Land of the Brave

Zodra we richting november gaan zijn de Groene Hart poldersloten en -vaarten niet meer echt de juiste plek om karpers te vangen, in elk geval niet als het om aantallen gaat, al heb ik de overtuiging dat de grotere langer doorazen, maar die zijn niet sec mijn doel. In elk geval heb ik mezelf voorgenomen om gestructureerd net zo lang door te gaan met daar op karper te vissen tot de koeien naar binnen moeten, en tot die tijd telkens maar te zien wat het wordt.

Dat 'gestructureerd' zal ik toelichten; voor mij is het gestructureerd als er geen twijfel is dat de volgende sessies op dezelfde vissoort zullen zijn, zoals zeelt in het voorjaar, snoek in de winter en karper in de zomer en mijn visgedachten beperken zich daar dan ook zoveel mogelijk toe, vissoort-kokerdenken, een mindset. Dat heb je nodig voor de rust in je gedachten (waar, wat, waarmee, wanneer) en uiteindelijk ook voor resultaten. Althans ik. Het wordt pas projectmatig als ik een uitstapje naar een vissoort maak terwijl ik eigenlijk in general met een andere soort bezig ben. Zoals mijn zo nu en dan zomerse barbeeluitstapjes. Lekker belangrijk, zul je denken, maar teveel door elkaar vissen geeft ruis. En daarmee off focus, en dus ook niet dat scherpe gevoel dat je nodig hebt voor resultaten. On topic, om het populair te stellen. Dus... zolang het karperen gestructureerd is, ga ik niet ook gestructureerd snoeken. Al gaat dat binnenkort wel veranderen, de ingevroren haringen praten tegen me telkens als ik een handvol karperaas uit de vriezer opdiep... dan weet je het wel. Ik moet bekennen al twee snoeksessies achter de rug te hebben, beetje half half qua gevoel, en beiden niet renderend. Ik ga overigens wel alsnog de hele winter doorkarperen, maar dan projectmatig, en daarmee niet overal waar ik zin heb zoals tijdens de gestructureerde fase (al klinkt dat ongestructureerd😁), maar slechts op twee wateren toegespitst. Weird natuurlijk, want dat is wat de meesten van de karpervissers sowieso al doen, slechts twee wateren per seizoen... maar dat zou mij al heel gauw gaan vervelen. En ik moet met mezelf leven. Afijn... terug naar het hoofdonderwerp.

Voor mij mag in het najaar de barometer naar beneden knallen, in combi met een flinke wind. Liefst  een die dan vanuit het zuiden of zuidwesten in de lengte over het desbetreffende water staat, relatief warme wind meevoerend.
De paar keer dat ik afgelopen periode een nacht gevist heb was daarvan telkens geen sprake, in tegendeel. Windstilte en al vorst aan de grond. Resulterend in bewegingsloze hangers, althans als het om visactiviteit gaat. Dat ik alle keren toch succesvol wist af te sluiten komt door dat ene moment waarop die hanger wel deed waar 'ie voor ontworpen was, eerst omhoog- en dan eraf knallen. Maar eerlijk gezegd had ik dat telkens niet verwacht, zat er eigenlijk meer omdat ik die poldersferen zo ontzaglijk fijn vind en er geen afscheid van wil nemen. Dus een beetje tegen beter weten in.

Het begon met een dubbelaar, eigenlijk al een trippel, ook Arend had deze al eens op de mat. Vind ik altijd een beetje teleurstellend, heb wat tegen dubbelaars, althans als ze vrij snel na elkaar komen, en daarmee dubbelaars worden. Kijk, zit er een paar jaar tussen en ook positief gewichtsverschil, dan hoor je me niet klagen. Ik heb ooit eens op een privewater mogen vissen en daar al in 1982 een schubkarper gevangen, toen als jonkie (beiden trouwens) op 7,5 pond dat uiteindelijk uitgroeide tot een teruggevangen reus van 36 pond in 2006. Een vis die ik al met al een keer of acht op de mat gehad heb. En die een aantal keer mijn jeugdig Pb ietsje scherper stelde. Dat was geen straf. Maar dat is een verhaal voor een aparte blog, of beter een keer een artikel in het daarvoor geëigende magazine.

De dubbelaar

En de eerste keer, ergens deze zomer

In de periode daarna ving ik op een ander water ook een vis met een verhaal. Om te beginnen een dril van niks, zelfs de gemiddelde brasem doet het beter. Door de massa kon het echter niet anders dan een karper zijn... Denk dat de vis(sen) door de plotselinge koudeval overvallen is. Van een graad of 14/15 naar nachtvorst. Heb alleen maar strakgehouden en binnengedraaid, en bij mijn standplaats op een x-moment gewoon het net er onder gestoken, klaar. Terwijl ie toch mijn hengel uit de voorsteun (zijwaarts) had getrokken, en dat is op zich ook een unicum. Maar dan toch wel nog azen, dan zou je verwachten dat ze ook daar geen enkele trek meer in hebben? Al kan dat toch het geval geweest zijn, 1 vis in een nacht is op deze plek eigenlijk geen vis... Op de kant dacht ik een dubbelaar te hebben, en vond dat wel jammer, zie boven. Hetzelfde gewicht en dezelfde bouw. Plus een grote genezen wond. Thuis bleek dat laatste te kloppen, maar dan aan de andere kant. Had ik toch een andere! Twinbrothers. Blij.

Twinbrother 02. Nummer 01 staat al eerder in een blog een maand of twee terug.

Zelfde vis ja, maar kan nog niet kiezen welke eeuwigheidswaarde mag krijgen in mijn 2019 lijst.

Vandaar uit viel het me opeens op dat alle schubs die ik in die polder gevangen had een grote genezen wond hadden, waarbij niet alle schubben teruggekomen waren. Een wildvleeszone, bij allemaal, heel opvallend. Heb geen idee wat dit verschijnsel zo kan veroorzaken? Kan ook gewoon toeval zijn, vang er wel eens meer eentje zo, maar nu vier op rij is mij wat teveel van toevallige goede.

Ook het diepe water had al wat herfstaandacht gehad, eigenlijk mijn aanstaand projectwater deze winter, maar er kwam nog niet veel uit, eigenlijk niets. Al is het geen straf om een dag op zo'n plas te zitten, en lekker uit te waaien in de najaarszon. Vond het overigens wel opmerkelijk dat ik helemaal niks wist te vangen, doorgaans zijn deze diepere putten geen hogere wiskunde in deze tijd van het jaar, als je maar weet op welke diepte je het zoeken moet. En dat dacht ik toch te weten. Heb in Duitsland tussen 2009 en 2016 telkens mijn maaltje karper prima weten te vangen in telkens een paar sessies. Dat liep zo goed dat ik verder niet veel tijd in het toenmalige karperen hoefde te steken om aan het eind van het jaar toch op een mooi resultaat te kunnen terugkijken. En die wateren stonden onder veel grotere hengeldruk. Ook de Ganzenkuil bij Deest was zo'n typisch diep najaarswater waar ik tussen 2004 en 2007 heerlijk gevist heb. Inmiddels een betaalwater... om te janken. Huub, ik huil met je mee. Moet wel zeggen dat daardoor een en ander op het huidige water steeds interessanter wordt, ik moet en zal de puzzel ontrafelen komende seizoenen.

Een puzzel met (nog) heel veel blauwe stukjes

Geoorloofd combivissen, niet dat het baatte

Zaterdag 9 november weer wat karper uitgezet (voor en) met de vereniging en Ed van Egmond (special carp), zowel in Gouda als Woerden als in diverse geschikte GHV-GH polders. Zowel edelschubs als spiegels, de een nog mooier dan de andere. De spiegels van dit jaar wat langer dan vorig jaar, met een wat onvoorspelbaarder schubbenpatroon. Was ik dus erg content mee. Ben erg benieuwd wat het gaat doen! Er is al genoeg reuring over geweest op fakebook, dus ik hou het kort.

Woerden; zijn daden benne groot, ik hoop dat hij wint de zilvervloot

Gouda; goeie gemotiveerde, nieuwe ploeg. Weldone chaps!

En de laatsten van die dag

Aansluitend zijn Arend en ik samen nog een nachtje gaan maken. Hetzelfde recept als eerder eigenlijk. Teveel maan, te windstil en te koud. Opnieuw nachtvorst. Geen vis, geen lijnzwemmers. Echt slapen. Zeker na zo'n vermoeiende SKP-zaterdag niet heel erg. Maar wel prachtig licht zo vroeg in de ochtend. Alles bevroren aan de grond. En dan moeten we op hè, kou of niet, sfeersnuiven, die slaapzak uit, plat met die rukbunker. Arend besloot in te draaien en zijn aas te checken, en niet tevergeefs, de kreeften hadden zich aardig te goed gedaan aan zijn aas. Heb me laten vertellen dat ze bij kouder water minder actief zouden zijn... Als je er 100 ballen in schiet (even als voorbeeld) en je beiden aasbollen zijn aangevreten of verdwenen, dan kun je er vanuit gaan dat ál je bollen zijn gevisiteerd, en hoeveel van die kreeften zitten er dan wel niet?
Ik besluit het allemaal zo te laten, heb het gevoel dat het beter is de zaak met rust te laten. (Lesje uit R.H.; The carp strikes back.)  En niet voor niks, want als we even samen een ontbijtje doen halverwege de twee stekken zegt hij "jij hebt een run!". Euhhhh? Ik ben zo doof als een kwartel... maar hoor het nu ook. Moet heel even een sprintje trekken, we zitten nooit bij elkaar, en ga gelijk in de hengel hangen. En daarna rustig achteruitlopend de vis op sleeptouw nemend mijn kant op. Ook deze vis doet heel weinig, eigenlijk ook bijna niks. Komt al snel aan het oppervlak en is verder opvallend mak. Ik vind het even niet erg. Heb behoefte aan weer een karper op de mat. Dan maar geen dramatische drilherinnering vol gezwollen heraldiek.
Op de kant blijkt het een prachtschub, mooi van kleur, die kleur al helemaal op winterdiepte en eveneens mooi van bouw. Ben er echt superblij mee. Mocht de karpertroefkaart niet meer getrokken worden dit seizoen, is dit een perfecte afsluiter van een echt karperjaar. Herboren.

Tijd om op te staan

Krijg nou niks, een karper?!

Wanneer alles samenvalt; licht, locatie en vangst. En een vismaat die van wanten weet.

Had er 's avonds nog geen genoeg van, moest ook de ondergang nog even gaan bekijken

Haagse School of a la campagne?

Ergens op een zaterdag in september ga ik met mijn lief wat cultureels doen, want daarvoor heb je een relatie, liefde is een werkwoord. En dat doe ik met plezier. Werken ook, trouwens. Wij houden van ouwe meuk; huizen, interieur - antiek, bric a brac, brocante, curiosa, vintage, kortom de nodige rommel - én kunst vanaf 1800 ( van daarvoor is het me allemaal te christelijk). Een van de steden waar dat leuk samenkomt is Dordrecht. Via via had ik gehoord dat er een tentoonstelling was over vis (Beet!) in de kunst en dat leek me wel wat om even te bekijken. En met een museumjaarkaart ben je er zo in en uit. Die tentoonstelling viel verder meer dan behoorlijk tegen, opvallend veel karper op het menu in de middeleeuwen, maar er inpandig naar toe lopend moesten we door een paar zalen met vaste collectie, en wat bleek, dit museum heeft een grote verzameling Haagse School, prachtig bij elkaar in een paar wellicht speciaal daarvoor gemaakte zalen (museum van 1842 en de Haagse School niet heel veel later). En daarvan was ik me niet bewust, wist dat niet, terwijl ik een groot liefhebber van die Haagse School ben. Mauve, broers Maris, Breitner, Roelofs, Mesdag, Israëls, Gabriël. Inderdaad, straatnamen in de Schilderwijk hier om de hoek. Zal er niet teveel over uitweiden, maar het gaat grotendeels over zeegezichten, rivier- of polderlandschappen, al dan niet met koeien en/of imposante wolkenpartijen, alles met een grove toets geschilderd. Mannen uit de stad die de natuur introkken. Heb er dan ook met verbazing doorheen gelopen. Zoveel moois op één plek. Ben vergeten er een foto van te maken voor deze blog. Wel heb ik een kaart gekocht, zoals bij elk museumbezoek, en schrijf ik achterop wat en hoe. Het is echt jammer dat ik het niet eerder wist, want ook mijn vader was een groot liefhebber, iets met een appel, dan had ik hem nog een keer kunnen verrassen in zijn nadagen.

Die namiddag ga ik als gepland vissen, vlak voor het slechte weer uit, met de bedoeling een nacht te blijven. Al bij aankomst valt me het spannende licht op, en de gelijkenis ter plekke met Haagse School taferelen. Moet er ondanks de naderende buien toch eerst wat foto's van maken, expressiedrift, in een poging iets of iemand te imiteren. Heerlijk om er te zijn, geen mens in de buurt, de dichtstbijzijnde boerderij op 500 meter op meer. Stilte! Lonelyness is the human condition.

Kan zomaar ook aan Het Gein zijn

Turneriaans mooi

Het noodweer komt onvermijdelijk, en dat wist ik. Gelukkig duurt het niet lang, maar ik voel me wel even nederig, een mens is helemaal niets (en ondanks dat lukt het ons toch onze planeet in een paar honderd jaar te verzieken). Ik zuig de sfeer in me op. Genieten.
Die nacht drie lopers, om de paar uur eentje. Van die typische polderschubs, lang, slank en vooral sterk. Na al dat spiegelkarpergeweld van dit jaar (80% van de vangsten) was ik even toe aan wat 'ordinaire' Hollandse schubs. Qua techniek en tactiek niks bijzonders; twee hengels met bollen, ieder aan een kant, lijn slap, en wachten. Ik gooi de hengels niet al te dicht in de kant, heb het idee dat de vis in het najaar wat meer het midden van de vaart opzoekt.

Daar komt het

De wind steekt op

En klabammmmm

Zoals er hier honderden zwemmen

Ook de ochtend is volledig Haagse School

Anonieme karpers

Zo'n nachtje smaakt naar meer, dus probeer ik een paar keer achter elkaar te gaan. Elke keer met maximale sfeer. Temeer daar de herfst gaat intreden en ik vermoed dat de vis hier dan verdwijnt, om te overwinteren op plekken waar geen visser meer bij kan. Simpelweg omdat je er niet mag vissen, afgedwongen door natuurbeheerders of waterschappen.
Arend vergezelt me de laatste keer, en die keer blank ik. Hetgeen mijn theorie over de richting van de trekrichting bevestigd😎. Mooi moment om weer naar wat anders te gaan kijken, er ligt nog zoveel te wachten zolang je jezelf maar niet verplicht alleen beren te willen vangen. We hebben nog voor jaren ideeën.

De wind stond zijn kant op,  en ja, ik heb genoeg voor twee

Laatste blik in de vroege ochtend. We komen terug!

Als de boeren gaan verdwijnen, verdwijnen de vissers ook, mark my words, dan gaat hier in het rijke Nederland alles naar nog rijkere natuurorganisaties (op zich een goede zaak), en dan is er voor ons geen plek meer in die landschappen. Mag je er alleen nog maar wandelen, áls dat al mag... Mogen wij als vissers met zijn allen aan de rand van de stad bij elkaar geveegd in één suffe vijver vissen. Niet in de stad, want ook dat zal ons verboden gaan worden. Onder druk van de klimaatdiscussie gaan we met zijn allen vergroenen (hetgeen ik toejuich), en krijgen daarmee de 'aaibaren' het steeds meer voor het zeggen. Wij als vissende dierenbeulen zullen als het kind met het badwater weggegooid gaan worden. Dit is mijn trieste visie op de toekomst. Als bestuurder van een van de grootste hengelsportverenigingen vóél het je veranderend sentiment op beleidsniveau. En de club(s) die vandaag de dag direct uit onze portemonnaie betaald worden, zou(den) zich hiermee primair bezig moeten houden; het antivissers-sentiment als grootste gevaar, in plaats van zich nu heel Machiavelliaans (verdeel en heers) te gedragen naar de partijen die hen betalen over bijvoorbeeld een non-discussie voor wat betreft het al dan niet voldoende inbrengen van viswater. Afdeling navelstaren.

Het gaat me aan mijn hart, voel me verweven met het polderlandschap en verbonden met de mensen die er wonen, zou me als boer (als het gaat om de romantische gedachte van de arbeid) prima kunnen redden. Niet lullen, maar poetsen. En dat voor een Haagse stadsjongen? Niets is minder waar; van moeders kant kom ik direct uit de vette klei van de Bommelerwaard en van vaders kant uit Friesland, dus dat stadsschilletje is flinterdun. Heb wel eens letterlijk lopen janken ergens in maart een jaar of wat geleden toen ik weer 'naar buiten mocht', de polder in met de penhengel. En ook dat was Haagse School, als afgeleide van de heren van de Verlichting weer een eeuw eerder, die wilden ook weg uit de stad, terug naar de natuur. Zit er toch niks anders op iets te kopen wat ons dat gevoel geeft, en waar de tijd nog wel even stil blijft staan, voor zo nu en dan een frisse teug met plattelandslucht.

Van de bedreigde Haagse School polders...

... letterlijk direct door naar de Franse campagne

Alvast even kennismaken

Huisjes kijken, huisje zoeken

Een schatje, dat hoog op het lijstje staat. Jammer van het tokkiestraatje, maar wie weet?

"Twee voor de prijs van een". Daarmee had ik me 100% verzekerd voor een plek in dat 'gezellige' programma over klussers...

Zoiets lijkt me ook wel wat. Toegevoegd aan het lijstje.

En weer een verlaten boerderij waar je je tijd wel kunt vullen

Voor mij voldeed deze prima, genoeg voor de hengelspullen, een bed en wat tuinmeubels, én met uitzicht op een meer

Maar aangezien ik niks in te brengen heb, is het deze geworden

Don't forget to smell the flowers along the way!!

Ondertussen...

In de blog van mei j.l. als eens eerder aangegeven, het zo nu en dan bevissen van een van onze Limburgse riviertjes is een van de mooiste viservaringen die ik ken. Niet te vaak, heen en weer inclusief ter plekke wat rondtuffen tussen de stekken toch hetzelfde als een enkele reis Den Haag Parijs, maar dan zonder die comfortabele peage. Een relatief kostbare zaak qua brandstof. Rijd op mijn eentje toch vijf tienen weg zo'n dag. Dit voorjaar kon ik dat ritje in combi met een familiaire aangelegenheid maken, en van de week moest dat weer gebeuren. Kwam dat even perfect uit, september is de toptijd ter plekke.
Nadeel, net als eerdere jaren al om 05.00 uur voor de files uit wegtuffen van huis, en daarmee lekker vroeg aankomen, maar noodgedwongen - de familiaire aangelegenheid was zowel kans als, hierin, hindernis - pas erna. Zal tegen 11.30 uur aangekomen zijn. Even de stroom bekijken, opnemen, inademen, proeven. Zou ik hier in de buurt wonen, zou ik niet heel veel meer nodig hebben dan dit.

Voor het thuisfront. "Ja ik ben er weer, heelhuids".

Waar ik mijn auto stal kan ik het water niet zien. Als allereerste even de trip naar het water. En meestal direct een foto. Spannend! Dan pas de visspullen pakken. Ga ik linksaf, ga ik rechtsaf?
Elk voorjaar is het weer afwachten hoe de stroom veranderd is, welke bomen er veranderd zijn, welke bochten erbij zijn, of welke gaten er bijgekomen of weer verdwenen zijn. En ook de mens doet een duit in het zakje, zo verdween vorig jaar een markant bomenrijtje, duidelijk mensenwerk, daarmee die zone onaantrekkelijk makend voor de vis. Dag stek. Maar ze plaatsen elders ook bomen terug (die vervolgens weer wegspoelen). Er wordt hier actief beheerd door de staat, ondanks dat de natuur zoveel mogelijk haar gang moet kunnen gaan. De boeren mogen geen "dijkverzwaringen" aanleggen.
In mei heb ik goed opgelet naar de laatste stand van zaken, dus waar er nieuwe bomen in het water liggen, met soms afgebroken takken vele tientallen meters stroomafwaarts onder water. Gevaarlijke zones als je op zo'n explosieve vis als barbeel vist. Maar tegelijkertijd o zo aantrekkelijk omdat ze er graag tussen liggen. Al moet ik zeggen dat ik in al die jaren (vanaf 2012) nog geen vis in obstakels of door andere lijnbreuk ben kwijtgeraakt, slechts één losschieter heb gehad. En doorgaans veranderd er dan gaandeweg zo'n zomer weinig, dus kun je veilige stekken min of meer blind vertrouwd bevissen. Maar dat gaat dit keer niet op... Ik verlies vier systemen (run rig, lood en onderlijn waaraan een haak met baitscrew voor het blokje kaas) plus een haak op diverse plekken die schoon zouden moeten zijn. Teveel! Maar helaas bijkomende kwaad als je hier vist. Op naar een schonere zone verderop.

Lood, onderlijn en haak weg

Kwartier later op stek 2 hetzelfde recept

En weer het hele zooitje kwijt door een onderwaterobstakel... hier wordt ik even niet vrolijk

Deze plek kost me slechts de haak...

Maar het is het allemaal waard, je voelt de stilte. Alles in slomo, behalve de stroom

Deze stek levert me een mooie vette kopvoorn op, maar die ontsnapt ook weer voor ik er een foto van kan maken

Pas in de middag de eerste barbeel, en wat voor een, voor mij persoonlijk een buitencategorie vis.

Het onderschrift van bovenstaande foto zal ik even toelichten. Het lukt me hier maar niet om een barbeel langer dan 66 cm te vangen, en die kwam er direct het eerste jaar al uit. Inmiddels zijn we 8 jaar verder... Meer dan voldoende vissen van 64 en 65 cm, en dan verder slechts die ene 66 cm vis, maar daarboven heb ik geen barbelen gevangen. En niet omdat ze er niet zouden zitten, diverse anderen waar ik mee in contact sta bewijzen dat, maar naar ik denk botte pech. Of omdat ik niet in de juiste zone vis. Er is één zone waar steevast de grotere 70plus barbelen worden gevangen, voor de rest is het at random, maar die zone ligt me niet. Er wordt redelijk veel gevist, dat kun je zien aan de oever, reden om weg te blijven én ik mis iets aan de stekken qua sfeer, en dat heb ik heel erg nodig, dus ik kom er weinig tot niet. Heb het een aantal keren geprobeerd, maar kreeg dan ook geen beet... de straf voor het negeren van mijn gevoel.
Een van de 70plus-vangers heb ik wel eens gevraagd of dat hij wel eens vissen gedubbeld had, maar daar kreeg ik geen helder antwoord op, al vermoed ikzelf dat dit wel het geval is, ook in Engeland zie je dat sommige (grote) barbelen vaste zones bewonen. Had het mezelf sowieso makkelijker kunnen maken door van meet van af aan de langere bovenkant te meten - voor wie het niet weet, de bovenste punt van de staartvin is wat langer - maar destijds ben ik begonnen met de onderkant te meten, net als alle andere vissen die ik vang. En dat blijft zo. Al kan ik me ook niet voorstellen dat je alleen door het verschil tussen boven en onderkant die extra centimeters overbrugt. Nee, ook de foto's overtuigen me, er zwemmen voldoende grotere! Overigens mag dat alles de pret niet drukken, elke vis die mijn hengels naar beneden ramt is er een waard te vangen. En dat doen ze hier vanaf 40 cm al. Vorige sessie een kopvoorn en barbeel, en nu weer. Als dat zo blijft teken ik voor het recept. Voor mij voldoende. Maar wel inclusief de stilte en totale isolatie, het niemand tegen komen, of te moeten praten. Eenvoudig vissen, ben slechts vergezeld van 1 hengel, een tasje met een stuk kaas (verder niks aas voer), wat reserve spulletjes en de obligate camera, plus een net. Die laatste wel met een extra lange steel van 3 meter, anders heb je er niks te zoeken.

Dit stukje is nieuw gevonden en het extra verbredinkje met van dat wuivende onderwatergras schreeuwt "vis!".

Hetgeen niet uitkomt, maar met zoveel sfeer is het er gewoon al zijn ook voldoende

"Ik ook van jou. And on my way home!"

Het Nieuwe Paradijs

Zo ik iets ben, ben ik een penvisser (heb het Haagse deel er maar afgelaten, al bedoelde Louis C. dát met name).
Maar soms weet je dat de ingezette methode niet het beste resultaat gaat opleveren. Penvissen is voor mij het leukste dat er is, maar alleen op die wateren waar de vis (snel) vindbaar is en bij daglicht wil azen. Telkens maar voor een paar uurtjes. Bij vier uur aan de waterkant houdt het wel op.
Nog niet zo lang geleden kwam ik op het spoor van een uitgestrekte polder, niet echt in de buurt. Wist er al een jaar of wat van, maar heb het eerder genegeerd. Of beter, door toegenomen carpfever gingen de luikjes van het besef opeens open, wijdopen. Zit er wel een klein uurtje voor in de auto. Heb er in de vorige blog al wat van laten zien. Ben er een keer of wat gaan kijken om sfeer te snuiven en heb er wat proefvisserijtjes gedaan, hartstikke leuk, zonder echt serieus resultaat, waarmee ik vrij zeker kreeg dat de buffels hier 's nachts gaan grazen. Weet inmiddels iets van wat er zwemt en die zijn overdag al penvissend niet te vinden, of te vangen. Deels ook door de uitgestrektheid van het hele systeem. Je kunt er je hele leven makkelijk vervissen.

Zal dus 's nachts op pad moeten. Met de pen geen optie, gewoon te ver heen en weer rijden voor die paar uurtjes naar een lichtstaafje staren, dat moet je om de hoek kunnen doen.
Er zit dus niks anders op dat het statisch te gaan proberen. Niet zo'n ramp, ben deze zomerperiode meer op die manier op pad geweest. Zowel voor de gezelligheid, met Arend Termorshuizen als Leon van Toorenburg, als voor het resultaat, dat er niet om loog, in beider zin. Ergens iets tussen 8 beten op een nacht en gezamenlijk roemloos blanken (terwijl de volgende op dezelfde stek een dag later al binnen het uur een buffel had, prima aangevoerd:-). Maakt in elk geval dat er al wat routine in al dat nachtelijk gedoe zit.

Maximale sfeer in het nieuwe paradijs

Kan natuurlijk niet wachten tot ik weg kan. Prachtig weer in deze periode. Zonnig, hogedrukgebied. Te vaak windstil weer ook. Ik pik een nacht dat de wind zuidwest is en blijft waaien. Voor mij een vereiste 's nachts, zo'n windstille nacht is meestal ook een dooie nacht. Bijna volle maan, ben ik dan weer niet zo dol op, maar daar zijn de meningen over verdeeld. Zit vrij laat te vissen, maar het is allemaal geen hogere wiskunde. Nieuw water is altijd wat lastiger; "waar moet ik liggen?", "hoe vuil is de bodem?", " hoe loopt het kanttalud?". Het zijn allemaal zaken die je gaandeweg het bevissen van water ontdekt en die bijdragen aan het succes. Heb gekozen voor een zijvaartje, daar staan veel lelies in, en toch is het er diep en zijn er mooie harde plekken, kijk dat weet ik dan wel. Wel even lopen, toch een kleine 500 meter, maar met de kar is dat allemaal te doen. Aan de overkant een boerderij, zal de piepers buiten stil zetten, geluid draagt ver 's nachts. Niemand die hoeft te weten dat ik er zit.
Boilies only is het credo, met penvissen ben ik er achter gekomen dat het hier werkelijk miegelt van de witvis. Vermoed dat de kolonie kreeften ook zijn deel van voer en aas gaat opeisen.
Links zoet, met een Ronnyrig en pop-up. Tegen een overhangend wilgje aan. Rechts spicey squid van Arend zijn Biobaits-range. Hij heeft er alle vertrouwen in, dus waarom zou ik twijfelen? Vissen met dezelfde bodembol als het voer, gevist d.m.v. een zgn Germanrig (de simpelheid zelve om te knopen, en werkt prima, alles in de onderlip.) Op de kruising van twee weteringen, inclusief een smal bruggetje waar de stok van de T eindigt. Ik zet mijn geld echter op de linkerhengel, die met de pop-up, gevoelsmatig. Komt ook door de stek. Op beide stekken zo'n 50 extra bollen, niet te gek, maar er moet wel iets van uit gaan. Wil ook wat bulk overhouden mochten de kreeften toch alles aanvreten.

Om 23.30 een run op rechts. Oehhhh sterke vis, de vorige jaar aangeschafte Armalite wordt tot het uiterste getergd, maar de vis gaat toch onder de brug door, kan niet anders, want hij neemt fors lijn, meer dan waar hij de ruimte voor heeft tót aan de brug, en ik voel aan de hoek dat hij van mij af zwemt, naar links of rechts had een andere druk gegeven. Gewoon maar strakhouden en proberen controle te krijgen. Langzaamaan krijg ik wat vat op de vis, en uiteindelijk komt deze weer mee. Gewoon weer terug onder de brug door, zonder kleerscheuren. Voor het net zie ik wel aan de kolken in het maanlicht dat ik geen doorsnee vis heb, maar dat het direct zo'n beul was had ik niet verwacht. Het gemiddelde zou hier 25 pond zijn, dat is dan bij deze fors opgekrikt. 

Gelijk een van de koninginnen van deze polder?

Afijn, onderlijn gecheckt, haak gecheckt, onderste deel van de hoofdlijn gecheckt, de zaak kan terug. Nu proberen te pitten... Dat lukt natuurlijk niet door de adrenaline... En om 03.10 kan ik opnieuw mijn 'bed' uit, en weer op die rechter hengel. En ook al zo'n vechtersbaas, maar wat deze tekort komt is het gewicht, je voelt wel spierkracht, maar geen logge nauwelijks te stoppen tegenstand. Na een schub nu een spiegel. Fijn dat er nog verenigingen zijn, anders dan de GHV, die mooie vis (blijven) uitzetten, daarmee ook de toekomst van het karpervissen veilig stellend.
Daarna gebeurd er eigenlijk niks meer, ook niet op links; de zone die ik bij mezelf getipt had als favoriet. En er ligt nog kilometers wetering achter, zou daar geen karper zwemmen die mijn kant op wil? Ik vind het maar raar. Iets om uit te zoeken.
Die ochtend is er prachtig licht om beide karpers te vereeuwigen, en nog even na te genieten. Ben niet zo van de bezwaarzakken, maar heb daar nu geen reden voor, beide vissen zijn blakend van gezondheid en verder heerlijk rustig. Na zo'n sessie is het goed thuiskomen. De hitte neemt toe en blijft zelfs hangen, ik neem heel even gas terug. Mede ook door werk en andere verplichtingen. Hoe zou het zijn om miljonair te zijn, en de tijd aan jezelf te hebben? Zou je dan elke dag kunnen/ gaan vissen? Is het dan nog leuk? Geen idee, maar ik zou er toch wel graag willen achterkomen😎... Kan altijd nog een sabatical nemen. Al hoewel, dit jaar (na vorig jaar in de lente het overlijden van mijn suikertante en mijn eigen vader in november) lijkt er al erg op, dichterbij kan ik niet komen in dit werkend leven. Karper diem.

Een jonge vent, fris en vol potentie. Herkomst geen idee. Ik heb het over de karper.

Woensdagavond, de barometer schiet omlaag en er wordt flink regen verwacht. Lekker belangrijk, sinds ik het ESP* regenpak heb - Stash Jacket & Trousers, worden niet meer geleverd, maar de huidige 25K is nog beter, daar heb ik de Salopette van, en die bevalt minstens zo. Er hangt wel een prijskaartje aan, iets teveel voor de gemiddelde Nederlander helaas, het bleek hier niet te slijten. Ik denk verkeerde zuinigheid. Maar ja. Nogmaals, deze kleding is gemaakt voor een hele lange tijd gebruik en zijn geld meer dan waard - maakt regen me niet huiverig om er uit te gaan. Met deze combi kan ik alles aan. Ik lach slecht weer uit. Heb er al eens wat overgeschreven in de blog "Gods water over gods akker". Het pak is voldoende warm, winddicht, ademend en je blijft kurkdroog. Een echte booster als er hondenweer zit aan te komen. Ik besluit dus gewoon te gaan, typisch zo'n nacht waarin iedereen binnenblijft, en hoe minder reuring hoe beter, laat mij maar schuiven. Denk dat het wel eens zou kunnen gaan lopen, en daarmee zou ik de theorie sluitend kunnen krijgen dat het hier grotendeels 's nacht te doen is. Vorige keer twee vissen in het pikkedonker kan toeval geweest zijn.
Op weg naar de polder zie ik de schuiten met rotte appelen al naderen vanuit de kustgebieden, alles is loodgrijs. Even wennen na al die zonneschijn. Maar hopen dat ik het droog red. Regen tijdens vissen is onprettig, en tijdens opruimen vervelend, maar al tijdens het opbouwen zeiknat worden is doorgaans een mindere start, regenpak of niet. Voor de karpers maakt het allemaal niks uit, die zijn al nat.

Snel, snel, snel. Ik haal het allemaal net. Here comes the rain (lang leve The Cult) in mijn hoofd, en daar wordt goed notie van genomen, het blijft behoorlijk doorhozen. Gelukkig hoef ik alleen nog maar onder mijn oval vandaan als er vis aanbijt... Hetgeen me rond 23.30 al overkomt, opnieuw. Zelfde tijd, zelfde hengel. Da's mooi, zo vroeg al, is er nog tijd en ruimte voor meer vis. Natuurlijk zonder regenpak... was namelijk net gaan liggen. Dus alsnog zeiknat, hahahaha. Iets met hoogmoed... Een sterke vis die niet wil, en het lijkt of ik ergens aan vast zit. Het is zo aardedonker dat ik niet kan zien waaraan. Maar dat blijkt al snel. Omdat ik redelijk parallel met de lijnen langs de oever vis, het blijft een polderwetering, hebben de zijwaarts staande forse wind en golfslag mijn zinkende slap semi-liggende X-Line in een gigantische hoop met hoornblad geblazen dat langs de oever staat, en omdat die lijn zo enorm zinkt begraaft ie zich ook echt in zo'n hoop. Ik kan de vis tot aan/in de hoop trekken, maar daarna is goede raad duur. Ik besluit te wachten, maar eens kijken wat de karper zelf wil. Duurt wel even, maar dan toch voel ik beweging, de vis komt wat los en direct zet ik flink druk, daarmee de vis helpend los te komen. Daarna is het vrij gauw over. Een spiegel? Nee het blijkt een machtig mooie schub, niet dik maar massief, alles aan de vis voelt zwaar, gespierd. Ik zeg een mannetje.

Een en al spieren, zo moet een karper zijn

Na opnieuw ingooien keert de rust weer, tot 02.00 uur. Dezelfde hengel gaat 'lopen'. Opnieuw op die bodembol op rechts, van enige interesse in de 15 mm miracleberry pop-up op de linkerhengel, een killer voor zeelt gebleken in 12 mm versie met de nodige karpers als bijvangst, is geen sprake. Deze vis doet het anders, die vertrekt de zijwetering in aan de overkant. Gelukkig voel ik dat en door er snel naartoe te lopen weet ik het afslaande gevaar(te) te bezweren. Daarna is het vrij gauw over. Mede omdat ik naast de vis een losgekomen dot wier moet meescheppen. Ha, nu weer een spiegel. En goed voor mijn moyenne.
Beide waren sterke vissen, maar toch niet zo sterk als hun in eerdere weken in andere polders met penvissen gevangen broers en zusters, en dat terwijl die zomaar drie keer minder wegen... Ik vind het niet erg, het regent, het is aardedonker en ik kom om te vangen. Sfeerproeven later maar weer eens. Heb een vis in beide zakken, en vind het wel welletjes. Maar eens gaan proberen te slapen, bij eerste licht weer weg omdat het werk ook weer aantrekt, en ik door de files heen terug moet. Toch maar de hengel teruggegooid, zonder bijvoeren. Je weet nooit, ik loop kans op 19 kilo. Dat weet ik dan wel.

In de ochtend ligt alles er nog net zo bij, er is geen visite meer geweest. Bij de rechterhengel blijkt een verandering van rig te hebben plaatsgevonden, nu een birdnestrig... door al die nattigheid van vannacht het obligate schuimpje overgeslagen... maar het kan ook een kreeft geweest zijn. Snel de vissen fotograferen, en ook deze blijven rustig, hun ontspannenheid zie ik terug in het resultaat, en daarna inpakken die handel. Ik kijk terug op een fijne sessie, regen of niet. Thuis gekomen moet alles gedroogd worden. In een emmer die zonder deksel buiten staat zit 15 cm water....

Dat gezegd hebbende - bij het vorige onderschrift - hier ben ik ook niet vies van. Stevig, maar goed van proportie.

Thuisgekomen bekijk ik de foto's. Prachtig, het voelt goed om terug te zijn. Back on track.
Even de vraag wat te doen; in het kader van het grote leren door naar andere stekken in hetzelfde gebied of hier zo veel mogelijk uit halen, vermoed dat het richting herfst alleen maar harder gaat lopen? Waarom? Ja, je moet niet alles willen weten hoor.

Wie hierna, de volgende blog zal namelijk september worden, een stuk over roofvis verwacht - tot nog toe ging dat op, was dat redelijk voorspelbaar - gaat bedrogen uitkomen. Mijn al eerder aangegeven karperhonger heeft zo'n vorm aangenomen, en er zijn nog zoveel plannen, dat de zoetwaterkrokodillen naar een later plan gedirigeerd zijn. Altijd een risico, want je weet nooit wat de winter brengt, maar ik ga eerst eens wat van die karperplannen uitvoeren, zeker omdat de beste tijd er aan komt. Opvallend hoeveel kennis erbij gekomen is de laatste 10 jaar ondanks dat ik niet direct 100% met dat karpervissen bezig was. Voel me een stofzuiger, van puzzelstukjes.

*Sinds 2013 ben ik (via Arend Termorshuizen als verdeler voor NL) voorzien van materialen van Drennan/ESP. Sponsoring vindt ik een veel te groot woord, (prettige) ondersteuning past beter. Heb me er senang bij gevoeld, er lag geen prestatiedruk, en het merk sprak me meer dan aan, met in Engeland integere (voor zover dat te bepalen valt) grootheden als Terry Hearn en Martin Bowler als vaandeldragers. Naast de merkfilosofie sprak ook de kwaliteit van de spullen mij aan, velen zullen tot 'het einde der tijden' in mijn visarsenaal te vinden blijven. Sinds begin 2019 is de directe ondersteuning gestopt, maar ik zal een ambassadeur van Drennan/ESP blijven, ze maken gewoonweg goeie spullen en dat draag ik graag uit. In dat kader moet je de ode aan de kledinglijn ook lezen.
En dat geldt ook voor de bollen van Arend. Voor mij voldoen ze. Dat draag ik ook uit, moet ieder voor zich er maar mee doen wat ie wil. Enough said.
Wellicht dat ik maar eens een blog moeten wijden aan mijn materiaal-evergreens, er zijn zaken waar ik niet zonder van wil, of kan. Ter leering ende vermaek.