Soms lastig, meestal mooi. En het kan ook samensmelten. Zo'n jaar geleden overleed mijn moeder. Op (en rond) de dag van overlijden ben je daar dan wel mee bezig, en hoewel zelf verder behoorlijk nuchter, er zijn dan toch klaarblijkelijk krachten aan het werk die het even voor je onderstrepen. Zelfs als je even hersenloos TV kijkt.
 |
| Zoiets komt binnen |
Al hoewel dus al met al behoorlijk nuchter, ik bezit wél een geluksamulet. In de vorm van een Canadese (one) dollar. Met daarop een Common Loon, zo'n beetje de nationale vogel van Canada. Het toeval wil dat ik daarover al eerder wat heb geschreven, juist ja, in de blog Een Vlucht Regenwulpen een jaar geleden toen ik het overlijden van mijn ma beschreef na eerst al die bijzondere vogels en hun geluiden aangehaald te hebben. Syncronicity.
Best bijzonder hoe die dollar in mijn bezit kwam. Met mijn ega uit die periode, Eveline, was ik in Nova Scotia (Canada) terecht gekomen, september 1998. Nova Scotia is een schaars bewoond schiereiland langs de oostkust van Canada, ruig gebied. Het westerlijk evenbeeld van Schotland, waar het ooit aan vastgezeten heeft. Wij sliepen daar op de meest oosterlijke punt van het eiland in een klein tentje tussen de beren en de elanden, onvergetelijk. Naast dat we een keer midden in de nacht uit dat tentje gehaald zijn door de eigenaresse van het terrein, storm op komst, om binnen in de schuur verder te slapen, hebben we ook een whalewatch gedaan. Met een man of 10 in een zeilboot met hulpmotor, gevaren door de spouse van die terreineigenaresse. In elk geval een ruwe bolster, maar zijn blanke pit is mij niet zichtbaar geworden. Vond zichzelf in elk geval erg belangrijk, en zijn opstappers zag hij allemaal als stadsmensen. Hij hield een dollar omhoog en die was voor degene die als eerste walvisspuiten zou zien. Die moest dan roepen "Thar she Blows!" De arme man had niet op mij gerekend, gewend als ik was om overal karper te spotten - "Als je nou langs mijn vinger kijkt zie je onder water een grijze schaduw, nee daar, ja hij beweegt, zwemt van ons af, ja?" Hoe vaak ik dat al niet tegen nietvissers gezegd heb en ze werkelijk niks zien onder water... herkenbaar? - en ik had echt niet langer dan een kwartier op zee nodig om de eerste spuiter te zien, Thar she Blows roepend. De expert geloofde me niet, ik moest echt aandringen. En warempel, uiteindelijk in de richting waar ik wees vonden we een groepje met kleinere walvissen. De schipper gaf me echt met tegenzin die dollar, ik zie 'm nog zuur kijken. Hij had 'm nog liever overboord gegooid. Maar ja, er zaten nog 8 man als getuige aan boord... En zo was ik een herinnering rijker. Sindsdien heeft die dollar mij op elke vistrip vergezeld.
 |
| Hij heet niet voor niks A Loony in Canada, (Terzijde: een Loony is ook wat wij een gekkie noemen) |
Zullen we het maar weer eens over het weer hebben? Toch een centraal thema in mijn epistels, en hoe kan het ook anders, in de vangsten?
Zelf heb ik het als een koude winter ervaren, ondanks dat de week sneeuw me bespaard gebleven is. Veel oostenwinden, veel nachtvorst met regelmatig dichtgevroren polders. Nee, ik vond er niet veel aan. Resulteerde in januari in maar 3 sessies. Februari ging het al iets beter met 7 sessies en 13 gevangen karpers, en recentelijk vroege dubbele cijfers celsius. Die eerste warme dagen kon ik niks verkeerd doen, de vis was echt los, maar zodra het klaarblijkelijk wende zakte de aasactiviteit gelijk terug naar veel minder, tot op warme windstille dagen zelfs nul. En niet alleen bij mij. Dat maakt het ook spannend, het moet niet voorspelbaar zijn. Zelf kleun ik er nog wel eens naast; jaargetijde, weersomstandigheden, bestand en lokatie. Ter plekke besef ik dan "verkeerde keus vandaag". Andries is beter in staat de verschillende puzzelstukjes juist aan elkaar te leggen, zoveel valt me wel op.
 |
| Al hoewel nog winter toch (richting) noordelijke bewegingen, het begin is er |
 |
| Met soms een heerlijke voorbode van wat ons in de lente weer staat te wachten |
Nadat ik met Bas op een veel te koude avond in Gouda roemloos geblankt had voelde ik me toch voldoende gesterkt in mijn ideeën - na toetsing bij hem - om een paar avonden verder eens de proef op de al veel eerder bedachte som te nemen. Een zwoele onstuimige avond, en zie, binnen 5 minuten kwam er een beet. Het leuke, half Gouda rijdt daar dag en nacht langs, niet bedenkend dat er een heus karperhol onder hun voortsuizende auto ligt. Ik genoot met volle teugen van die dril op het scherp van de snede, want overal takken in mijn omgeving. De zware stok mee en er in hangen.
 |
| Bas Pauw, organisator van de Goudse penvisdagen en fijn gezelschap, koud of niet |
 |
| En als je vermoedens dan worden bevestigd wil je daar ook een lakmoesproef op loslaten👌 |
En soms is er zo'n dag dat je weet; ik moet dáár nu echt naar toe. En als dat dan samenvalt met voldoende mogelijkheid (lees vrije tijd op het juiste moment, tegenwoordig veel schaarser dan in het eerdere uitsluitend fotografische leven), want dat is cruciaal, kun je erg leuke resultaten bereiken, eigenlijk alleen door er te zijn, en niks verkeerd te doen. Met soms een verrassing; zo is de eerste grasser al binnen, op een echte 'herfstdag', veel wind en regen uit ZW, en toen ik dat trucje nog een keer wilde herhalen mèt zon kwamen er zelfs 2 schubs op de kant, en voor Andries ook nog zo'n één verderop in de zelfde polder, met een bestand aan 70% spiegels. Ik snap er regelmatig niks van, maar blij was ik wel.
 |
| Totaal onverwacht deze reuzenvisstick, die desondanks niet kinderachtig aan mijn hengel trok |
 |
Met enige regelmaat ga ik vreemd, dus niet in Gouda vissen, maar elders, in een andere stad. En niet naar DH nee, dat staat meer voor sex met je ex, wellicht een keertje leuk, maar op termijn sterk af te raden, en ik kan het weten... De stad in kwestie is pas een jaar of wat interessant, want er zijn pas sinds een jaar of 5 regelmatig uitzettingen. Andries vist er ook, en die heeft de begintijd meegemaakt, toen de vissen bekant de kant opklommen voor meer voer, en groeiden als een malle. Nu vier/vijf uitzetwinters verder is goed te zien wat er gebeurd als je zonder verstand elk jaar weer uitzet, de groei loopt sterk terug. En toch is het er leuk vissen, de variant is schitterend om te zien en sterk als een beer, je vangt er vrijwel altijd, ennnn je maakt kans op een eerste uitzet, die zijn wel iets groter nu, al moet ik zeggen dat ik niet geloof dat er al 20ponders zwemmen (en dat dan ook met dank aan de verder goed bezig zijnde HSV, want voor het mooie hadden ze de laatste twee jaar rustig kunnen overslaan). En ik vermoed dat dat ook niet heel snel; gaat gebeuren, er zwemmen er simpelweg teveel, ze hebben de ruimte niet. Ik zeg dat omdat ik de variant ken en die doet in onze schrale polderwateren (qua bestanden) mij echt soms verbaasd staan, kiloknallers.
Hoe leuk is het nou om toch te proberen zo'n grotere te vangen? Ik heb daar in dit geval geen andere methodiek voor dan in een bepaalde zone vissen. Wat mij eerder opviel is dat die groteren niet ad random zomaar overal gevangen worden, ze zoeken toch die stukken op waar ze zover mogelijk op afstand van verstorende elementen kunnen blijven als wandelaars, hondenuitlaters, fietsers, vissende jeugd. En als je er dan eentje vangt (waarschijnlijk toch toeval😎) die voor de situatie ter plekke groot genoemd mag worden heb je voor heel even het gevoel dat je het snapt en is een nieuwe herinnering gemaakt. Op naar de echte lente!
 |
| Geen monster, maar voor mij in de situatie een meer dan beste |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten