maandag 12 augustus 2019

Guilty pleasure(s)

Het grote voordeel van in het voorseizoen op vakantie gaan is dat de Hollandse zomer dan nog voor je ligt, voor zover je dit jaar van een zomer kunt spreken, maar dat is eigenlijk voor ons als vissers heel gunstig, we hebben tot nog toe heel goed visweer gehad. Nog een voordeel van zo'n vroege vakantie is dat naast die zomer ook de vakantie ook voor anderen nog moet beginnen. Ergo, afgelopen periode was een heerlijk rustige want alle klanten waren gevlogen. Ik heb mijn kans schoon gezien en ben veel, heel veel op pad geweest. Doorgaans met de pen, naar oude en (voor mij) nieuwe polders. En soms een statische 'social'. Best blogwaardig, maar daar ligt hieronder het accent toch niet.

Qua penvissen de standaard methode; beetje gefermenteerde granen op een mooie plek, er daar een stuk of wat van maken en de zaak een uurtje (of wat) met rust laten. Daarna terugkomen en er een half uur per plek op vissen. Ik moet zeggen met veel resultaat.
En wat ook opvalt, is dat de witvisstand weer behoorlijk aan het toenemen is. Na jaren van afwezigheid van die 'etters' heerlijk met zoete mais uit blik kunnen vissen, maar dit jaar is dat op veel wateren een no go gebleken, en zelfs met tijgernoten en harde mais vang je meer dan je deel aan witvis, helaas, want was het ooit zo dat beethebben vrijwel alleen maar karper (of andere grotere vis) kon betekenen, nu kijk je naar een voortdurende dansende pen, een tijgernoot aan de hair of niet, en verslapt de aandacht. Met alle risico die er doorheen lopende karperbeet te missen...

Dit jaar is ook het jaar van de spiegels; van de 22 gevangen vissen - grotendeels met de pen gevangen, maar een aantal ook statisch - zijn er 16 spiegels bij. Ondanks dat ik op zeven wateren gevist heb, qua karpervissen dan. Verklaarbaar omdat ik echt achter die uitzetvissen aan heb gezeten. Ongeacht hoe groot, dat boeit me even niet. Dus als je gaat vissen waar ze kunnen zwemmen komen ze er ook makkelijk uit, en zijn de schubs veel meer 'onvangbaar' geworden. Maar eens kijken hoe dat gaat in jaren, als ze wat ouder zijn, en meer ervaren.
Alleen in Den Haag op het boezemsysteem blijft het sprokkelen, of beter, resultaatloos... ik kom wel steeds dichterbij; brasems vangen is al geen probleem meer, dat gaat helaas moeiteloos. Heb dan ook een aantal kalere stukken (op de bodem) gevonden. Die karpers gaan vanzelf wel komen in het najaar. Als ze ook bij daglicht - al is het 's ochtend heel vroeg- willen zwemmen en azen. Ik kan natuurlijk wel aansluiten op de grotere watersystemen als Laak en Neherkade, maar dan zit ik alsnog niet op mijn manier te vissen.

Heb wel sterk het vermoeden dat mijn doodaas-snoeken later gaat aanvangen dan normaliter oktober, zit nog erg met de carpfever "in mijn systeem". Nog heel veel plannen af te ronden en voldoende wateren met potentie te bevissen. Meer dan eigenlijk, zelfs teveel. Al dat opsplitsen van je aandacht i.p.v. je concentreren op 1 plek is wel mijn neiging, maar gaat soms ten koste van de resultaten, dat realiseer ik me, mijn valkuil. Jammer dan, want mij gaat het allang niet meer alleen om het vangen, het moet ook vooral op de manier gaan die mij past.
Vandaar ook het Guilty Pleasures in de titel; heb me jarenlang geen karpervisser meer genoemd of gevoeld, had achteraf meer met de ontstane karperscene te maken dan met de vissen zelf. Maar heb in elk geval het gevoel hervonden, en geniet er met volle teugen van, zolang ik maar wegblijf van de meute. Overigens nog steeds geen karpervisser, het zal altijd 'slechts nog vissend op karper' blijven. Allround, zoals je er tegenwoordig zovele hebt, mensen die switchen per soort per periode. Zie  verschillende, allemaal nieuwe, namen verschijnen in de diverse bladen, aangeprezen als allroundspecialisten of specimen hunters. En de foto's bevestigen dat. Leuk! Zo kunnen we weer wat van elkaar leren. Ik denk toch het gevolg van het wegvallen van de witvisstand, en daarmee een heel gilde aan "witvissers", je moet toch wat als visser. Heb er in het voorstadium van deze inmiddels bredere kijk op vissen wel eens een artikel aan gewijd in het Visblad, voorjaar 2011. Destijds onder de nog bezielde leiding van Juul Steyn. Leuke vent, echte visser.




Weinig tekst, ook niet veel foto's. Het moet maar even zo. Ga liever vissen deze periode. Ook dadelijk weer visweer. Zuidwesten winden, niet te warm en zo nu en dan een bui. Wat wil je nog meer?


Hollands visweer

Zeelt mag altijd!
De tijd heeft hier wat stilgestaan. Hou ik van.

Een van de laatste lichtingen Valkenswaarders van Jan van Mechelen, uitgezet negen zomers eerder als K3. Voor mij droomvissen.

Dit zwemt er toch ook al zeven zomers in, van een bekende Frans-Nederlandse leverancier. Vrees dat het niks meer gaat worden... en niet alleen hier niet. Alle polders waar we deze variant hebben uitgezet zijn ze of verdwenen of te klein gebleven. Zonde! Moet wel zeggen dat het alleen voor de polders geldt, op grote afgesloten plassen veel betere groei. Maar ook daar zijn ze snel verdwenen, ze worden niet oud. En daar doe je het niet voor...

Nee, dan de vissen van Ed van Egmond, pas twee zomers geleden uitgezet...

En weer een Special Carp. Dank je Ed, zal het nog vaak zeggen.

Tussendoor zomaar een "wildie". Prachtige vissen toch!

Duitse vis is doorgaans wat saai om naar te kijken, maar wel prima qua gezondheid, en daarmee levensverwachting en groei.

Buffeltje van Hollandse Haarlemmermeer-bodem. En sterk! Echt niet normaal, roste 20 meter nylon van een strakke slip af.

Dit kan van alles zijn qua ras, maar wat het ook is, ik ben er blij mee. Vooral die buikschubbenrij maken 'm speciaal.

Het nieuwe paradijs

Resultaat van een proefvisserijtje

Het is even rijden...

... maar dan heb je ook al. In elk geval nieuwe vrienden.
De zon gaat onder; tijd om op te stappen. Maar ik voel aan alles dat het hier nu pas gaat beginnen... Iets zegt mij "nachtwater".

Nog wel een zaak te melden. Soms gaat het wel eens mis met een vis landen, die schiet dan los, of heel zelden heb ik een lijnbreuk. Moest er even voor in de archieven duiken, in 2010 voor het laatst met penvissen, dus echt heel zelden, maar toch. En onlangs ook weer. Dat ging zo. Ik zat op de kruising van twee sloten links naast een leliebed, krijg een aanbeet, sla aan en haak een forse karper, en natuurlijk weer een spiegel. In plaats van dat die spiegel netjes aan mijn kant van het leliebed blijft en naar links de diepte inschiet, speert 'ie rechts door het leliebed heen en vervolgt zijn weg door de kruisende sloot, mij passerend. Was geen houden aan, en ik kon niks anders doen dan in een hele rare hoek strakhouden. Andersoortige controle was onmogelijk. Op een x-moment komt de vis los, ik denk aan losschieten, met al dat geweld niet zo ondenkbeeldig, maar het blijkt een lijnbreuk. Daar waar de loodjes zaten. Ben altijd heel secuur met de lijn nalopen, en bij de minste of geringste twijfel haal ik een meter of wat van de molen af. Daarbij vis ik met een taaie lijn. Berkley XL (extra limp = soepel) van 15 lbs (28/100), in dat bekende rode doosje, en nog heel betaalbaar ook. Vis er overal mee, dus ook bij bomen en lelies, gaat echt zelden mis. Nu dus wel. Ik wijt het aan de loodjes (Dinsmore). Baal daar van en wil dat veranderd hebben en bedenk me dat ik bij Arend een oplossing gezien heb in de vorm van een speciaal Fox voorloodje een meter boven de rig, daar waar ik zelf nog een loodhagel plaats. Hij gebruikt Fox Kwik Change, een tungsten ovaal 'loodje' met een centraal gat waardoorheen een stukje rekbaar tube komt, matgroen, heel ingenieus. Na wat googelen kom ik er achter dat die er ook in de standaard loodhagelmaten AAA en BB zijn. Dus op weg naar de hengelsportwinkel om twee doosjes à 10 stuks voor € 6,95 per doosje te kopen. (Wàààt, dat is € 0,70 cent per stuk, wat een geformaliseerde diefstal eigenlijk). Heb ze nu op twee hengels zitten en de eerste indruk is goed, al verschuiven ze wat snel na aanslaan of dril, maar de lijn blijft onbeschadigd. Als het blijvertjes zijn laat ik het weten.

Fox Kwik Change in vijf maten te krijgen

woensdag 24 juli 2019

Alle wegen leiden naar... Den Haag

Die grote zeelten begin juni kwamen maar nét op tijd, want als heel snel daarna stond een vroeg geplande zomervakantie voor de deur. Lekker weg naar Zuid Italië voor een goeie periode. Fijn om er uit te zijn, en een prettige plek om voor langere tijd te zijn, niet in de laatste plaats vanwege het eten, het klimaat, de natuur, cultuur en de Italianen zelf. Druktemakers tot en met, beide seksen doen niet voor elkaar onder, maar tegelijkertijd ook zo tranquilo, lekker alles op je gemakkie, en laat een ander maar wachten. Het doorgaans hete weer zal zeker zijn bijdrage aan de collectieve landsaard hebben geleverd. Geen dag onder de tropische waarden van 30 graden. Allemaal leuk en wel, maar hoe zit het dan met zaken rond het vissen? Dat komt er dus bescheten vanaf, zelf lokale vissers heb ik maar weinig kunnen bespeuren, er is maar weinig viswater op het Italiaanse vasteland onder de lijn Toscane-Rimini. Slechts hier en daar een enorm meer, en hoe verder je komt hoe minder het er worden. Hieronder een kleine sfeerimpressie.

Als eerste de twee jaar geleden niet gemaakte trip naar de top van de Gran Sasso, wegens de Summerblues (kapotte voetjes) van die zomer. De Gran Sasso is de hoogste berg van de laars en trekt heel veel klauteraars en wandelaars. Op de terugweg zagen we hem op 50 km afstand! al opdoemen, imposant, zeker als je weet dat je er al op het topje gestaan hebt.  Daarna naar de Amalfitaanse Kust, wereldberoemd stuk, onder Sorrento. Dus dwars overgestoken via de Abruzzen. Amalfi en aanverwanten overslaan, doorrijden. Op zich prachtig, maar dan zonder mensen, en dat is echt onmogelijk, dus hoe mooi ook van zichzelf toch maar niet meepikken tussen maart en oktober. Dan door naar de provincie Basilicata, met als hoofdstad Matera, heel toevallig ook Culturele Hoofdstad van Europa 2019, én decor van vele Italiaanse films. Mooi gebied met ongekende en onbekende vergezichten. En daarna werd het tijd voor wat echt strand'plezier'. Niet heel erg mijn ding, maar je wint wat en moet dus ook wat geven. Dus naar de hak. Hoopten op wat rust zo nog in juli (in augustus gaat het hier los, net als in Frankrijk), maar dat viel behoorlijk tegen. Vandaar uit via de Gargano (prachtig wandelgebied door oeroude bossen) aan de Adriatische weer naar huis. 6300 kilometer gereden in het gele gevaar en geen dag onder de 30 graden geweest. Eerder 35 plus. Dus wat zeuren ze hier... (op moment van schrijven twee dagen 35 plus)

Gelijk het pleintje in de mooie film Cinema Paradiso, inclusief honderden gierzwaluwen. Pieuwwpieuwwpieuww

Uitzicht vanaf onze tent in de Marken (streek). Kijk, daar ligt ie, morgen gaan we 'm 'bedwingen'.

So far so good

Door de nog niet gesmolten sneeuw werd het lastiger, en gevaarlijker

"Je bent er bijna, echt"

Van heel hoog af is Positano (Amalfitaanse Kust) wel te doen via het Pad der Goden

Veel gehoord, zelden gezien. De huls van een cicade, nadat hij is uitgevlogen

Dali in Matera was super, wat een geniale gek

Oerbosje. Zo ver als je kunt kijken en wandelen.

Moest een hele klim maken voor de volgende foto, dus eerst eventjes bijkomen

Het weekendhoogtepunt van de lokale macho's. Een duik van de rotsen.

Zo zie ik het liever. In gedachten zie ik de tonijnen al zwemmen.

Je zult maar (bij)gelovig zijn...

Tutti Italia!

Dito

"Je staat er voor, bella". Maar toen ze ging lachen, heb ik het onderwerp verlegd.

De broer van Robert. Nou?!

Ik hou van alle mensen; jong...

... en oud.

Vlak voor de kaarten op tafel komen

Het thuisfront roert zich. Oehhhh krijg weer visdrang. Laat er een paar voor mij over!?

Het enige viswater van importantie dat ik heb bezocht, vol karper en helemaal verlaten, je hebt het voor jezelf. Helaas wel 2,5 dag rijden... (Even vergroten voor het juiste gevoel.)

Niet gevist, toch wat gevangen

"... en moet dus ook wat geven..."

Het olifantenkerkhof

Helemaal heerlijk. Ze waren weer alleen. Inclusief een ingenieus wakersysteem, mogelijk door ontbreken van stroming

Ook in de Gargano wordt drukte verwacht. Voor de goede verstaander, het is nu nog rustig.

Tijd om naar huis te gaan, veel verder kunnen we niet
En de vaste volgers weten het; de niet aan te ontkomen Summerblues had me ook weer te pakken in de vorm van een ontstoken kwallenbeet


Dus terug in Den Haag moest er snel gevist worden. Alle seinen stonden op groen qua aangenaam visweer en zowel een nacht op de bonnefooi aan een van de Zuid Hollandse vaarten, als een paar keer pennen in een van de vele polders, leverde mooie vis op. Niks bijzonders, paar stekjes maken en vis vangen. Het kon nog, voor de hitte uit. Gericht vissen op grassers met water boven de 25 graden vind ik een slechte zaak, de vis kan dan niet herstellen nadat ze zich hebben 'dood'gezwommen aan je hengel. En geloof me, ik heb het meegemaakt. Helaas azen ze als gekken met dat warme weer... al net als met die barbelen...

Minder zomerweer op komst, maar daarmee ook beter visweer

Kanaalschoonheid in de laatste zon

Rommelen met een pen

Hoppeta, weer een biels, ze zijn er dus toch nog wel.

Op dezelfde dag, had ik dit jaar al eens eerder. Doorgaans moet ik het met 1 vis per dag doen.

Komt ook voor, zeker bij grassers met hun lange lijven die zich 'vierkant' over je voerplek bewegen

Mobiel vissen betekend weinig meenemen. Viel niet mee, hè Arend😓
Graskarperdomein

Je zit er in!

Wel de lengte, niet de conditie, dus na deze foto direct retour zonder 'obligate' manvis-foto

Maar deze weer wel😜, met dank aan de nieuwe CJW

Hé, wa's dat nou? Een klein K2 schubje met een hoge bouw, en dat terwijl de laatste uitzetting aan schubs al van 2015 was...

Prachtig regelmatig schubbenkleed

En sterk, sterk, echt niet normaal, van de 11 gehaakte vissen raakte ik er twee kwijt in de lelies omdat ze echt niet te houden waren (lossers, geen lijnbreuk), geen controle over te krijgen. Twee vissen bleken vastgeslagen lijnzwemmers te zijn, dat merk je aan het soort losschieten (zie foto). De anderen -zowel grassers als karpers- wist ik te vangen, maar vond dat meer geluk dan wijsheid, want direct na aanslag vertrokken ze gelijk naar de andere kant van het land, zomaar 15/20 meter lijn nemend, bruut geweld dwars door leliebedden, en ik zat nou niet heel licht te vissen. Een penhengel met een stepped up lbs opbouw. Drie delen, het topdeel 1,5 lbs, midden 2 lbs en het onderste deel met veel reserve 2,5 lbs. Speciaal voor wat zwaarder moeten drillen of zelfs blokken. Ooit door Co (Sielhorst; tackle 2000) zo voor mij gemaakt. Moest dan ook uit drie sportex-blanks komen. Was ondanks de zeer acceptabele Co-prijzen daarom een dure grap, maar ik heb er een hengel voor het leven mee gekregen. Dat tesamen met een flink zwaar afgestelde dril met 32/100 (18 lbs nylon) op een Penn 5500ss. Maar er viel niks te blokken, de hengel sloeg stomweg dubbel, en de vis ging flu. Met name de beide spiegels bleken veel lichter te zijn dan ik voor mogelijk hield tijdens de dril. Mochten dit ooit 20 plus ponders gaan worden dan houd ik mijn hart vast, niet meer te landen... was er dan ook maar wat blij mee toen ze veilig in het net lagen.
Daar rekening mee houdend had ik de laatste sessie ook een voor mij nieuwe CJW stok bij me, een Extra (X) Heavy van 390 (met dank aan Johan). Prachtige old school hengel met chromen ogen en heel veel pit. Oorspronkelijk niet echt bedoeld als penhengel (gezien het te lange handvat), maar er uitstekend voor in te zetten. Eentje waarmee je goed strak kunt drillen bij obstakels. Bedoeld voor de spiegels in de Haagse grachten. En of het allemaal uitmaakte? Geen sikkepit, ving er de laatste grasser hierboven mee, en was na een minuut of 10 van veel geven en steeds maar kleine beetjes nemen het eigenlijk wel zat. Hij bleef maar gaan, strakke slip of niet. En die vis was maar nipt 20 pond... wel in topconditie.

* En dat is honderd.... Na 6,5 jaar bloggen is de verhalenkoek nog niet op. We gaan er thuis een glas op heffen. Op naar de volgende honderd!!?