Bruut vlees

Op dezelfde dag dat ik mijn KSN-lidmaatschap na 21 jaar opzeg, vandaag 1 december, verplicht ik mezelf er ook toe oude De Karper's (ooit mijn lijfblad, nee veel erger, mijn gekoesterde baby, in elk geval voor een behoorlijk aantal nummers en jaren) te doorspitten op zoek naar een eerder geplaatste foto van een vis. Paginagroot, ergens in 2010 of 2011, maar ik hem niet zo snel kan vinden... wilde eigenlijk de hele pagina fotograferen. Als bruggetje, omdat deze vis gevangen werd in een Italiaans water waar ik nov/dec 2009 al eens geweest was, en nu onlangs ben teruggekeerd. Dan maar een andere, eigenlijk ook betere. Hieronder. De lokatietip kwam van Arend Termorshuizen, met wie het indertijd en in later jaren maar niet wilde lukken gezamenlijk te gaan, maar waarmee ik wel telkens de intentie had dat te doen. Daarom destijds met Leon 'Cipro' Derksen, die er op de valreep, op zijn Sinterklaas' want 5 decembernacht, gewichtige zaken deed. Good angling! Ik herinner me het als een heel bijzondere trip, zo tegen de winter aan, met bijzondere sferen, voor mij grootdeels onbekend door een andere cultuur en landschap. Heden in 2015 is het wel gelukt met Arend. Hieronder het verslag van deze laatste trip.
Onderstaande vis markeerde het einde van een tijdperk voor mij, een tijdperk van hoofdzakelijk karpervissen, en ik voelde me ook zo, karpervisser. Het jaar erop was het systeemvissen (zeg maar boilies en vast lood) eigenlijk passé, al viel me dat dan nog niet zo erg op. Vanaf dan hooguit een paar keer per jaar speciale sessies, en overigens, niet dat ik daarmee minder (groot) ving, in tegendeel. Zo kwamen er in telkens een paar gerichte sessies net zoveel voor mij waardevolle vissen in het net als tijdens al die jaren van alleen maar karpereren. (Ik tel gemakshalve even het zomerse penvissen en de karperbijvangsten van laatste jaren niet mee.) De vrij gekomen 'karpertijd' vulde ik in met andere vissoorten, en manieren van vissen. Naar genoegen, maar soms kriebelde het toch bijzonder. Het werd tijd voor een hernieuwde kennismaking. Waarvan akte.

Carpa Bellissima uit 2009

Je moet je even voorstellen dat dit je uitzicht is 's ochtends vroeg bij ontwaken uit de mist ziet opdoemen

Dit jaar gaan we een paar weken eerder dan in 2009, en de weergoden zijn qua temperaturen met ons.  Ook in de weken voor die van ons veel hogere temperaturen dan normaal. Behoorlijk regen ook, ook gunstig, zolang het natuurlijk niet in onze week valt, dan wordt er veel minder gevangen. En ook onze periode zal zich kenmerken door ongekend hoge temperaturen, maar dan zonder de begeleidende regen en of wind. Volgens Arend ideaal. En die kan het weten, want die komt hier al jaren. Kent ook iedereen, in elk geval de locale incrowd aan karpervissers. Dat al jaren hier vissen heeft ook al geresulteerd in een aantal indrukwekkende vangsten, maar het is verder niet aan mij dat te onthullen.

De heenreis verloopt prima, en we komen in het laatste licht aan rond een uur of vier. Al snel blijkt dat alle stekken, een 10-tal, meest voor twee personen, bezet zijn. Hetgeen we al een beetje gevreesd hadden. Op de Italiaanse meren is zo'n beetje hetzelfde aan de hand als in Frankrijk, veel misstanden; te grote overlast van 24/7 karpervissers waardoor sterke beperking van visserijmogelijkheden wordt toegepast, de opkomst van betaalwateren (lees het onttrekken van wateren aan de openbare mogelijkheden) en het simpelweg stelen van vissen. Dus komt het gros van de serieuze vissers op een handjevol openbare wateren terecht en wordt het stekken rouleren een stoelendans. Als je al een stek vindt.
Maar daar hadden wij ook wel een beetje op gerekend. Plan B was eigenlijk al plan A. Wij gaan op een stuk vissen waar normaliter geen nachtvisserij, en daarmee karpervisserij, plaatsvindt, door een foefje toe te passen. Onze tenten staan in de speeltuin annex terras op een verder voor gasten gesloten camping van een bevriende eigenaar, en de hengels staan langs de waterkant aan de overkant van de weg en boulevard. Ik geef toe, het is even wennen om niet in zicht van je hengels te zitten en goed te moeten uitkijken als je ernaar toe spurt, eventueel verkeer of voetgangers ontwijkend, maar het is ook dé oplossing voor het bevissen van deze maagdelijke zone. Alberto, de campingeigenaar verzekerd ons dat er niks kan gebeuren 's nachts. Gek genoeg, geloven we hem. Iedereen kent elkaar hier. Toch zal ik bij elke auto die stopt 's nacht wakker worden, je slaapt er toch op. En dat is regelmatig want even verderop is een parkeerzone waar vanaf 's avonds de paartjes komen scharrelen, al dan niet in de auto...
Vissen is voor morgen. De eerste avond eerst maar even kennismaken met het stadje, en een van haar restaurantjes. Vino et piza, wat had je gedacht? En een tip voor wie focacce vooraf besteld, doe dan niet ook nog een piza erna. Wij dachten bij focacce aan focaccia zoals dat bij ons verkocht wordt, als een soort van stokbrood, waar je bv olijfolie op kan sprenkelen. Maar het blijkt een eveneens volwaardige (droge) piza te zijn, van hetzelfde formaat, dus hadden we de man twee van zulke apparaten te verorberen. Ook Arend werd gefopt, ondanks al zijn Italiaanse ervaring.

Het is maar goed dat ik hier al eens geweest ben, wat een treurnis

Onze privésteiger voor een week, in de zomer aanlegplek voor te verhuren pedalo's

Piza et pasta, in een verder compleet verlaten restaurant, ook niet zo gek, want om 19.00 uur al... en dan is er nièmand

Italianen zijn bijzonder katholiek, nog steeds

De eerste nacht zonder hengels uit, maar met een goeie nachtrust doorgebracht en de middag er op volgend rustig de zone in kaart gebracht. Alles onder de 10 meter is interessant, zo is tot nog toe de ervaring. Voeren heel marginaal over een groot oppervlak van 300 meter breed tussen 8 en 12 meter diep,  via de dieptemeter uitgezocht, in elk geval heel anders dan hier gebruikelijk, het bekende storten op een marker. Boilietje hier, twee daar en een handje halfjes weer verder op. Laat die karpers maar een beetje scharrelen. We hebben de tijd en nemen die ook, heel anders dan 10/15 jaar geleden toen ik zo snel mogelijk die stokken in het water wilde hebben. Met alle stress van dien, naast de vermoeidheid van de trip hèt ingrediënt voor onderlinge irritatie. Twee hengels links en twee rechts, op verschillende dieptes. Lijnen lekker ver afgezonken op de bodem, het water is hier glashelder, tot een meter of vijf diep kijken geen probleem. Vandaar ook twee met snowmans en/of pop-ups. Wel afgesproken voor elke aanbeet de boot in te gaan, liefst ook met zijn tweeën. Het is hier een doolhof aan boeien en boeitjes dobberend aan serieuze ankerkettingen, met hier en daar een vergeten, en daarmee vrijwel onzichtbaar exemplaar. De markering bestaat dan slechts nog uit een oud waterflesje of zoiets. De door ons te bevissen zone ligt daar natuurlijk midden tussen, wat dacht je? Wanneer gaat blijken dat de vis al echt diep zit en we voorbij deze zone kunnen gaan vissen zal het drillen wat meer ontspannen kunnen zijn. Tot die tijd spannend.

In die ochtend echter nog wat omgeving bekeken. Er lag nog een meer in de buurt, en daarvan ging het gerucht dat er een 40 ponds snoek moest zwemmen. Als grootste van nog een aantal monsters. Laten die snoeken nou mijn halve aandacht hebben deze vakantie. Dus daar wilde ik even buurten... Arend komt er wat bekenden tegen, karpervissers uiteraard. Die zijn hier uit nood neergestreken wegens het volledig bezet zijn van het andere meer. Nadeel van deze specifieke plas is dat je per dag af moet rekenen, en op het niveau van een betaalwater zullen we maar zeggen. Dus dat wordt 'm niet. Maar het is wel een water dat "monsters" schreeuwt. Bekend gevoel?

"Volgens de kaart zijn we echt in de buurt nu?"

"Hier ergens voor ons moet dat meer toch zijn?"

Mooie lokatie voor een Hitchcock-horrorscene

Arend ontmoet hier enkele bekenden

Herfstsferen, vochtig en mistig

Weer terug op de camping tijdens middaguur breekt de zon langzaam door en kunnen de truien en andere warme zaken uit. Zo zal het vrijwel elke ochtend gaan. Door het grote verschil in dag- en nachttemperaturen zijn alle ochtenden mistig en vochtig.

Gezellig stekkie toch?

Links achter de weg en boulevard waar we overheen moeten op weg naar een eventuele aanbeet

Peilen en voeren en uiteindelijk uitvaren, dus vissen

Een man met een missie. Arend denkt namelijk dat hij hier voor het laatst is...

Wat gaat die eerste nacht brengen? 

ar kan ik kort over zijn, namelijk helemaal niks... 's ochtends is het nog steeds muisstil.

 Een stilte die wij sowieso niet gewoon zijn in Nederland.

De inwendige men bedienend

Gelukkig eens een vismaat die ook van uitgebreid koken aan de waterkant houdt
èn van het sociale karakter van het verorberen van het resultaat

Ik zie en vind overal harten

Waar o waar...?

Ook avond en nacht twee gaan in rust voorbij. Voordeel, (zo) heerlijk (mogelijk) slapen. Ook wat waard, zo'n week is enerverend genoeg. Persoonlijk vind ik het helemaal niet erg dat de stek een beetje moet worden opgebouwd. Zo krijg je ook gevoel met het water, ga je nadenken over visdieptes en aanzwemroutes. Wel jammer is het hier (in mijn ogen) verkeerd zitten voor de snoek, ik voel dat de Hollandse methode -vind een kuil met witvis, drop er een dooie zeevis, en neem vooral de tijd- niet zo makkelijk hier te importeren is, er zal eerst uitgebreid gezocht moeten worden naar de witvis en/of de juiste kuilen en daarvoor is het vissen vanaf zo'n vaste stek niet het juiste uitgangspunt. Je bent toch te gebonden, mede door de andere toegepaste visserij. Komt bij dat het meer te groot is voor het snel pinpointen van de beste zones, en het bij eerste kennismaking toch trial and error zal moeten zijn. Je kunt er dan ook zomaar naast zitten. Al heb ik natuurlijk achteraf wel een idee. Maar dat helpt dit keer de zaak niet vooruit. Na vier dagen bij daglicht proberen een paar grote dode haringen zwemles te geven op of nabij de bodem op de vaste stek in de hoop op een Esox flaviae, houd ik het voor gezien, daar stoppen we mee.

Werkelijk, ik ben zelden op een zo fotogenieke visplek geweest, elke dag is het anders, en elk uur van de dag is anders, kan niet ophouden met foto's maken. Met zon of zonder zon, wind of geen wind, wolken idem, het maakt allemaal niet uit, alles is even mooi. En of het nou liggend of staand moet zijn, het is allemaal even prachtig. Met liggend of stand bedoel ik het beeld:-). Dat geeft tijdens mijn werk nog wel eens verwarring als ik iemand aan het portretteren ben. "Nu een liggende foto". "Huh?"
Voor de rust van het bekijken en daarmee het beleven hieronder een impressie van alleen staand beeld, tijdens alle momenten van de dag.

En natuurlijk... hengels!

Kijk, ìk kwam er wel voor, voor al die schoonheid, maar wellicht jullie als vissende bezoekers van deze blog niet? En het is nou eenmaal een visblog... Daarbij, de titel suggereert ook nog het een en ander (met dank aan Rolf B), dus, ja er kwamen vanaf avond drie ook nog de nodige mooie vissen uit.
Op die namiddag was ik nog even gaan buurten in de omgeving voor het verplichtte opsnuiven van wat dorps couleur locale plus een onvergetelijke zonsondergang over land en water. Terug op de camping aankomend tijdens het laatste beetje daglicht en daarbij net eerder de stek passerend zie ik geen Arend zitten achter de hengels, da's wat vreemd. Dus...? Zodra ik de auto uitkom hoor ik hem inderdaad al brullen uit volle borst "Hans!!!". Klonk wel wat paniekerig... Het blijkt dat hij er een karper aan heeft en al in de boot staat, stuntelend met de touwen en een kromme hengel. Ja, wie verwacht dat nou? Hij kreeg een loper nèt voor ik langskwam. Ik sprint naar de waterkant en neem de bootzaken over, dan kan Arend drillen. Wel even wennen zo samen, maar alles gaat goed en langzaamaan komen we in de buurt van de vis, die ons vervolgens op sleeptouw neemt, netjes tussen de boeien door. Just what the doctor ordered. Zo het wijd op. Het is inmiddels niet alleen donker geworden, maar de mist komt ook als een dolle opzetten. God zij dank dat er lantaarnpalen aan die boulevard staan, want anders waren we nog verdwaald, want verder is er HELEMAAL niks te zien, en we praten hier over meer dan 700 hectare aan water.
De dril duurt behoorlijk lang - ook niet gek, je kan in zo'n boot ook niet heel veel kracht zetten - en suggereert een behoorlijke vis, temeer daar deze telkens weer de diepte in jaagt, en dat kan hier inmiddels in theorie zomaar 30/35 meter, zover zijn we afgedreven. Op een gegeven moment komen de bekende bellen en dan weet je dat het snel voorbij is. En dan schep ik nog mis ook de eerste keer, dat is me al jaren niet overkomen. Dacht echt dat ie er in zat! Maar het gaat goed de twee de poging, en het blijkt een prachtspiegel te zijn, exact 30 pond. Terug op de kant niks zakken, direct op de foto. Daarna zit je heel anders op je stoeltje, want de 'nul' is er af, en al helemaal als zich een paar uur later een andere vis meldt. Een schubkarper, toch wat minder sterk dan de eerste, ook een paar pond lichter. Het drillen en gaan halen met de boot ging behoorlijk vlotter. Of waren we al ingevist samen?

Voor mij is dit Italie

De bewuste spiegel van 30 pond

De avonden er na komen de karpers opnieuw buurten; in totaal zes aanbeten resulterend in zes  vangsten. In mijn ogen allemaal monsters in het licht van onze hoofdlampen. Sensationeel telkens die bootdril in het bijna donker - op drie avonden aanbeten op de scheidslijn van licht en donker rond 17.30- echt heel opvallend èn op de meest dichtbij liggende hengels op 7 à 8 meter. Verklaarbaar omdat dit overdag niet de meest rustige oeverzone is vanwege al dat geflaneer per voet, scooter en auto (maar na zonsondergang direct verlaten), en de zon er nog lekker op staat, en dan ook nog eens met een aangenaam hoge temperatuur. Sterker nog, een abnormaal hoge temperatuur, drie middagen in mijn t-shirt kunnen zitten. Dus die vissen kwamen snacken zodra ze kans zagen.
Op de diepere hengels, tot 12 meter aan toe, geen beten. Ook opvallend was dat we het aantal beten niet echt konden opvoeren na het verleggen van alle hengels op relatief ondiepere plekken. Net zo goed als het overdag bevissen van echt diepere zones niets opleverde. Er blijven dus wel puzzelstukjes open.
We waren al met al nog spekkoper, want verder werd er door de vissers op de andere plekken maar bitter weinig gevangen. Er was er één die ondanks inklemming tussen teveel collega's links en rechts drie karpers wist te vangen, naar eigen zeggen, maar de rest blankte roemloos. Waarschijnlijke reden; afgelopen voorjaar in de paaiperiode was er in het gedeelte dat als natuurgebied bekend staat illegaal 's nachts gevist door Oosteuropeanen met staand want, en sindsdien waren de vangsten gekelderd. De plaatselijke carabinieri vonden het destijds niet hun zaak, de vis'politie' durfde het gebied niet in zonder de eersten, de karpervissers keken slechts gefrustreerd toe... resultaat; een van de mooiste karpermeren van Italie was behoorlijk ontdaan van haar parels.
En dat terwijl dit ooit een meer was waar meerdere runs de man elke dag weer normaal was. Natuurlijk hebben hengeldruk en regelmatige terugvangsten ook hun deel bijgedragen aan teruglopende vangsten, maar dat is toch een meer geleidelijk proces, en niet zo abrupt en dramatisch eindigend als hier ter plekke. Het enige dat je nog kunt doen is stekken proberen te creeëren daar waar de vis zich verzameld om rustig te kunnen leven en dat zijn in eerste plaats niet de afgekloven zones.

Puntgave schubkarpers, van boven net zo breed als hoog

Bruut vlees toch?

Mijn Frans gewichtsrecord uit 2002 exact geëvenaard

Het verschil tussen de grootste en kleinste van deze sessie kan ik aangeven met het wisselen
van de woorden pond en kilo

En zoals met alles is er dan het moment dat je weer moet vertrekken. Ik kijk zelf in elk geval terug op een Visvakantie met een Hoofdletter. Arend verwoorde het een paar dagen na terugkomst per app zo: "Ben nog behoorlijk in de Italiemood. Het was een van de mooiste weken die ik gevist heb. 100% genoten van jouw gezelschap, zorg, verhalen, de omgeving, onze Italiaanse familia vol warmte en gastvrijheid èn de vissen die we samen even mochten lenen van dit prachtige meer. Voor herhaling vatbaar!" Ergo, we gaan terug. Wist ik wel.

Voor de laatste keer indraaien

Drie generaties superkerels

Als dit dan je dagelijkse uitzicht is...

... hoe slecht heb je het dan?

Direct na de Gotthardtunnel terug in de harde realiteit

Dank U, Majesteit!

Onlangs viel er een paar uur reportagewerk uit wegens ziekte van onze koningin. Op zich jammer, want elk uurtje is er één, laat staan een paar...  Het kwam mij echter uitstekend uit, want ik had anders geen kans gezien nog een min of meer laatste keer in november op een speciale plek te vissen, een plek waar de vis maar een relatief korte periode verzameld en dan ook goed te vangen is. En het is dàn dat je er moet zijn. Dit omdat er een gecombineerde vistrip karperen en snoeken in Italie voor de boeg staat en zulke trips, mede gezien het te verwachten weer, het is geen hoogzomer, wel hun tijd aan voorbereiding kennen. Tijd die ten koste gaat van het vissen op de lokale eigen wateren. Maar wat 'klaag' ik, want Maximaatje kwam al binnen een kwartier aan mijn dode haringstaartje snuffelen. In alle vroegte, nèt nadat het licht was geworden. En een uur later nog een van haar gewichtige hofdames, maar die had ik al voor de derde keer, waarmee het gelijk voor me duidelijk was dat het vissen hier voor mij zijn langste tijd gehad had. Italy, here we come! En daarna zien we wel weer, voorlopig meer ideeën dan vistijd.

Plezierig intermezzo

Na al dat getakel aan grote snoek was het even tijd voor een wat subtielere visserij, halverwege oktober, en met Arjan werd afgesproken weer eens een barbeel te gaan vangen, althans dat te proberen. Altijd wel een stevige rit naar het zuiden des lands. En knap vroeg ook, want de files voor zijn is me wel wat waard. Daarbij, wat is er mooier dan bij eerste licht aan een water staan?

De stek waar ik de afgelopen vier jaar steevast een sessie (sorry Desmond) begin is een bocht die wij de 'brasemstek' noemen, simpelweg omdat er een aantal jaar geleden zoveel brasems rondzwommen. Deze bocht had klaarblijkelijk deze zomer veel aandacht van anderen gekregen. Er liep een heel spoor naar het water, en daar ter plekke was de grond zelfs kaal, ontdaan van gras. Dan weet je het wel. Ik ontwaarde vele gaten van hengelsteunen. Dat zou dus betekenen dat er hier mensen vòòr de bocht hadden gevist, gezien de plaats van de kale plek, eigenlijk niet eens zo'n slecht idee, want in de bocht viel niet meer te vissen. Onderwater wemelde het van de takken van een onlangs weggespoelde boom. Zelf zat ik altijd na de bocht, maar dat was nu helemaal dichtgegroeid. 20 meter stroomafwaarts was wel een nieuwe stek aangelegd, klaarblijkelijk voor iemand die heel veel ruimte nodig had. Al met al vond ik de situatie niet heel bemoedigend, maar toch maar eventjes een paar uurtjes zoet gemaakt. Arjan nam plaats in zijn 'kuil', maar kon daar niks vangen. En ook de 'boompjes' leverden hem niks op. Ook bij mij geen leven. Het water stond lekker hoog, stroomde bijzonder hard, en zal er lekker dik uit, maar desondanks geen leven?

Heerlijk om met het eerste licht aan het water te zijn

Tijd om even te verkassen, naar een zone die we beter als brasemstek kunnen bestempelen, want hier heb ik er verschillende gevangen, naast barbelen eigenlijk wel, en kopvoorns. We noemen dit de 'eenmansstek' omdat er maar 1 plek is waar je uit de voeten kunt, maar dat is dan ook wel een plekje om te koesteren, er is altijd wel wat te vangen. En zo ook nu, het duurde eigenlijk maar een paar minuten. Net nadat ik het loodje en het stukje kaas onder de boom had laten stromen en de hengeltop tot stilstand was gekomen begon het trillen opnieuw, om niet meer op te houden, resulterend in een aanslag van mijn kant en een barbeel aan de andere kant van de lijn. Wat zijn het toch sterke vissen, die 110% gebruik van de stroom maken, en je moet ze altijd tegen de stroom in naar je toe pompen. En zo fotogeniek ook!

De eenmansstek

Ik heb het nog eventjes opnieuw geprobeerd, maar tegen beter weten in, het komt maar zeeeer zelden voor dat je een tweede barbeel haakt op dezelfde plek binnen kortere tijd. Arjan maar eens geappt. Waar die zat? Arjan was aan de zwerf gegaan met de benenwagen, dus die ging ik eventje oppikken verderop. We hebben de afspraak elke sessie (sorry Desmond) één nieuwe stek uit te proberen en ik had daar wel een ideetje over. De zoveelste mooie bocht, het was weer eventjes zoeken, maakt het mede zo leuk, en zo te zien een hele rustige. Ik denk dat hier wat meer water staat, een mooie plek voor een wat statischer benadering met wat voer. Hopelijk nog eens voor het invallen van de echte winter.
Arjan opteert voor het eerste boompje, ik ga plompverloren ergens zitten, weet eigenlijk ook niet waarom. Maar niet voor lang, want binnen een paar minuten mocht ik eerst het schepnet en daarna de camera hanteren. Prachtvis!
Ook hier gold, maar 1 keer beet... en dat terwijl barbeel als een scholenvis bekend staat, of beter nooit echt solitair zwemt. Mijn mening.

Onder het boompje moest je zijn

De tijd vliegt weer, uiteindelijk hebben we nog maar ruimte voor 1 zone. Ik besluit terug te gaan naar de brasemstek en te proberen eens voor de bocht een vis te vangen. Ter zijde; wat me wel lichtelijk frustreert hier is dat alle bekenden die hier vissen eens in de zoveel tijd wel een grotere barbeel weten te vangen, en dat ik daar nooit gekomen ben, het zijn altijd schattige 'mini'barbeeltjes. Niet dat ik ze versmaad, maar eens in de zoveel tijd een grotere zou ik appreciëren. Ik ben niet voor niks een z.gn. 'specimen hunter'. Maar ook hier geldt, net als vele andere visserijen, het is een soort van prijsschieten:-).
Als ik op mijn stek zit en ook Arjan weer rondsluipt in de buurt krijg ik een app van hem dat vanmiddag een van de stekken hier, de eerder aangehaalde 'boompjes',  is bezocht door een local en dat hij daar een barbeel van 71 gevangen heeft... dat weet hij door een FB-posting van die (bekende) local nog diezelfde dag. Tssss... zout in het wondje... er was dus wel degelijk een vis in de buurt van een beter formaat. Lang krijg ik niet de tijd daaraan te denken, want ik kan mijn hengel nauwelijks tegenhouden de plomp in te gaan, heb nog net het eind van het handvat beet, met een barbeel aan het eind. Met weer een babybarbeeltje, ja wat dacht jij?
Los daarvan blijkt het een geschenk hier te mogen zijn, en nog mooier, te vissen.

Verliefde blik? 

Langzaam aan wordt het schemerig, en zelfs donker. Arjan heeft er dan al lang genoeg van, hij zit lekker in de auto. Ik ga tot de laatste snik door, heb nog fishfever. Om een x-moment kan ik het niet meer zien. We gaan, maar aanvankelijk niet al te ver. In de buurt ligt een wokrestaurant waar je voor € 8,50 chinees buffet kunt krijgen, all you can eat compleet met een soepje en wat zoets als toetje. Een perfecte afsluiter voor een wederom perfecte visdag.

N.B. Natuurlijk vind ik barbelen van 50plus cm geen babybarbeeltjes, maar om even de zaken in het juiste (gemoeds)sfeertje te zetten heb ik de zaak wat gechargeerd. Excuus voor wie zich hierboven gestoord heeft.

Just Add Water

Oftewel hoe simpel en makkelijk kan het soms gaan? Na een meer dan moeilijke zomer op visgebied (zie Vertwijfeling...) was ik vervroegd toe aan snoek. Met groot dood aas wel te verstaan. En omdat ik een van de wateren die ik de laatste jaren bevist heb bewust wat minder wilde gaan frequenteren in verband met de fors toegenomen drukte dacht ik er vroeg(er) te beginnen om de 'meute' voor te zijn.
Dat had ik me 's zomers al voorgenomen en dus was het zaak regelmatig langs te rijden om te kijken wanneer het wier gelijk "walk on water" weg zou zijn. Begin september bleek dat het geval.

Eerst nog een paar zeeltsessies gemaakt om te kijken of die soort ook wilde in het najaar. Dat deed het inderdaad, maar toch niet zo spetterend als in de lente. Ook niet zo gek, want de vis ligt veel minder gegroepeerd. Ze zwerven in kleine groepjes door het water. Maar zo kon ik direct goed meten wanneer het afstervende wier zodanig verdwenen was dat ik het wel durfde te wagen er een dode aasvis met een open dregje op te laten zakken. En dat was halverwege september. Een maand eerder eigenlijk dan 'normaal'. Het voelde de eerste keer dan ook een beetje raar, maar bij meten van de watertemperatuur kwam ik toch niet verder dan 14 graden, iets te koud voor de tijd van het jaar, en prima als start van het roofvisseizoen, dus tijd zegt niet alles. De twee karpervissers die hier 's nachts vertoefden in het weekend en van wie ik de stek die bewuste 19de september overnam zeiden het al "de snoek zit hier voor de kant, je ziet ze continu jagen". Ja dat wist ik ook al, zoveel was ook al opgevallen eerdere pre-seizoenen. Er zat duidelijk een patroon in zone-aanwezigheid, dus dat ze 'hier' waren verbaasde me niks.

Tja, de eerste sessie was direct een succes met een 110plus snoek en daarna was het slechts een kwestie van regelmatig gaan en je uurtjes maken, niks moeilijks aan. De vissen kwamen vrij gemakkelijk in het mandje. Al hoewel blanken ook wel voorkwam. Bekende en minder bekende snoekendames kwamen op de kant, sommigen nog steeds op de bekende lengte, anderen weer iets gegroeid. Al met al een dynamische bestand. En mooi van opbouw in lengte inmiddels.
Inmiddels leven we eind oktober en is de buit behoorlijk binnen. De mooisten zal ik tonen. Tijd om te gaan opkrassen, al heb ik mezelf nog één monster beloofd... zo verslavend dit soort vissen... het is ook lastig afscheid te nemen op het hoogtepunt van het feestje, maar om in de metafoor van het feestje te blijven, het privefeestje voor intimi is als verwacht ontaard in een volksoploop, zowel binnen drommen ze samen in alle hoeken en gaten als voor de deur is het dringen geblazen. Ik vrees het ergste voor de snoeken, zeker grote snoeken zijn behoorlijk kwetsbaar...

Deze snoeken ogen nog wat magertjes, maar latere dubbelvangsten bewijzen dat ze in deze periode snel kunnen uitdijen. Ook wel mooier om te zien, een wat gevuldere vis, maar het was of deze zomermodellen vangen of ten onder gaan in de volksoploop. Iets dat me slecht af gaat, eigenlijk wil ik op mijn eigen maten na helemaal niemand zien (of weten) als ik aan het water zit, ongeacht hoe groot het water. Ik geef toe, dat is wat onrealistisch in ons drukbevolkte kikkerlandje, vandaar ook dat rustige wateren mèt goeie bestanden moeilijk te vinden zijn. Door de weeks proberen te vissen doet al heel wat voor de behoefte om alleen te zijn.

Zo zie ik ze graag, groot en lekker breed van bouw. Zorgde voor een loeisterke dril. 

Prachtige tekening

Voor het mooie een kilootje of wat te weinig, maar de lengte maakte veel goed

Aan de staart is te zien wat er kan gebeuren bij ondeugdelijk landen, hartstikke zonde! Denk zo'n typisch kunstaasnet met te grote mazen...

En zomaar uit het niets, op een hele andere plek in het land, dit onverwachte monster. Dank je Johan!!

         Na al dat snoekengeweld met 110plus-vissen wat sfeerplaatjes, om het ordinaire vangen wat te nuanceren.

Het is bij start nog bijna zomer...

... maar gaandeweg doet toch de herfst zijn intrede

Magische sfeer bij eerste licht

Langzaam aan komt de wereld te voorschijn

Nog een solo-artiest

Wat sommige vissers al niet achterlaten...

En van babysnoeken hou ik net zo goed

Vertwijfeling...

Het is 00.23 donderdagavond 6 augustus en ik ben net terug van weer een mindere succesvolle trip, met karper en barbeel in gedachten, Het liedje van Blondie is op de radio met "One day or another I'm gonna find ya, I'm gonna get ya, get ya, get ya, get ya, get ya..." en dat zet wat in gang.

Fucko de karpers en wat een nare realiteit tegenwoordig als karpervisser. Wat heb ik -nu achteraf gezien- heerlijk 'geslapen' voor een aantal jaren, mezelf wentelend in het met genoegen bevissen van andere vissoorten. Het karpervisserslandschap - en niet slechts in Nederland- is veranderd en behoorlijk ook. Karpervissen 2015 lijkt een loopgravenoorlog te zijn geworden, niet alleen vanwege de aanwezige conculega's, maar ook vanwege het je letterlijk moeten ingraven wil je tot serieuze resultaten kunnen komen. De vissen zijn weliswaar groter geworden, de hoeveelheid karpervissers ook. Karperbestanden zijn in aantallen karpers beslist afgenomen, in Nederland ondanks alle SKP's, in het Franse door het vele jatwerk ten faveure van de betaalwateraquariums. Ik moet wel toegeven, zou ik een Haagse projectspiegel willen vangen dan liggen er in mijn directe omgeving zeker kansen, maar daar wil ik helemaal niet vissen, ik kan me er niet toe zetten, in zo'n stad met allerlei randverschijnselen die storend afleiden van de beleving.
Waar gaat het tegenwoordig eigenlijk om? Beleving of vangst? De serieuze visser zegt uiteraard beleving. Die kijkt wel uit voor ordinaire vanger uitgemaakt te worden. Ik heb er vaak aan moeten denken de laatste periode, de uren in relatieve ledigheid tellend. Wat heb je aan al die prachtig beleefde uren als je geen beet hebt, geen vis vangt? Is dat dan het geduld en doorzettingsvermogen dat je als visser geacht wordt te hebben? Het zal best wel, puristen verenigt U, maar voor mij moet beleving toch hand in hand gaan met zo nu en dan wat prettigs vangen; deze zomer eindelijk eens flink gas gegeven en eigenlijk nauwelijks wat kunnen vangen. Expres naar de stromende wateren gegaan, maar ook daar mocht het niet baten, geen vis. Zelfs nauwelijks bijvangsten.
En sorry, prachtig barbeeltjes van de Roer, jullie beiden deed er niet voldoende toe na teveel dagen geen leven, hoe tegenstrijdig ook. En een van jullie was nog een dubbelaartje ook... de ander kon slechts het haakje opzuigen, het blokje kaas was al te groot. En dat terwijl ik over op deze plek blanken wel eens de Olympische gedachte heb uitgesproken, iets over dat alleen meedoen al voldoende zou zijn...

Bourgondiër tussen de bourgondiërs

Een der Grote Stromen zonder stroming, dodelijk voor de visserij

Het lijkt zo wel een poldersloot

Alleen het haakje paste

Bovenstaande verdient toch wat nuancering. Bij het napluizen van de logboeken en vangstverslagen van de afgelopen 10 jaar blijkt dat vrijwel alle zomers behoorlijk visloos waren, op diegenen na waarin ik veel op graskarper viste; sterker nog, ik viste eigenlijk maar weinig hoogzomer, hield me meer met allerlei andere, wereldser dingen bezig. Deze zomer voor het eerst heb ik behoorlijk doorgevist, het kwam qua beschikbare tijd opeens goed uit, alles viel samen. Ik wist het dus eigenlijk al eerder, zonder het goed te beseffen, zomers vissen op de door mij geambieerde vissoorten en plekken, met de door mij gehanteerde methodieken kan een behoorlijke 'tijdverspilling' zijn. Althans als je uitgaat van de combi beleven èn vangen. Voor volgend jaar maar eens wat anders op gaan verzinnen.

Zelfs Het Paradijs bleef visloos

Aan beleving echter geen gebrek...

Ondertussen naderen we de vroege herfst en komen de grote zoetwaterkrokodillen weer in zicht. Ik heb er zin in, met een paar gelijkgestemden de dag doorbrengen aan een winters, verder verlaten, groot water. De plannen zijn gesmeed -het blijft toch een beetje Sjors en Sjimmie van de Rebellenclub, zeker deel van de gein, boys will be boys- met het groepje roofvisvrinden. Maar voor het echt los gaat met de croco's later in het jaar eerst nog een herfstbarbeel vangen. De behoefte is groot. Ben er jarenlang niet echt aan toegekomen, er is altijd wel wat in deze periode, maar nu moet het toch maar eens. Ben er zelfs boilies (12 mm) voor aan het draaien geslagen, nou ja boilies, de worstenvariant die ook Arjan Snoeij hanteert. Heeft veel voordelen. Helemaal volgepropt met allerlei wateroplosbare spulletjes uit de toko, plus een moderne variant van Aminol. Zul je net zien dat er voorlopig geen vrije dagen komen, en die heb ik juist nodig i.v.m het toch een flink aantal kilometers moeten rijden, dus geen enkele dag sessies. Sombermans troef? Welnee, luxeproblemen.

November 2006, op de Waal bij Tiel. Toen kon het wel in het najaar. 

N.B. Bovenstaande heb ik even na 6 augustus aan mijn blog toevertrouwd, en ook weer verwijderd, ik was niet tevreden, het was niet af, dekte de gevoelsmatige lading niet. Begin september nog eens een poging, en ook weer verwijderd. Nu had ik een Worddocument-bug in blogspot... kostte tijd om die op te heffen. Hoezo vertwijfeling? En dat terwijl die titel direct al ontstond zonder weet te hebben van de weken die zouden gaan volgen. Ben even zoekend geweest naar vissersbalans. Dat uitte zich ook in het bloggen.

Ondertussen is het snoekvissen volle bak vervroegd op stoom (we leven half oktober en ik heb er al vier weken op zitten) en heb ik al vijf 110plus vissen op mijn vangstenlijst mogen bijschrijven in een paar luttele weken tijd. Maar dat is voor de volgende blog.

(For) The Times They are A-Changin'...

Iedereen die van de eerste R in Rock'n Roll houdt is ergens een tikkie schatplichtig aan Good Old Bob (Dylan), of je er nou fan van bent of niet, en aan bovenstaand nummer moest ik onlangs denken toen de zon en daarmee de zomer zich werkelijk ging aandienen en ik het minderen van mijn zeeltvangsten niet langer kon negeren. Ging zelfs blanken, ook op avonden die zwanger waren van de belofte van een zeelt-aanbeet. Enig voordeel daarvan; tijd voor wat aanvullende fotografie, want dat was meer dan magertjes geweest de laatste tijd. Deels door minder fotogenieke locaties, maar zeker ook deels omdat 'op de vis zitten' hard werken betekend in al zijn vissersfacetten waarbij er geen tijd is om luimelend rond te schuieren en vrijblijvend links en rechts wat te fotograferen.

De meesten van de zeeltwateren zijn inmiddels dermate dichtgegroeid met wier (begin juli) dat vissen er niet meer zo zinvol is, en het dan maar schonen van wierrijke visplekken staat in mijn ervaring toch niet voldoende in verhouding tot de resultaten - tenzij je überhaubt moet, in april of mei al, die jaren komen ook voor - zo vlak na de paai. Ik had mijn zinnen gezet op 70 gevangen zeelten dit voorjaar en dacht dat doel werkelijk in de laatste minuut van de laatste sessie te kunnen gaan bereiken, want nummer 70 meldde zich nog, maar vlak voor het net dacht de (ook nog) behoorlijke zeelt "kom maar terug voor me, ooit" en draaide zich van het haakje.
Voor de liefhebbers de laatste zeelten in beeld, met de belofte in september weer een poging te gaan wagen als het wier weg is. Ik ken vanuit eerste hand de verhalen van aardige zeeltvangsten in het najaar.

Afgepaaide dames inmiddels

Komt bij dat er verschillende vissoorten op het lijstje staan die nu prima te vangen zijn. Graskarpers, in mindere mate karpers, en de vissen van de stroom, de barbelen. Ook zie ik een zomerse snoekbaars steeds meer zitten, als voorschot op het doodaas-vissen in het diepe najaar en de winter.

Tijdens de laatste zeeltsessies overkwam mij datgene dat ikzelf slechts weinig meemaak, regelmatige bijvangsten van karper. Een van die vissen was er al een jaar of wat niet uitgekomen -naar zeggen- en bij mij toch twee keer in een maand, wellicht te wijten aan het frommelbekkie waar geen echte bol meer in paste, maar wel een trosje maden? Of was het het relatief attractieve grondvoer vol met wateroplosbare boosters? In elk geval had ik zo'n oude strijder, die naast een deel van zijn lippen ook een deel van zijn staart moest missen. Het markeerde de nieuwe tijd.

De oude strijder

En een jongere vis, paar jaar geleden uitgezet. 

Op een 0,75 lbs stokkie heb je aan deze jongens behoorlijke sport, al blijven het stilstaand-water-karpers, die hooguit een metertje of twintig van je vandaan zwemmen, maar het daarna wel genoeg vinden. Nee, dan de karpers van de (Franse) stromen... maar daarover later.
Met excuus voor de foto's, heb getwijfeld of ik ze zou plaatsen. Vooral de eerste is wat uit proportie mijns insziens, komt door de 'zeeltstand' waarbij ik zo close mogelijk op het onderwerp inzoom (op 50 mm bij een 1,5 sensor, wat uiteindelijk een brandpunt van 75 mm geeft, voor kleinere vissen een mooie weergave). Ik heb even een draai aan de zoomring gegeven richting grookhoekiger, omdat mijn vaste opstelling voor zeelten niet voorzag in het passend krijgen van die bijna twee keer zo lange karper. Daarmee waarschijnlijk op iets van 24 mm uitkomend (hetgeen met de 1,5 sensor 35 mm wordt), het gaat nèt maar mooi is anders. Voor wie het niet ziet, ik heb het over de verhouding man-vis.

O ja, graskarpers! De pest is, het worden er steeds minder (in de polders) en de moeite om ze te vinden en ook nog eens te vangen steeds groter. In armoede (toch wel) maar eens teruggegaan naar een poldersysteem waarvan ik inmiddels wist dat ik er eigenlijk te laat was, en ook nu een grasser gevangen, maar geen gehoopt onbekend monster. In tegendeel, deze vis was al drie keer gevangen. De eerste keer een jaar of vier geleden gevangen door vismaat John. Diens vismaat van de dag schatte de vis op 'tegen de meter en hoog in de 20 pond'. Ach ja, laten we maar zeggen 'enthousiast'...  Ik had graag gewild dat het zo was, maar dat haalde deze niet. Vismaat Daav had het al beter voor elkaar bij de 2de vangst met 94 cm en laag in de twintig pond en dat bleek nog steeds te kloppen. Niet dat ik niet tevreden was, maar ik besefte eens te meer dat de monsters van weleer er niet meer waren... een gevoel. En nee hij of zij komt niet uit het slootje op de achtergrond:-). En dat alles tegen beter weten in qua toch gaan vissen, want de dag ervoor was de temperatuur drastisch gedaald, voor alle vissen in de zomer wel positief, maar niet voor onze grassers.

Ik vind ze hartstikke fotogeniek

Ik loop al jaren te verkondigen dat ik 'terug' naar Frankrijk wil. Ben er al sinds 1993 actief geweest en los van de fantastische sfeer heb ik er nooit veel glazen kunnen breken qua gewichten. Al met al een aardig stapeltje aan prachtige karpers gevangen, maar het waren vrijwel nooit uitschieters. Ondanks dat ik 40 of 50 sessies daarheen geweest ben. Nederland was beter eigenlijk voor me. Twintigers een op vijf, dertigers een op tien. Gemiddeld genomen. Voor vismaat Luc ligt dat anders, die heeft de sterren van de hemel gevangen, en was er eigenlijk al zo'n beetje klaar (mee) in de periode dat ik er begon, maar wat ons -toch- bind is de hernieuwde drang naar verse avonturen. Waarvan akte!
Hetgeen om de dooie dood nog niet makkelijk is, als je het 'controleerbaar' wil houden moet je toch niet meer dan vijf à zes uur hoeven te rijden. In mijn geval is dat tot aan de virtuele bovenrand van waar Midden Frankrijk begint. Voldoende water hoor, daar niet van, maar al twintig jaar volop in de belangstelling van Nederlanders en Belgen, en de laatste 10 jaar ook nog van de Fransen zelf! Los van het vele visroven om de ontelbare betaalputjes van hun monsters te voorzien. Frankrijk, het land van de helaas inmiddels beperkte mogelijkheden. Als een God in Frankrijk kent inmiddels zijn eigen grenzen, eeuwig jammer.

Anyway, twee jaar geleden al eens bepaalde stukken van de Grote Stromen verkend (zelf voor de barbeel) en dat niet losgelaten. Dit jaar zou het dan moeten gebeuren in juli. Half juli wordt na wat vijfen en zessen over waar en waarom de gezamenlijke start-ontmoetingplaats vastgesteld, een van mijn oude kanaaltjes. In the middle of f*cking nowhere. Nog steeds, op internet niets van te vinden, althans niet binnen het Nederlandse taalgebied. Echt niets. De Fransen weten inmiddels wel beter en een locale kennis van Luc herhaalt exact datgene wat ik twintig jaar geleden al wist; stuk A herbergt wat minder karper, maar daar zijn ze groter en stuk B herbergt er wat meer, waaruit vrijwel automatisch volgt dat het er minder zijn. Maar voor vijf aanbeten per weekend doen ze het er voor.  En wij ook.
De hernieuwde kennismaking is meer dan prettig, wat een rust en wat een schoonheid. Une rivière completement sauvage et son canal lateral pareillement. Alsof de tijd er stil gestaan heeft. Letterlijk en figuurlijk.

Even een anecdote; in 2001 moest ik van een 'scheiding' bijkomen en was de broodnodige pleister op mijn wonde weer verschenen in de vorm van B. die ook een kampeervakantie in Frankrijk wel zag zitten. Op de een of andere manier kwamen we vanuit Normandië in dit gebied terecht en gingen we langs het kanaal wandelen. Puur toeval; behoorlijk dorstig belden we aan bij de grote herenboerderij aan het begin van het weggetje richting kanaal dat ik sinds 1996 al minimaal 15 maal genomen had, daarbij telkens deze boerderij passerend zonder te weten wie er woonde, en doet er een meer dan adembenemende Franse boerendochter - Isabelle Hupert in het kwadraat - open die de Pleister op de Wonde volkomen negeert en mij gelijk een Sirene naar binnen lokt om water te komen tappen. Het is dat er iemand aan de poort stond waar ik me enigszins verantwoordelijk voor voelde, anders was ik waarschijnlijk gelijk Lion Hoegendiek in La France gebleven... Tja, het kan verkeren... enfin.

Ik vang wat witvis gedurende de eerste avond, en de opvolgende nacht en ochtend. Geen karpers echter. Luc heeft zelfs niks, geen beet, nada. En als dan de karpers besluiten om nog maar weer eens te gaan paaien beseffen we dit weekend verkeerd te zitten, tijd voor een van de grotere stromen.

Het Paradijs...

... mijn Paradijs

Giebels, zelfs hier, brrrrrr....

Na een voor Franse begrippen korte tijd rijden komen we aan bij een der grote stromen. Het ziet er echt anders uit dan twee jaar geleden. Stonden die grote steigers hier al? We kijken elkaar aan... maar later blijkt dat we destijds behoorlijke selectief gekeken moeten hebben. Het was er echt allemaal al, achteraf bevestigd door een local met de prachtige naam Vivian, die we destijds ook al waren tegengekomen, toen vissend met een een ami, joint in de aanslag. Vivian lijkt een aanwinst, hij blijkt ook nu behoorlijk stoned 'all night long', en daarmee wat lang aanwezig, maar weet bijzonder goed waar te vissen, eigenlijk tot op de meter nauwkeurig. Het zal ons hogerop brengen, letterlijk en en figuurlijk.
Maar goed, zover zijn we nog niet, eerst hier maar vissen. Omdat ik eigenlijk op barbeel uit ben - die k*tkarpers ook, waarom zou ik nog? - heb ik een derde hengel uitliggen met wat partikelshit niet al te ver uit de kant, net achter de lelies. Met in gedachte het lokken van witvis zoals kopvoorn en brasem en daarmee uiteindelijk barbeel, maar naast eerder genoemde soorten wist ik op die plek de eerste ochtend 'slechts' een karper te haken èn te vangen. Geen barbeel. Hij was echter meer dan welkom, een halve rijen vang te niet zo heel vaak.

De bewuste halve rijen

 Daarnaast hadden we beiden stekken in het midden en aan de overkant aangevoerd in de hoop op karper. Voor mij zou dat opgaan. Midden in nacht twee hier een luidruchtige streep... die doorzette nadat ik de haak gezet had, stroomopwaarts mind you. Op een x-moment komt de trein tot stilstand (ik denk dan nog steeds aan zo'n stinkmeerval, waarvan de rivieren naar zeggen tegenwoordig vol zouden moeten zitten?) en gaat het gevaarte afbuigen naar de kant, mijn eigen kant.  Ik kan niets anders dan de zaak rustig naar me toe pompen, wetend waar dat moet eindigen, in de kop van het lelieveld langs de oever aan mijn kant. Hetgeen exact zo geschied. Nog geen man overboord. Als de vis verankerd in de lelies ligt zeker ik de hengel op lichte spanning met de baitrunner aan en maak ik dat ik in mijn waadpak kom. Dan naar de vis toe, in de nacht verlicht door de sterren van de Melkweg, alleen die aanblik al is adembenemend, en de ervaring en reis waard. Ter plekke probeer ik voorzichtig de karper, want dat is het toch, met wat lijnbeweging vrij te maken uit de lelies. Die ervaring heb ik al begin 80-er jaren opgedaan in het Haagse, met name in wat nu de Oude Buizerdlaan heet. Doorgaans een appeltje, eitje. Op een x-moment komt de vis zoals bedoeld los en dirigeer ik haar zachtjes naar mijn wachtende net (meegenomen natuurlijk). Op ècht 10 cm voor het net, net nadat ik GOTCHA schreeuw, schiet de haak los en zie ik de vis in mijn hoofdlamp langzaam in de diepte zakken, heel langzaam, maar toch onherroepelijk. K*t!!
Dat doet even zeer. Niet dat het een monster was, ik schat ergens mid 20 pond, maar deze vis wilde ik serieus vangen. Het heeft niet zo moeten zijn. Luc heeft niks. Time for a change.

De volgende dag wordt besteedt aan zo zinvol mogelijk verstrekte informatie checken en aansluitend afspraken maken m.b.t. onze gezamenlijke voortgang in het Franse. To be continued.

"And I never saw him again..."

Pure luxe, zo'n eigen Skudplatform

The old man and his river

Aan kopvoorns geen gebrek