brasem. Stom! Blijkt ter plekke een schubje. Euhhhh...? Ik neem hem op sleeptouw naar de kant en de vis doet gelukkig niet al te veel, in elk geval is het goed te pareren allemaal. Daar aangekomen schep ik 'm, en blijkt hij een stuk groter dan gezien in mijn hoofdlamp. Check! De eerste vis sinds vijf Duitse sessies. Ik krijg een superboost. 

Lijkt wel een 'ordinaire' Nederlandse polderschub, maar dat maakte me niks uit, prachtvis, the spell broken. Het uitzetten van deze nieuwe vissen is niet zonder gemor van de karpervissers, die willen hoge vissen, maar de ASV ter plekke interesseert dat niks💬.

Je moet weten dat ik mezelf op deze stek twee nachten beloofd had, ongeacht de vangst (tenzij ik als een gek was gaan vangen) en die waren nu voorbij, dus alles op de kar en moven maar weer. Nu naar de andere kant van het water. Toch twee keer lopen, plus zorgen dat het uitvaarbootje er ook komt... Het neemt tijd al met al. 

Zit nu op de kant waar de wind opgestaan heeft de afgelopen periode, er staat maar weinig water (2 a 3 meter) en nog het nodige wier. Eerder, op speurtocht met het bootje, had ik al gezien dat dat wier al gaten vertoonde gezien het afsterven wat optreed in dit jaargetijde, en daar deden de koeten hard aan mee. Ik had er wel vertrouwen in. Net als ik zit in de namiddag krijg ik een telefoontje, Arend heeft er eentje gevangen. Het blijkt een spiegel van 39,8 kilo. Prachtvis. Feestje! Samen genieten we er van. Juist die avond neemt de wind af naar nul, en koelt het sterk af... Niet het moment om op de ondiepe zone te zitten. Het wordt dan ook niks, niet eens een brasem. Rond 06.00 uur 's ochtends ga ik alweer verkassen, zinloos hier. Ik ben ook al aan het voeren geslagen, 2 dagen ervoor,  op een ander meer er vlak naast, zo'n overgeslagen meertje, maar van de controleur had ik vernomen (en hij had mij wat foto's getoond) dat ze daar ook zwommen, en veel minder bevist werden. Daarbij... veel dichter bij de auto. Dus ik weer daarnaar toe met alle spullen. Dit  naastgelegen meer voelt veel intiemer. Ik vis op een richel met mooie diepteverlopen, heb er echt alle vertrouwen in. Met 7 hectare kunnen ze niet heel ver zijn. Toch geen karperbeet gehad, wel weer zo'n brasem, blijkt de volgende ochtend. Dus ik opnieuw bij eerste licht verkast, jammer dan van het voer, terug naar de stek waar ik die schubkarper ving, kijken of het voer dat daar is achtergebleven nog een vis heeft kunnen verleiden even langer te blijven hangen. Lekkere stek, kan niet anders zeggen, voel me er senang. Arend heeft die nacht wél karperbeet gehad en vangt de grootste schub van het water (zo blijkt later, de vis waar zijn contact achteraan zit, en die er 1 x per jaar uitkomt) op 46 pond. Zijn jaar is goed, dat begrijp je. En daarmee is het ook genoeg voor hem, hij besluit de volgende dag naar huis te gaan, een dag eerder dan eigenlijk bedoeld, vrijdags in plaats van zaterdag. Vind ik niet erg, kan ik zijn stek ook nog 1 nacht bevissen. Die nacht levert ons beiden niks op. Arend zit de productieve uren nog uit (naar zeggen van het contact) op vrijdag en dan neem ik over. Ik kan je zeggen, heb slecht geslapen, was er helemaal klaar voor. Maar nee, het mocht niet baten, ze moesten de bollen niet meer. Zaterdag ga ik voor de laatste keer inpakken, na uiteindelijk zes keer verkast te zijn in een week. Heb het dit keer geheel naar eigen wijze gedaan. En wat gevangen. En daar heel hard voor moeten zwoegen, een ander woord heb ik er niet voor. Maar het was het waard. 

Lekkere stek, kan niets anders zeggen, voel me er senang

Aan de obligate zonsop- en ondergangen geen gebrek

Gaandeweg die week was ik er achter gekomen dat dit een keihard circuitwater was, dat het grootste deel van het jaar flink onder druk stond, van zeker niet de minste karpervissers, en dan niet alleen maar lokale. De vissen kenden het klappen van de zweep. Daarnaast, er zwom maar heel weinig karper; 50 stuks op een goeie 80 hectare is niet veel. En dat is inclusief de verse uitzetters, elk jaar een paar. Niet mijn ding, zeker niet als ik dat van tevoren geweten had, daar had ik voor gepast, daar lag mijn behoefte niet op dat moment.  Maar als je er bent maak je er het beste van. Wat ik niet goed gedaan heb, nee dat verkassen was een goed plan - beter dan het net als Arend ook statisch uitzingen, want de stek waar dat dan had moeten gebeuren had niks in zich om vis aan te trekken - is nadat ik de ondiepe stek verlaten had ik per se op de aangevoerde zone van dat andere meertje moest vissen. Maar ja, soms komt voortschrijdend inzicht per dag. Tijdens het terugvaren met de dieptemeter in werking kwam ik schone dieptes tegen tussen het wier van vijf meter diep, eigenlijk aan de andere kant van het grote wierbed waar Arend tegenaan zat te vissen. Daar had ik moeten neerstrijken, maar ja, je hebt gevoerd en dan moet je zo nodig gaan afromen... 

Ergens die week hadden Arend en ik besloten - gesterkt door de successen, en daarmee goed gemotiveerd - om op ons noordelijke Noppessee nog 1 keer een poging te wagen samen, een lang weekend, en daarna hadden we ook al een weekend geprikt, maar hij kwam een uur of wat wat beteuterd vertellen dat dit in zijn geval niet door kon gaan, wegens eerdere afspraken met de baas thuis. Tja, dat begrijp ik, zo werkt dat aan deze kant ook, soms. Ik gaf wel aan dat het dan lastig zou gaan worden gezamenlijk, er moesten nog karpers uitgezet gaan worden voor de vereniging, iets dat doorgaans meerdere weekenden kost in november en/of december, los daarvan is december altijd een 'korte' en drukke maand... het zou zo maar zo kunnen zijn dat we apart moesten? 

Dat idee heb ik even geparkeerd, maar als snel bleek dat als ik nog iets wilde, en het meer had nog wat goed te maken met me, ik toch in het eerder gezamenlijk gekozen weekend zou moeten gaan, maar dan solo. Dat gaf me ook gelijk de kans zelf eens in de productieve zone te vissen, en daarmee zelf de vissen echt te vangen. Qua werk had het nog wel even wat voeten in de aarde, maar al met al leek het een go te kunnen worden. Twijfelde het weekend ervoor nog even, had weer een superflow weekend, en wat ik ving was al zo verzadigend dat noodzaak om naar Duitsland te rijden en daar een grote 'te halen' even ontbrak, maar mijn verstand won het van mijn gevoel en zo zag ik mezelf donderdag 10 november met een auto vol spullen wegrijden richting oosten. 

Als grootste van een leuke trits in het tussenweekend al behoorlijk verzadigend van zichzelf

Zo'n lange trip in je eentje is goed te doen, mits voldoende voorbereid, en een en ander resulteerde in een probleemloze aankomst rond een uur of 14.00. Dat lijkt riant, maar naar het oosten wordt het eerder donker, zat tegen de uurgrens aan, dus ik moest me nog haasten ook om op tijd in te liggen, ondanks dat ik exact wist waar ik wilde zijn. Wat ik aantrof kwam overheen met mijn herinnering en daar ging ik vissen, geen twijfel aan. Spot on. Laat maar komen. 

Stil genieten van ogenschijnlijk niets

Gezien de watertemperatuur van 14 graden durfde ik er ook nog wel wat voer op te zetten deze eerste dag. Geen kilo's, maar ook niet alleen 3 bollen naast de rig. En wat verspreid, moest ook wel want windkracht 4 betekend hier de golven op de kant, dus heel secuur wat aas naast je rig is best lastig, het blijft ad random. Daarbij, ik vis tussen 6,5 en 8,5 meter diep, dan is verspreiding sowieso aan de orde. Heb ik geen moeite mee, de ervaring heeft geleerd dat zoiets meer dan secuur genoeg is op dit soort water. Mijn idee; op klein water azen de vissen op de vierkante meter, en verplaatsten ze zich langzamer, op groot water gaat het veel meer met het grote gebaar in alles. Om 16.30 is het donker, en dan niet gewoon donker, maar pikdonker. Wind en wolkendek blijven, dat is gunstig. Die nacht de eerste run, die resulteert in de eerste zelf gevangen vis hier. Een prachtige typisch Duitse spiegel. Ben over the moon, heb dus gelijk gekregen: het is een najaarszone. 

Ondanks het gebrek aan hengeldruk toch de nodige formaten en 'smaken'

Simpele en doeltreffende klauwhaakrig; wat ik nodig had op die afstand was een vis die bleef hangen

Het was echt waar, er lag een vis in mijn boot

Overdag is er niet veel te doen behalve wat fotograferen en lummelen, heb er geen ander woord voor - wat doe je nou eigenlijk op meerdaagse sessies zonder actie? - maar gelukkig duurt de dag maar kort (van 08.30 t/m 16.30 is maar 8 uur) hetgeen inhoudt dat er 16 uur aan donkere kansen zijn. Nacht twee is een kopie van de eerste, ook die nacht maar 1 aanbeet, midden in de nacht. En ook die vis komt in het net. Het blijkt een schub van het betere gewicht. Mind you, vorig jaar had ik ook zo'n unieke schub als enige, Arend had alleen maar spiegels. Bij daglicht ben ik alert, vandaag is het zaterdag. Ik verwacht op deze vrije dag een defilé aan snoekvissers met bootjes, gister moest ik al vijf maal naar vissers toe varen om hen te duiden waar en hoe ik zat te vissen. Iets dat zij allen respecteerden, en zonder enige wanklank om me heen visten. Maar vandaag op deze voor de meesten vrije dag níemand gezien?!

Een bak!

Nacht drie wordt anders, de wind valt weg en de volle maan is in staat om wat invloed te hebben, het wolkendek breekt. Niet mijn ding, maar sommigen zweren erbij. Heb zo wel de kans veel secuurder te voeren, met kruim en een PVA-zakje. Als de eerste run al om 23.00 uur komt denk ik "nou komen er meer". En weer een schub... Dat het nu zou gaan lopen blijft bij wensdenken... Op een brasem na die een 24 mm bol tracht te verorberen, en geloof me, de bol paste er echt níet in, ik heb het zelfs geprobeerd, blijft het stil. 

Dag wolken, dag wind

Met als bijkomend voordeel, secuurder uitvaren

Hij paste echt niet

Drie aanbeten in drie nachten die resulteren in drie vissen voor de lens, ik ben er blij mee, heb mezelf bewezen dat het solo doorzetten een goede move was. Voelde als een echt avontuur, ben de uitdaging aangegaan en heb mijn persoonlijk doel gehaald, alle moeite is uiteindelijk niet voor niets geweest. Wie weet wat december nog brengt in deze?

Nacht 1

Nacht 2

Nacht 3

Resultaat van de HDR-stand op een noodgedwongen nieuwe telefoon

Het achterland

Waar je maar kijkt bos, water en aaneengesloten rietkragen zonder huizen of mensen

Toch maar weer Auf Wiedersehen? 

Naschrift: wilde de eerste sessie met Arend maar kort omschrijven, als inleiding voor het echte verhaal, de solotrip. Maar al typend bleek dat er veel meer te melden viel over niet vangen, dan over wel. Met de beelden was het precies andersom. 

Eindelijk geluk(t)

Helen had me al een keer of wat gevraagd dit jaar, "waarom vang je geen grote meer?" als ik haar een van mijn vangsten toonde thuis op het beeldscherm. Daar had ik dan uiteraard wel een snedig antwoord op, maar in de kern had dat afwezig zijn met twee zaken te maken: ik viste te weinig op plekken met voldoende grotere vissen én ik alleen viste (instant) overdag. En, als je wel aan de juiste voorwaarden voldoet, dan is het nog ergens geluk hebben, prijsschieten. Tegelijkertijd onzin natuurlijk, want ook overdag kun je prima grote vis vangen, maar toch, als ik kijk naar mijn statistieken dan valt op dat de meeste grote vissen tijdens sessies komen waar de nachtvisserij onderdeel van is. Kan ik voor mezelf niet ontkennen. En als ik kijk naar mijn vissersomgeving zie ik datzelfde patroon. 

Even losgekoppeld (op zich al een eeuwige discussie) van de geschiktheid van de gehanteerde systemen voor grote vissen: pennen versus statisch vissen. 

Laat ik eerst even de term grote definiëren, voor mij is dat een karper vanaf 20 pond (kan maar niet aan die kilo's wennen, als kind van de jaren 70 en 80). Half augustus gingen we (H&H) op vakantie en ondanks de 61 karpers was ik in het hele jaardeel ervoor slechts 1 vis in het net tegengekomen die de term (hele) grote karper waard was, volgens bovenstaande definitie. En omdat het een dubbelvangst voor mij was, waar ik ambivalent tegenover sta én omdat ik mee als gast was waarbij ik geen bijdrage aan het voeren had gehad voelde ook deze toch niet voor 100% als mijn verdienste. En de run erna op dezelfde hengel gunde ik mijn gastheer (die op eigen hengels karperloos bleef, heel onverdiend), dus ook dié grote karper kon ik niet als zodanig bijschrijven. 

Het resultaat van de run erna

Dat nachtvissen, dat was wel een dingetje afgelopen zomermaanden. Had er géén trek in, voelde als teveel, teveel van alles. Denk iets te vaak natgeregend (en dan thuis met de zooi zitten zonder makkelijke droogmogelijkheden), vis lullig verloren, moe thuisgekomen van slecht slapen en/of al dat gesjouw van en naar verre stekken, of stomweg geblankt. Vooral die twee visloze weken naar Duitsland hakten er in, vroeg me daar echt af hoe zinvol deze hobby op deze manier was? Daarbij, ik voelde me momenteel echt voldoende senang met overdag mijn ding doen.

Maar... gaandeweg de laatste weken (na de vakantie) kwam er licht aan het eind van die tunnel. Zéker ook omdat er een laatste weektrip naar, opnieuw, Duitsland in de steigers staat voor eind oktober en ik in de staat waarin ik verkeerde qua animo al na twee dagen weer naar huis gereden zou kunnen rijden, mocht het tegenvallen op enig vlak - en die kans bestaat altijd - dus ik moest gaan zorgen voor een mentale uplift. 

Plannetjes genoeg, elk jaar meer dan er tijd is, maar ik ben altijd te porren voor rustig water waar ik solo mijn ding kan doen, niet per se op karper. Weet een mooi water waar ik al jaren kom, en waar de vereniging me weer wilde hebben na twee jaar algehele corona-ledenstop. Dus onlangs naar andere streken gereden. Ik had "Jan" op de hoogte gebracht, dezelfde Jan als uit de zeeltavonturen van vorig jaar. Jan, die tot aan zijn nek en verder in het karpervissen zit moet altijd wat schamperen als ik het desbetreffende water noem, zou zonde van mijn tijd en energie zijn, dichterbij huis zou ik groter en meer kunnen vangen. Het gaat hier om graskarpers. Ja vast wel, maar niet in de condities die ik prefereer. De vangst alleen is niet heilig. 

Dus toog ik naar graskarperland, en dat smaakte naar meer. Ving er vier grassers, van voldoende formaat, en loste er eentje, natuurlijk weer wat aanvoelde als een grotere. Al viel dat aan mijn kant niet zo zwaar. Moet zeggen dat lossen van vis met statische systemen nog maar weinig voorkomt, maar het gebeurd je natuurlijk altijd wanneer je dat net niet wil. Van die vier grassers ontsnapte er ook eentje nog voor hij op de foto kan gaan, uit het net waarin ik hem even had laten liggen na de dril, zodat ik de tijd had mijn camera op te stellen. Het was al donker, ik denk dat ik de vis met mijn hoofdlamp heb laten schrikken... Tijdens dat proces van ontsnappen mijn voorslag (want veel bomen in het water) brekend. Dan heb je het over 50/100ste. Je zou eerder zeggen dat mijn hengel meegesleurd had moeten worden, maar ik zag het min of meer gebeuren en de top trilde niet eens? Heb er nog geen redelijke verklaring voor. Geen idee waarop die voorslag gebroken was, heb geen "hefboom" kunnen vinden. 

Vredig, en omdat de meeste karpers verdwenen zijn ook rustig

Ooit, lang geleden, in bijna een ander leven, viste ik hier ook op zeelt. Na een paar jaar had ik de meesten wel gevangen en bleven verrassingen uit. Waarmee niet gezegd is dat er niks van kaliber meer zou zwemmen, zeker niet. Vorige sessies op die grassers kwam er meestal wel een grotere op de mat, als gewaardeerde bijvangst. Zo ook dit keer, en omdat ik alles meet en weeg schrok ik even van onderstaande vis. Had even ruw gemeten en kwam zo op 60 cm uit, de magische grens, phoe... dat is al wat jaartjes geleden. Mede daarom heb ik dat meten wat secuurder overgedaan en er voor mezelf 59,5 cm van gemaakt. Voldoende om er zeer content mee te zijn, ondanks het scharminkelige voorkomen van de vis. 

Over zeelten gesproken, in de week ervoor ook een zeelt als bijvangst gevangen, nu met de pen, en in het net zag ik het al, voor met de pen een nieuw PB met 53 cm. Daar was ik heel erg mee in mijn nopjes. Voor zeelt bestaat dezelfde wetmatigheid als voor karper (en zijn we weer terug bij alinea 1), met de pen is het lastiger om grotere hoeveelheden grote te vangen. Simpelweg omdat de wateren waarin die leven niet geschikt zijn voor penvissen, maar wel voor statisch (al dan niet nacht)vissen. Dus als er eens eentje langskomt van 50plus onderaan het pennetje is dat voor mij extra reden blij te zijn. En een dril, dacht even dat ik met een karper te maken had. 

Zomaar, onverwacht en onbedoeld in mijn net

Penvis-PB!

In het kader van de mentale uplift als opmaat voor Duitsland had ik aan dat ene weekend met grassers niet genoeg, er moest wat meer "body" komen, de ziel diende flink gevuld te worden, de buffer vergroot. Ik kreeg de ruimte mee te liften met een vismaat die al aan het voeren was op plek X en zag mogelijkheid daarin een eigen bijdrage te leveren, door een tijdelijke gunstige regionale werksituatie. Die volgende sessie samen voornoemde maat geen resultaat: vroeg donker, koud, kil en vochtig, volle maan en windstil, plus de eerste nachtvorst. Kon niet goed gaan, ondanks het voer. Ik had een dubbelrun👻, uiteindelijk bij licht. Geluk natuurlijk, maar zo gaat dat soms, en zie, direct grotere karpers, gelukt dus ook:-). Dat sublijstje is zich nu heel langzaam alsnog aan het vullen, en de beste tijd daarvoor moet nog komen. 

Nu het aan nachtflow niet meer ontbrak moest ik zeker een van mijn privestekken ergens bij een boer ergens in een watersysteem niet overslaan. Het had me jaren gekost om er weer toegang te krijgen, en ik zou er eigenlijk veel meer gebruik van moeten maken. De tegenvallende vangsten (waar zijn al die verwilderde grote schubs gebleven die doorgaans in kleine series kwamen?), al ving ik wel mijn visje vorige sessies, en het lastige hobbelige parcours naar de stek toe waren nou juist van die ingrediënten waar ik deze zomer geen zin in had. Komt bij dat de zone die ik nu kan bevissen in mijn ogen geen onderdeel van het wintergebied uitmaakt, dus als het water straks echt afkoelt, dan houdt het op met heen en weer zwemmen (grotendeels), en daarmee vangen en zit ik teveel uren voor nop. Dus als het moest gebeuren dan maar snel. 

Mijn zone kenmerkt zich door veel obstakels, bomen in en onder water, al dan niet lullig uitstekend. Leverde me al een lekke rubberboot op dit voorjaar. In de loop van het vorige jaar en dit voorjaar had ik al wel het nodige geruimd, de zone werd steeds safer. Op 1 in het water gevallen boom na, een van de kruinen was finaal afgebroken en naar beneden gekomen. Daar kan ik alleen met de motorzaag wat aan doen, wellicht deze winter? Komt bij, mijn ervaring, als je alles opruimt, maak je het gebied ook minder aantrekkelijk om te foerageren. Dan zwemmen ze harder door. Die boom is wel een dingetje, elke karper die deze weet te bereiken ben je kwijt. Tot mijn geluk kozen alle gehaakte karpers tot nog toe de andere kant. 

De hoek waar ik het meest vertrouwen in heb voorzie ik twee dagen eerder van 5 kilo! harde (maar wel gekookte) mais, met hier en daar een harde bol ertussen. Het is een gokje, zo'n hoeveelheid, maar het water is nog 15 graden, dat durf ik nog wel. Mais omdat het makkelijk verteert, goed instant werkt, in die hoeveelheid ook nog wel antikreeft is -waar je gek van wordt, het moeten er honderden, zo niet duizenden zijn -  en daar al eeuwen niet op deze wijze ingezet. Waar wel overigens nog? In Den Haag dan toch, hoorde ik onlangs, dus wacht maar af jongens, ik kom mijn karperdeel halen, die 40 kg (droog) moeten weer snel op, het ligt in de weg. Maar dat terzijde. 

Bij aankomst ben ik erg benieuwd of de stek gevonden en aangeslagen is? Krijg zelfs twee runs, dus mijn nieuwsgierig is zeer bevredigd. Ben bij de eerste toch nog verbaasd als op de maisstek - de andere verderop met een klassieke bol - de hengel teken van leven geeft. De lijn loopt strak en ik zie de waker wat wippen, sla aan en verwacht een brasem. Maar dat valt tegen, of beter mee, het is een karper. Die voor de verandering wél richting die aangehaalde boom gaat. Door met de hand op de spoel snel, maar onder controle, naar achter te lopen maak ik dat de karper dat obstakel niet kan bereiken. De dril stelt verder weinig voor. Ook wel eens fijn, want ik had al gezien dat ik deze heeeel graag wilde vangen, wat een schoonheid. De Ronnierig - met drie maiskorrel en een drijvende tijgernoot, superdingen van Ali - zit geramd in de onderlip. 
De tweede aanbeet komt tegen het ochtendgloren, zelfde plek en aanpak. Ook deze karper schiet naar rechts, en ook deze weet ik voortijdig weg te trekken. Maar wat als zo'n vis 35 pond is? 

Als ik wegrijd besef ik dat ik klaar ben voor een week Duitsland binnenkort. 

In de polder met de pen loopt het als een dolle, eigenlijk nog beter dan vorig jaar. Kleinere vis, dat wel😝. Dat goeie resultaat zal zeker ook met het aanhoudende mooie weer en het groter worden van de kennis van het gebied te maken hebben. Voor de polders waar we samen vissen spelen Andries en ik elkaar telkens de kennisbal toe, en dan kan het heel hard gaan, voor beiden. Maar dat laat ik als onderwerp voor deze blog verder voor wat het is. Er moet iets te raden over blijven.

Waar de zomer veel te droog was, mag het nu wel wat minder...

De poldergeoriënteerde lezer moet het dit keer met een giebel doen. Ook mooi toch? 

Dus alles gaat qua vangen bijzonder goed, nou ja alles... 

SKP-weekend 2022

Wat een titel, wat een foto. Zoek de verschillen. Nee, inderdaad, die zijn er niet. 

Sinds mijn hergeboorte als karpervisser probeer ik elk jaar eind september aan te haken bij het (inter)nationale SKP-weekend, georganiseerd door de BVK (Belangenvereniging Verantwoord Karperbeheer), en ondersteund door HSV's met spiegelkarperprojecten, waaronder natuurlijk ook GHV-GH. Ik heb er al eens eerder over geblogt. Zo ook dit jaar. Eea zou starten op vrijdagavond (23 september voor dit jaar) om 19.00 uur. Meefotograaf-object dit jaar een tangetje of schaartje. Om (teveel) fraude tegen te gaan. 

Vrijdagavond regent het, met bakken, uiteraard, dus die startsessie sla ik over. 
De volgende ochtend regent het nog steeds... euhhh? Ik heb mezelf voorgenomen om bij elk van onze drie GHV-GH SKP's een poging te wagen. Kan ook makkelijk, geen gedoe met nachtelijk vissen momenteel (al is dat wel dé manier om er een paar te vangen, heel eerlijk). Omdat het vrijdagavonduitje in het water gevallen is (wel al een hele week aan het voeren geweest) besluit ik er die ochtend nog wel een keer te voeren, maar er nog niet te gaan vissen. Voor Gouda voorspellen 'ze' namelijk dat het eerder droog wordt, dus op naar Gouda. Als ik aankom is er in de buurt van de beoogde stek nog één onbetaald plekkie vrij, mazzel! Ik loop ernaar toe, eerst even kijken op de stek of ik genoeg ruimte heb. Op dat moment komt er een klein rood autootje aanscheuren dat zich in het allerlaatste halve plekje wringt, kan ook makkelijk, want een klein autootje. Daar springt een jonge kerel uit die er uitziet als visser. Ik spreek 'm aan en het blijkt zelfs een karpervisser, met dezelfde bedoelingen als ik qua stek en tactiek. Helaas was ik een minuut eerder. Lullig, tja... Ik besluit hem uit te nodigen hier samen te vissen, plek zat. De jongeman accepteert dat, en in no time liggen we uit. ik rechts, hij links. Al hoewel zitten... zelf wil ik direct bij mijn hengels kunnen, dus ik blijf staan, in aanslag-modus. En Gert Jan doet dat ook. Hij blijkt allergeschiktst, prettig gezelschap en volgens mij een goede uitgenaste visser. We blijken elkaar al eens ontmoet te hebben, met het uitzetten van de Goudse karpers november 2021. 

Omdat dit een alles of niks stek is, kan en moet het snel gaan. Liggen ze er dan moet het vrij snel een aanbeet opleveren. Maar helaas voor mij niks vandaag. Heb dan ook geen reden het nog te rekken. Ik besluit deel 02 van mijn plan te gaan uitvoeren, krijg ook pijn in mijn rug van dat staan, en begeef me naar 'ons' deel van het Oude Rijn boezem-systeem. Ongevoerd en overdag. Best wel een uitdaging. Kom eigenlijk niet aan echt vissen toe...😎, maar het zwerven heeft ook weer de ideeënbus gevoed. Overigens, bij vertrek van de stek in Gouda komt Niels nog langs, die heeft wel een nacht gemaakt en kan twee SKP-spiegels bijschrijven. Wie weet winnen we die bokaal voor de zoveelste keer:-). 

Nee, dat is niet mijn auto

Even naar huis voor het oppikken van wat foerage, en dan het avondprogramma. Naar de aanvankelijke vrijavondstek. Expres bedoeld als rustige(r) zone. Overdag ja, want in de avond als alle ratten hun holen weer verlaten hebben is het drúk! Fietsers en wandelaars aan mijn kant, en idem aan de overkant. Er komt een vent van het type zonder vaste woon- of verblijfplaats aan de overkant staan staren, strak naar mijn set-up, noodgedwongen een rodpot met hengels. Hij heeft er net zo lang strak naar staan staren als ik nodig had om een grote maaltijdsalade op te eten, en geen seconde mijn kant op, alleen op die hengels. Gelukkig moest el Creepo een heel eind omlopen voor ie achter mij zou kunnen komen staan. Wie wel achter mij kwam staan was een op het eerste gezicht alleraardigste oudere dame, nette jas, parelketting, plus hond. Ze maakt een vriendelijk praatje en vertelt ongevraagd over haar eigen forelvisavontuur ooit. Waar ik maar met een half oor naar luister, want ondertussen heeft haar hond een plekje gevonden tussen mijn rodpod, zo ongeveer tegen mijn hengels aan en mijn schepnetsteel er vlak achter. Gaat daar gewoon tussen zitten plassen. De dame kijkt ernaar terwijl ze oreert en doet... niks. Ik ben zo perplex van deze brutaliteit dat ik op dat moment niet weet te reageren. Het is net of de dame niet doorheeft dat zoiets écht niet kan. Gelukkig loopt ze snel door, in mijn opperste verbazing reageer ik niet meer op haar verhaal, en dan is de interesse snel weg. 

Ik realiseer me ergens die avond dat mijn plannetje wat minder goed uitpakt dan aanvankelijk ingeschat. Geen beet, geen rust. Als ik even mijn aas controleer (overal onderwatersla op de bodem, dus een beetje een gok hoe je ligt, ondanks harken) zie ik dat er kreeften actief zijn geweest. En na al dat voeren had er in elk geval al een brasem doorheen mogen lopen... Weg hier, morgen verder. 

Wel die avond veel appcontact gehad met voornoemde Niels, die is ook naar Den Haag gekomen. Gelukkig kent ie het aardig. Blijkt hier al jaren te komen. Had voor zichzelf al bepaald hoe en wat, en ik bevestig hem daarin. Maar... door de vele regenbuien (met grote kans op riooloverstorten) zou er wel eens wat minder vis in de sector kunnen zitten. Dat is namelijk mijn ervaring al de afgelopen weken, ik heb er namelijk ook mijn privestek, weg van de meute. Dus Niels' nachie is voor mij de lakmoesproef of ik dit najaar nog iets mag verwachten. 

Die zondag vroeg op, hoorde de telefoon al zoemen toen het nog donker was, en inderdaad, het is Niels met een fraaie spiegel. Dus maar eens kijken of ik wat op mijn eigen stek kan vangen, voer er al drie weken met grote regelmaat. Maar eerst naar Niels. Die is in zijn nopjes, de vis tikt tegen de magische grens aan. Voor mij is dat 20 pond, maar die jonge gasten gaan pas tellen als daar 10 pond bij komt. Samen maken we wat mooie foto's. Ik vermoed dat ik deze karper zelf ook al eens heb gevangen (achteraf blijkt het een twinsister). Ik schat uit 2007. De match zal het leren. 

Zoemzoemzoem

Voor ik zit te vissen is het toch 08.00 uur, want ik ben ook nog even gaan voeren op het boezemdeel dat ik voor het middagprogramma bedacht heb, in dezelfde zone als de zaterdagavondstek, maar wat gunstiger qua beetverwachting. Als het dan toch altijd druk is, dan maar gaan voor het maximale in plaats van trachten ergens nog de rust te vinden. Overigens een stek waar ik nooit iemand zie zitten. En ik kom er veel langs. Niet gek, parkeerproblemen en -kosten plus een benodigd aangepast schepnet. 

Maar dat is uitweiden, het is immers nog ochtend. 

Direct bij ingooien al leven, en dat blijft zo... constant gepiel, om leip van te worden. Kan alleen maar kreeft zijn. Die hebben zich natuurlijk verzameld in die paar weken voeren. Als ik eens tel hoeveel voerdeeltjes er nu liggen kom ik tot een paar honderd. Waarom dan toch precies die twee zoete maiskorrels er tussen uit pikken? Het kan niet anders of het moet er miegelen van de kreeft... Na zo'n anderhalf uur ben ik het zat. Ik bind er een hair aan en monteer daar twee bruine onopvallende 12x15 mm wafters op. Eat this, basterds! Inderdaad, gelijk stil die pen. Niet te geloven toch? Als even later de pen weer schokbewegingen maakt en diep wegzinkt, weet ik hoe laat het is... karper. Blijkt geen monster en helaas ook niet van de beoogde variëteit, want een edelschub. Pittig gegroeid, ze zwemmen er sinds najaar 2020 in. Ben er desondanks erg blij mee. Van deze stek telt elke vis dubbel. Mijn ervaring is, is dat het hiermee de komende uren over is. Dus ik ga lekker vroeg over op het middagprogramma, een paar uur naar wakers kijken. 

Daar lig je dan...

Dat wakers kijken in geürbaniseerd gebied gaat me slecht af, telkens weer. In het donker, en in de rust lukt dat me nog wel, maar overdag is het allemaal afzien. Erger me kapot. Kom niet in het gevoel. En daarvoor ga je niet vissen toch? Deze zomer lukte het me wel om me senang te voelen met een hengel tussen al die stadsidioten en herrie, maar dat was met een pen. Gaf me vrijheid, en daarmee voldoende boost om het vol te houden en zelfs leuk te vinden.

Dus dat naar voren geschoven middagprogramma kent maar een looptijd van een paar uur, en dan maar weer weg. Heb nog zat ideeën hoe tot de volgende vangst te komen. 

Dat bedoel ik met aangepast schepnet:-)

En ik maar denken dat ik hier de enige ben...
En aan de middelste stickâh is te zien dat er karpervissers nóg dichterbij wonen.
Letterlijk daar om de hoek. 

Thuisgekomen even met het fietsje gevoerd op een paar stekken aan de grachten en die afgevist, met de bekende set-up; de Alan Brown met Ambidex 2410, een stevige lijn, een pen en een voerveer met kort onderlijntje. Verwacht in elk geval wel een brasem, en als het meezit een karper. Door alle regen en dalende temperaturen gaan de karpers de randen van het systeem verlaten en de binnenstad opzoeken, en dan moeten ze hierlangs. En als ik naar de vangsten van afgelopen weken kijk via Niels zijn telefoon (denk Instagram) eerder deze dag klopt die theorie aardig. Alles wat ik nodig heb is een beetje geluk. Gelukkig is het water weer gaan stromen, want vanochtend (door alle regen) stond het stil. Als je hier überhaupt wat wil vangen moet het stromen. 

Wat er ook langskomt op deze aardige zondagmiddag zijn de nodige toeristenboten. Twee, drie tegelijk achter elkaar, en soms met 30 man aan boord, al dan niet met muziek, spijs en drank. Het wordt steeds gekker... Nadeel, ik moet telkens mijn aas ophalen, vissen en boten gaan hier niet samen. En dat gaat na 10 keer in een half uur ook tegenstaan. 

Dit uitzicht?

Of dit? Ze liggen op een paar 100 meter van elkaar. Toch is stek 1 onder water beter. 

Ik besluit ook deze manoeuvre maar te laten voor wat hij is en terug te gaan naar mijn privestek, moet er alleen even mijn auto voor oppikken. Hoorde via de tamtam dat er in die zone nóg een aardige spiegel was gevangen gisternacht, dus wellicht zwemmen er meer? 

Op weg naar huis bots ik op een meneer met hengel, had hem op de heenweg al zien scharrelen, zag er als een streetfisher uit. Maar deze meneer blijkt een baarsvisser, met pen en worm. Kijk, tóen had ie mijn aandacht, dat vind ik ook leuk. Hij vertelde honderduit en maakt mij echt enthousiast over deze methode. Heb ik dan geen vis gevangen vanmiddag, deze ontmoeting is mij net zoveel, zo niet nog meer waard. Bert, bedankt! 

Kijk, daar staat ie!

Bert P, je bent een visser naar mijn hart

Om 19.00 uur sluit het SKP-weekend weer, en ik vang niks bij. Moet het doen met een zo nu en dan wiebelende dobber. Zelfs de wafter krijgt zo nu en dan wat aandacht. Blijf tot 21.00 zitten, helemaal zen weer in alle rust. Al met al een gedenkwaardig en behoorlijk gevuld visweekend, met resultaat, al was het dan niet de gewenste spiegel. En met een paar prettige ontmoetingen op beide dagen. Dát is ook vissen. 

Ondertussen ben ik al weer een aantal weken terug uit Frankrijk. Helen en ik zijn er samen wel over uit dat twee weken te weinig is om geheel en al prettig onthecht te raken. Bijkomend voordeel voor mijzelf is, is dat ik de visserij weer kan oppakken waar ik hem heb achtergelaten. Ik hoef er niet opnieuw in te komen. Zaterdags thuis, die avond een feestje, de volgende ochtend al vis in het net:-). En dat stopt niet, de afgelopen weken weer meer dan mijn deel gevangen, vrij gemakkelijk. They do as the're told. En nu met de afnemende temperaturen zal dat als een trein blijven doordenderen. Kom maar op herfst. Wie weet doe ik ook wel weer eens een nachie?! Vang ik hopelijk ook maar weer eens een echte karper😉. 

Het meest zuidelijke strand van Frankrijk

Opnieuw helemaal zen

Binnen 24 uur na terugkeer uit het Land van Marianne een Franse uitzetter, zeer welkom

Het meest verse bloed in de polders, maakte me bij uitzet november 2021 even zorgen - vrij mager, vrij klein en soms te beschadigd - maar ze herstellen supergoed en de groei zit er aardig in.